ตอนที่ 1211 สาวใช้ของคุณเย่ 1115

บทที่ 1061 สาวใช้ของคุณเย่ 983

เย่เชินหลินอาจจะไปเจรจาธุรกิจ หรืออาจจะมีธุณอะไร ลางสังหรณ์บางอย่างแวบขึ้นในหัวของเซี่ยชีหรั่น สุดท้ายก็เอ่ยออกมาว่า “แท็กซี่ ตามรถข้างหน้าไป”

รถจอดที่โรงพยาบาลจิตเวชชื่ออานรี่หยวน เซี่ยชีหรั่นเดินตามหลังเย่เชินหลินไป เย่เชินหลินกำลังคุยเรื่องบางอย่างกับคนในล็อบบี้ จากนั้นคนในล็อบบี้และเย่เชินหลินก็เดินไปที่ด้านข้างของทางเดิน เซี่ยชีหรั่นจึงถือโอกาสแอบเข้ามา

เย่เชินหลินดูกังวล เขารีบเดินไปจนกระทั่งมาหยุดที่ประตูห้อง เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าอยู่ข้างประตูและได้สติขึ้นมา ประหลาดใจที่เธอตามเย่เชินหลินมาถึงสถานที่เช่นนั้น

เสียงที่คุ้นเคยในห้องทำให้เซี่ยชีหรั่นได้สติขึ้นอย่างสมบูรณ์ "เย่เชินหลิน ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะมีวันที่คุณจะมาเยี่ยมฉัน เพื่อไม่ให้ฉันทำร้ายเซี่ยชีหรั่น คุณจึงขังฉันไว้ที่นี่" เสียงของโยวเล่อกำลังเยาะเย้ย

เซี่ยชีหรั่นตกใจมากที่ได้ฟังคำพูดของโยวเล่อขณะที่เย่เชินหลินพูดในห้องพูดเบาๆว่า"บุคลิกผิดแผกและมีอาการซึมเศร้ารุนแรง นี่คือที่ที่คุณควรจะอยู่"

“แล้วคุณจะทำอะไรอีก?” โยวเล่อเยาะเย้ย

“เกาะอัลดาบรา” คำพูดของเย่เชินหลินทำให้เลือดบนใบหน้าของโยวเล่อที่เคยหยิ่งผยองหายไปอย่างสิ้นเชิง

“ฉันจะไม่ให้ยาแก้พิษกับคุณ พวกคุณอยู่ด้วยกันไม่ได้” โยวเล่อพึมพำอย่างบ้าคลั่ง

เสียงฝีเท้าในทางเดินที่ห่างไกลค่อยๆดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นก็ได้สติขึ้นมา เธอจึงออกจากที่นี่ราวกับจะหนี

กลับมาบ้านแล้วก็หลับไปอย่างมึนงง ทว่ากลับรู้สึกถึงรอยจูบที่หน้าผากด้วยความทะนุถนอมและความเป็นห่วง

วันรุ่งขึ้นเซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้น ร่องรอยข้างๆแสดงให้เห็นว่าเย่เชินหลินไม่ได้กลับมาเมื่อคืนนี้ เป็นไปได้ไหมว่ารอยจูบเมื่อคืนนี้ เป็นเพียงความฝันกึ่งหลับกึ่งตื่น?

เซี่ยชีหรั่นออกไปและคนรับใช้ก็มาถือของประดับตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ เซี่ยชีหรั่นถามอย่างแปลกใจ "เป็นอะไรไป วันนี้มีเรื่องอะไรรึเปล่า?"

