ตอนที่ 1196 สาวใช้ตัวแสบ 1100

ตอนที่ 1196 สาวใช้ตัวแสบ 1100

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว ตรงกลางเวทีได้ส่องแสงกระทบลงบนกระจกโปร่งใส มันขยับขึ้นสูงอย่างช้าๆ พร้อมกับนำกริชแวววาวขึ้นมาด้วย

ด้านล่างเวทีมีคนแอบกระซิบกระซาบไม่หยุด เซี่ยชีหรั่นมองเห็นไม่ชัดเจน ขยับไปข้างหน้าสองก้าว เกาะราวจับมองไปที่กลางเวที

“กริชเล่มนี้ราคาเริ่มต้นคือ 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ ไม่จำกัดขอบเขต ตอนนี้เริ่มทำการประมูลได้”พิธีกรถือค้อนเล็กๆมองผู้คนด้านล่างเวทีด้วยใบหน้ามีความสุข

“พระเจ้า เป็นเพียงแค่กริชเล่มเดียวคิดไม่ถึงว่าจะสามารถประมูลได้ราคาสูงเช่นนี้ ！”เซี่ยชีหรั่นกลืนน้ำลาย

จู่ๆบุหรี่ในมือของชายหนุ่มก็ดับลง เย่เชินหลินขมวดคิ้ว สังเกตไปรอบๆอย่างรวดเร็ว แสงสว่างที่ก่อตัวเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านล่างเวทีค่อยๆหายไปอย่างที่คิดเอาไว้！

ไม่ได้การ！เย่เชินหลินลุกขึ้นต้องการจับเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ทันที เซี่ยชีหรั่นกำลังมองกริชเพชรตรงกลางเวทีอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อถูกเย่เชินหลินจับ ก็ตกใจ เป็นเหตุให้มือมีปฏิกิริยาโต้ตอบยกขึ้นทันที

“คุณผู้หญิงท่านนี้เริ่มประมูล！”สปอตไลท์กลางเวทีส่องไปที่มือของเซี่ยชีหรั่น ผู้คนต่างหันไปมองเธอตามแสงไฟ

ดวงตาของเย่เชินหลินกลอกไปมา ผู้ชายด้านข้างที่เดิมทีเตรียมตัวลุกขึ้นนั่งกลับลงไปอีกครั้ง จุดซิการ์ในมือใหม่ ส่องแสงกระพริบ

รู้สึกได้ถึงสายตาของเย่เชินหลิน ชายคนดังกล่าวถือไวน์แดงหันมามองเขา และมองไปทางเซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินพยักหน้าให้อีกฝ่าย บดบังร่างกายของเซี่ยชีหรั่นด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ทำอย่างไรดี？ ฉันยกมือขึ้นอย่างไม่ระวัง”เซี่ยชีหรั่นเก็บมือลงอย่างละอายใจ ขยับเข้าไปข้างๆเย่เชินหลินดึงแขนเสื้อของเขาด้วยความวิตกกังวล

เย่เชินหลินโอบเอวของเย่เชินหลินและพาเธอไปที่นั่ง ยืนด้านข้างของเธอและก้มลงกล่าวว่า：“ผมมีทางออก”

“อะไรหรือคะ？”เซี่ยชีหรั่นเงยหน้า

“ซื้อ”

พิธีกรตะโกนออกมา：“คุณผู้หญิงท่านนี้ประมูลครั้งที่หนึ่ง？ยังไม่มีท่านไหนเสนอราคา”

ห้องวีไอพีบนชั้นสองมีแสงสีส้มแวบหนึ่ง กล่าวอย่างช้าๆด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง：“ให้ราคาสองเท่า”

เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินมองไปที่ผู้ชายสวมชุดสีดำที่นั่งอยู่ด้านข้างพร้อมกัน เขาคีบซิการ์หันมาพยักหน้าให้ทั้งสองคน

