ตอนที่ 1197 สาวใช้ตัวแสบ 1101

ตอนที่ 1197 สาวใช้ตัวแสบ 1101

Manuel ส่งสายตาให้คนด้านข้างด้วยสีหน้านิ่งเฉย กัดฟันกล่าวว่า：“พวกแกคือคนที่ต๋าหลินส่งมาอย่างที่คิดเอาไว้”

“ต๋าหลิน คืออะไร พวกเรามางานแสดงเครื่องประดับ”เซี่ยชีหรั่นพยุงเย่เชินหลินอย่างระมัดระวัง รู้สึกโมโหมากกับพฤติกรรมป่าเถื่อนอย่างไม่มีที่มาที่ไปของคนเหล่านี้

ดวงตาสีน้ำตาลของManuel จ้องมองเซี่ยชีหรั่น เหมือนจะมองเธออย่างทะลุปรุโปร่ง หัวเราะเสียงดังขึ้นมาฉับพลัน：“ผู้หญิงของแกยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้เธอจะเป็นคนของต๋าหลินฉันก็อยากเก็บเธอเอาไว้”

เย่เชินหลินวางมีดลงบนคอของManuel บังคับให้เขาถอยหลังไป และกล่าวว่า：“แกเพียงเพื่อได้ผู้หญิงสวย ถึงตายก็คุ้มค่าเหมือนที่พูดกันในประเทศจีน น่าเสียดาย”

สีหน้าน่าเกลียดของManuel หยุดนิ่งไปชั่วขณะ เงียบไปสักพัก：“ประโยคนี้คือถ้าฉันตายเพราะผู้หญิงสวย เมื่อพบพระเจ้าก็จะยิ่งมีความสุขใช่ไหม？”

“ฮาฮา เจ้าแม่กวนอิมจะโกรธเอาได้นะ”เซี่ยชีหรั่นกลั้นขำไม่ไหว

ทั้งสามคนเดินออกมาจากประตูใหญ่ทีละคน Manuel ทำหน้าขรึม ：“ตอนนี้พวกแกปล่อยฉันได้แล้ว”

เย่เชินหลินพา Manuel ไปเปิดประตูรถ ให้เซี่ยชีหรั่นนั่งประจำที่คนขับ ตนเองบังคับคอของManuel เข้าไปนั่งหลังรถ：“แกสามารถเริ่มภาวนาต่อพระเจ้าเพื่อดูว่าฉันจะปล่อยแกไปหรือเปล่า”

ด้านหน้ารถมีเสียงแตรดังขึ้น เย่เชินหลินกับ Manuel มองเซี่ยชีหรั่นอย่างแปลกใจ การบีบแตรเท่ากับดึงดูดให้ทุกคนมาที่นี่ ความ สงสัยและความสนใจของManuel ที่มีต่อเซี่ยชีหรั่นเพิ่มขึ้นสูงอีกครั้ง

“เย่เชินหลิน นี่คือครั้งแรกที่ฉันขับรถในต่างประเทศ”สิ้นเสียงของเซี่ยชีหรั่น ใบหน้าของเย่เชินหลินกับ Manuel บิดเบี้ยวพร้อมกัน

เย่เชินหลินลูบใบหน้า กัดฟันสั่งว่า：“ขับไป！”

รถเหมือนกับพุ่งออกไป เซี่ยชีหรั่นโก่งตัวด้วยความประหม่า ฟังคำสั่งของเย่เชินหลิน

ด้านหลังมีเสียงรถแล่นเข้ามาใกล้ เซี่ยชีหรั่นมองจากกระจกหลัง รถปอร์เช่คาเยนน์สองคันด้านซ้ายขวาต้องการแซงขึ้นหน้า

ด้านหน้าคือทางโค้ง เซี่ยชีหรั่นต้องการเปิดไฟเลี้ยวโดยไม่รู้ตัว เท้าสั่น เหยียบคันเร่ง รถเหมือนสูญเสียการควบคุมขับไปตามทางโค้ง