คนรับใช้ตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นและยื่นนิ่งอยู่กับที่ แม่บ้านจึงรีบเดินออกมาจากด้านข้างและพูดด้วยรอยยิ้มกับเซี่ยชีหรั่นว่า "คุณผู้หญิง คุณมาทานอาหารเช้าก่อนดีกว่า"

“คุณผู้หญิงเหรอ? วันนี้ก็เรียกว่าคุณผู้หญิงงั้นเหรอ” จู่ๆเสียงแหลมนั้นก็ดังขึ้นที่บันได โยวเล่อมองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยใบหน้าตกใจ

คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆเกือบจะก้มศีรษะลงแล้วขยับเฟอร์นิเจอร์ในมือขึ้นไปชั้นบน แต่เสียงแหลมของโยวเล่อก็ดังขึ้น "จัดการให้เรียบร้อย ฉันไม่ต้องการของเหล่านี้แล้ว แทนที่ของใหม่ทั้งหมด"

“คุณผู้หญิง คุณผู้ชายไปบริษัทแล้ว” พ่อบ้านโน้มตัวไปหาเซี่ยชีหรั่นและกระซิบบอก เย่เชินหลินกลับมากับผู้หญิงคนนี้เมื่อคืนนี้ เธอบังคับตัวเองไม่ให้ถามเรื่องผู้หญิงคนนี้

ผู้หญิงประเภทนี้ดูยากที่จะรับมือ คุณพ่อบ้านก็แอบช่วยเซี่ยชีหรั่นปาดเหงื่อ "เซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินเป็นของฉัน" โยวเล่อยืนที่อยู่บนบันได ยิ้มด้วยผยอง ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างปราณีตทำให้เซี่ยชีหรั่นตัวสั่น

นอกสำนักงานของเย่เชินหลิน จางเฟิงอี้กล่าวเกือบขอโทษ “ท่านประธานบอกว่าจะไปประชุมครับ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "เขาคงจะสั่งไว้ว่าไม่อยากพบใช่มั้ย" จางเฟิงอี้พยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วนใจ เย่เชินหลินพูดเช่นนั้นจริงๆ

เย่เชินหลินยืนอยู่หน้าหน้าต่างฝรั่งเศส มองดูเซี่ยชีหรั่นจากไปเพียงลำพังแล้วกำหมัดแน่น

"คุณอยากอธิบายทุกอย่างให้คุณผู้หญิงเข้าใจหน่อยหรือ" จางเฟิงอี้กล่าวพร้อมกับยืนอยู่ข้างหลังเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินมองไปที่ด้านหลังอันห่างไกลและเงียบไปชั่วขณะ "ไม่จำเป็น"

ทันทีที่เดินเข้าไป เซี่ยชีหรั่นก็เห็นคนรับใช้ทั้งหมดรวมทั้งแม่บ้านกำลังดึงวัชพืชบนหญ้า เซี่ยชีหรั่นเดินขึ้นมาด้วยความประหลาดใจและพูดว่า "มีอะไรเหรอ?"

เมื่อพ่อบ้านเห็นเซี่ยชีหรั่น สีหน้าไม่ดีก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง "ผู้หญิงคนนั้นชื่อ โยวเล่อให้เรามาที่นี่เพื่อดึงวัชพืช!"

"ดึงวัชพืช!" เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเหลือเชื่อ

"ใช่ พวกเขาต้องทำทุกอย่างที่ฉันขอให้พวกเขาทำ ถ้าคุณไม่เชื่อฉันลองถามเย่เชินหลิน ดูว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่" โยวเล่อเดินไปที่ เซี่ยชีหรั่นและมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างภาคภูมิใจ ไม่มีความน่ารักเหมือนแต่ก่อนแล้ว

มีคนรับใช้บางคนแก่แล้ว เซี่ยชีหรั่นมองดูคนเหล่านี้นั่งยองๆอยู่บนพื้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันสั่งให้หยุด"

“พวกแกกล้าเหรอ!” โยวเล่อพูดอย่างเผ็ดร้อน คนรับใช้ที่กำลังจะลุกขึ้นทั้งหมดมองไปที่เซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นข่มความโกรธและพูดกับโยวเล่อ "พวกเขาบางคนแก่แล้ว ดวงอาทิตย์นี้จะทำให้พวกเขาเป็นโรคลมแดด"

โยวเล่อยิ้มและพูดว่า "ฉันควบคุมเรื่องนี้ไม่ได้"

“ลุกขึ้น!” เซี่ยชีหรั่นกล่าวอย่างรวดเร็ว คนรับใช้มองและรีบลุกขึ้นแล้วรวมตัวไว้ข้างหลังเซี่ยชีหรั่น