นิ้วมือของเย่เชินหลินขยับเบาๆ สองมือของเซี่ยชีหรั่นรีบวางทับบนหลังมือของเขา：“คุณอย่าไปสู้กับเขา พฤติกรรมนี้เหมือนพวกพวกเศรษฐีใหม่”

เย่เชินหลินชะงักงัน พลิกมือจับนิ้วของเซี่ยชีหรั่นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม：“ผมแค่จะบอกคุณว่าเสื้อของคุณกระดุมหลุด”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้า ไม่รู้ว่ากระดุมตรงหน้าอกถูกเปิดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ ความนุ่มนวลสีขาวราวกับหิมะดูอวบอิ่มอย่างผิดปกติภายใต้แสงไฟสลัว

ติดกระดุมอย่างเร่งรีบ กลางเวทีทุบค้อนเรียบร้อย ดูเหมือนพิธีกรจะเกรงใจผู้ชายคนนั้นมาก กำลังจะเดินถือกล่องขึ้นมาบนชั้นสองด้วยตนเอง

ผู้ชายคนดังกล่าวชี้ไปที่เซี่ยชีหรั่น จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินมาหาเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลิน พิธีกรงุนงง ทำได้เพียงถือกล่องเคลื่อนย้ายตามที่ชั้นหนึ่ง

“คุณผู้หญิงครับ คุณ Manuel ต้องการมอบกริชเล่มนี้ให้แก่คุณ”เหมือนกับพิธีกรจะสังเกตเซี่ยชีหรั่นอย่างละเอียด แต่สายตากลับอยู่ที่เย่เชินหลิน

“ไม่ไม่ไม่ นี่มันมีค่ามากเกินไป”เซี่ยชีหรั่นโบกมือซ้ำไปซ้ำมา

“คุณผู้หญิงคนสวย มีเพียงกริชที่เปล่งประกายเล่มนี้ถึงจะเหมาะสมกับคุณ โปรดรับเอาไว้เถอะ”Manuel เดินมาตรงหน้าของทั้งสองคน

เย่เชินหลินพยักหน้าให้ทั้งสองคน สายตากวาดมองแสงสีส้มบริเวณชั้นหนึ่งที่ค่อยๆหายไปไม่หยุดอย่างรวดเร็ว และยิ้มอย่างสบายใจ：“ในเมื่อคุณ Manuel ใจกว้างเช่นนี้ ผมก็ขอรับไว้ในนามของภรรยาผมแล้วกัน”

Manuel ยิ้มไม่พูดอะไร เย่เชินหลินยื่นมือออกไปรับกล่องมาอย่างที่คิดเอาไว้ พิธีกรสีหน้าเปลี่ยน เมื่อเย่เชินหลินยื่นมือออกไปก็พลิกมือ ควักปืนพกออกมาจากใต้กล่อง

เย่เชินหลินหมุนข้อมือ ยึดกล่องที่ด้านหลังมือของพิธีกรอีกครั้ง พิธีกรรู้สึกเจ็บปวด จนปืนพกร่วงหล่นไปบนพื้น ไถลไปด้านข้างเซี่ยชีหรั่นพอดี

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่พิธีกร และมองไปที่เย่เชินหลิน เหยียดเท้าออกไปเตะปืนลงชั้นล่างทันที

พิธีกรกับ Manuel คิดว่าเซี่ยชีหรั่นจะหยิบปืนขึ้นมาช่วยเย่เชินหลิน ต่างมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง

“ทำผิดหรือเปล่า？”เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลิน

“ไม่ ทำได้ดีมาก”เย่เชินหลินหัวเราะ ออกแรงที่มือ จนมือของพิธีกรเสียรูปไปเรียบร้อย

หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นเตะปืนลงไปด้านล่างเวทีก็เริ่มโกลาหลอย่างแท้จริง ผู้คนต่างเข้าแถวอย่างรวดเร็วจากทั้งสี่มุมของประตู คนที่อยู่ใจกลางทำการยิงกราดไปทั่ว