Manuel หน้าซีดมองเซี่ยชีหรั่น หัวใจของเย่เชินหลินเต้นตามความเร็วรถของเซี่ยชีหรั่น ขมวดคิ้วถอนหายใจเบาๆ“เซี่ยชีหรั่น หลังจากกลับไปผมจะสอนคุณขับรถดีๆ”

“เย่เชินหลินคุณไม่ต้องคุยกับฉัน！”เซี่ยชีหรั่นคำราม ทางโค้งหักศอกทำให้รถลอยออกไป

เห็นได้ชัดเจนว่ารถปอร์เช่คาเยนน์ด้านหลังคิดไม่ถึงว่าเซี่ยชีหรั่นจะบ้าคลั่งไม่ชะลอตัวตอนที่เลี้ยว หล่นลงมาห่างกับรถของเธอ

“เย่เชินหลิน พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดี！”เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆด้วยความร้อนรน ถึงแม้จะเป็นกลางดึก แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังอยู่ที่ใจกลางของถนน

เย่เชินหลินเหลือบมอง Manuel ด้านข้าง เอ่ยขึ้นมาว่า ：“สถานกงสุล”

“พวกแกคิดว่าสถานกงสุลที่นี่จะสามารถคุ้มครองพวกแกได้หรือไง ？ช่างไร้เดียงสาจริงๆ”Manuel กล่าวประชดประชัน

“เมื่อเปรียบเทียบว่าพวกเขาจะปกป้องพวกฉันหรือเปล่า ฉันคิดว่าแกควรกังวลว่าหัวของตนเองจะอยู่บนคอต่อไปหรือไม่มากกว่านะ”เย่เชินหลินเอ่ยอย่างเย็นชา

“เย่เชินหลิน พวกมันตามมาอีกแล้ว！”เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับด้วยความร้อนรน

“ใจเย็น อย่าเหยียบคันเร่ง！”เย่เชินหลินสั่งอย่างใจเย็น

รถปอร์เช่คาเยนน์แซงขึ้นมาจากด้านหลังทั้งสองด้าน เมื่อมองเห็นว่าคนขับเป็นผู้หญิงก็พากันส่งเสียงผิวปาก

เซี่ยชีหรั่นถูกรถปอร์เช่คาเยนน์เบียด แถมยังถูกเสียงผิวปากก่อกวนจนวุ่นวายใจ หักเลี้ยวกะทันหัน ตรงไปที่ปากซอยแคบๆด้านข้าง

รถปอร์เช่คาเยนน์ไม่คิดว่าเซี่ยชีหรั่นจะกล้าพุ่งเข้าไปในตรอกอย่างกะทันหัน หยุดรถไม่ทันชนเข้าหากันทันที

“พวกเศษเดน” Manuel กระซิบด่า

เย่เชินหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม：“น่าเสียดายที่ต้องส่งคุณ Manuel ตรงนี้”เปิดประตูออก เย่เชินหลินผลัก Manuel ลงจากรถ

กลับขึ้นมานั่งตำแหน่งคนขับใหม่ เย่เชินหลินหันไปกัดริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นอย่างโหดเหี้ยม ทั้งสองเสียดสีกันเบาๆอย่างนุ่มนวล：“ทำไมไม่หนีไป”

เซี่ยชีหรั่นคว้าสายนิรภัยแน่น หน้าแดงเล็กน้อย หันไปมองท้องฟ้าที่มืดมิดนอกรถ：“อย่าถามฉัน ฉันไม่รู้！”

รถขับไปตามทาง จนเมื่อเซี่ยชีหรั่นสัมผัสได้ว่าความเร็วในการขับรถของเย่เชินหลินช้าลงเรื่อยๆ พบว่าเขาเริ่มจะไม่ได้สติ

“เย่เชินหลิน คุณเป็นอะไรไป？”ความร้อนบนร่างกายของอีกฝ่ายทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจ รีบพลิกตัวไปที่ตำแหน่งคนขับ：“เย่เชินหลิน คุณอดทนหน่อยนะ ฉันจะรีบพาคุณไปโรงพยาบาล”