ตอนที่ 1210 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1114

เย่เชินหลินเลิกคิ้วและรู้สึกอารมณ์ดีมาก ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนี้เลือกเขา เขาก็จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เมื่อคืนเขากดเซี่ยชีหรั่นติดกับกำแพงและพูดเพียงแค่คำเดียว ระวัง kiu ไว้ เซี่ยชีหรั่นได้ทำตามคำพูดของเขาแล้ว สมกับเป็นผู้หญิงของเขาจริง ๆ

เซี่ยชีหรั่นมองข้ามสายตาที่แทบจะกลืนกินคนทั้งคนของเย่เชินหลินแล้วเดินไปหาฉินเฟิง จากนั้นพูดด้วยคำขอโทษ “แม้ว่าคุณจะอยากทำร้ายฉันมาตลอด แต่คุณยังคงเป็นเพื่อนของฉัน ถ้าหากทุกอย่างมันไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ฉันยินดีที่จะอยู่กับคุณจนวินาทีสุดท้าย”

เสียงคำรามของเย่เชินหลินดังขึ้นจากข้างหลัง “เซี่ยชีหรั่น คุณพูดอะไรอยู่!”

เซี่ยชีหรั่นหันหลังแล้วมองเย่เชินหลินอย่างเฉยเมย “คุณทำเพื่อเสี่ยวฉุนได้ ฉันก็จะทำเพื่อฉินเฟิงเหมือนกัน”

ฉินเฟิงยิ้มแล้วส่ายหัวพูด “ชีหรั่น ขอบคุณนะ แต่ต้องขอโทษจริง ๆ ที่พาคุณมาถึงที่แปลกประหลาดแห่งนี้ ผมหวังว่าอนาคตของคุณจะมีความสุขและอย่าให้ได้เจอกับคนแบบพวกเราอีกเลย”

เดินเข้าไปหา kiu เย่เชินหลินได้สลับถ้วยที่เคลือบด้วยยาพิษให้กับ kiu ตอนนี้ kiu เริ่มทนกับความเจ็บปวดในระยะแรกของยาพิษนี้

“ไปกันเถอะ” ฉินเฟิงพยุง kiu ไว้ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดของอีกฝ่าย แต่ก็จำเป็นต้องพาเขาออกไป ก่อนจากไปเขาหันกลับไปมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่ซับซ้อนอีกครั้ง “มีผู้หญิงสองคนที่คุณต้องระวังเป็นพิเศษ คนแรกก็คือโยวเล่อที่เป็นดีไซน์เนอร์ ส่วนอีกคนผมไม่เคยเห็น แต่เธอไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน”

มาถึงสนามบินอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นก็ยังรู้สึกคร่ำครวญ เธอมองไปรอบ ๆ ถึงอย่างไรก็ต้องกลับประเทศอยู่ดี ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดอยู่ข้างเซี่ยชีหรั่น Manuel ลงมาจากรถแล้วยืนแหวนวงหนึ่งให้กับเซี่ยชีหรั่น

นี่เป็นแหวนวงแรกที่เซี่ยชีหรั่นทำให้กับอริสเบต แม้ดอกกุหลาบบนแหวนจะเหี่ยวเฉา แต่เห็นได้ชัดว่ามันถูกรักษาไว้อย่างดี

“ฉินเฟิงฝากผมเอามาให้คุณ” Manuel เห็นเย่เชินหลินกำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาอันซับซ้อน เขาจึงเลือกที่จะจากไปอย่างรวดเร็ว

“คนที่คุณรักคือเสี่ยวฉุน แล้วทุกสิ่งที่ทำนี้มันคุ้มค่าสำหรับคุณหรือ?” เย่เชินหลินโอบเอวเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดเบา ๆ เสี่ยวฉุนเป็นเหมือนหนามที่ทิ้มแทงหัวใจของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าแล้วมอง Manuel อย่างสับสน

มือของ Manuel ที่กำลังจะเปิดประตูรถได้หยุดลง จากนั้นเขาพูดอย่างช้า ๆ ว่า “เธอแค่อยากอยู่ในใจคุณ จึงขอให้ผมยิงคุณ ผู้หญิงโง่เขลา ทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้คุณจดจำเธอตลอดไป”

“ผู้ชายโง่เขลา!” เซี่ยชีหรั่นโพล่งออกมาอย่างไม่พอใจ เย่เชินหลินและ Manuel ต่างก็หันมามองเซี่ยชีหรั่น Manuel รู้สึกตกใจ แต่เย่เชินหลินนั้นรู้สึกอุ่นใจ

“ถ้าชอบเธอจริง ๆ ก็ต้องหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในใจเธอแล้วดูแลมันให้ดีสิ ไม่ใช่จะทำในสิ่งที่คุณคิดว่าดีต่อเธอ ทำแบบนี้ก็ได้แต่เจ็บปวดทั้งสองฝ่าย” เซี่ยชีหรั่นพูดคำเดียวสั้น ๆ และรู้สึกว่าน้ำหนักที่เอวของเธอหนักขึ้นกว่าเดิม

Manuel ถึงกับผงะไปชั่วครู่ จากนั้นฝืนยิ้มแล้วพูดต่อ “จริงเหมือนกัน ผมควรห้ามเธอไว้ตั้งแต่แรก” เขาโบกมือให้ทั้งสองแล้วเอาทุกอย่างจากไป

เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นแล้วเข้าไปในสนามบิน สาวแอร์ฮอตเตรดมองมาที่เย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นพยายามดิ้นหลุดจากมือที่โอบเอวเธอไว้ “ปล่อย!”

เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นแน่นขึ้นแล้วพูดอย่างมีสาระ “ผมคิดว่าคำพูดของคุณเมื่อกี้นี้มีเหตุผลดีนะ”

เมื่อกลับไปยังถนนที่คุ้นเคยและสถานที่ที่คุ้นเคย เซี่ยชีหรั่นแทบจะวิ่งเข้าไปในบ้าน “เซี่ยเนี่ยนโม่!”

“หม่ามี๊!” เย่เนี่ยนโม่ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ก็รีบวิ่งออกไปกอดเซี่ยชีหรั่นไว้แล้วไม่ยอมปล่อย

เซี่ยชีหรั่นแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอจูบเย่เนี่ยนโม่ไปหลายครั้ง “เด็กดี คิดถึงหม่ามี๊ไหม”

เย่เนี่ยนโม่ส่ายหัว “ตอนแรกก็คิดถึงอยู่ครับ แต่ตอนนี้ไม่คิดถึงแล้ว เพราะมาผมเห็นหม่ามี๊ทุกวันเลย!”

เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความสงสัย “แล้วเห็นหม่ามี๊ทุกวัน? เห็นยังไง?”

เย่เนี่ยนโม่วิ่งเข้าไปในห้องนอนของเขาแล้วให้แม่บ้านช่วยยกกองนิตยสารและหนังสือพิมพ์ออกมา จากนั้นเย่เนี่ยนโม่ชี้ไปที่นิตยสารที่มีรูปแหวนที่เขาเป็นคนออกแบบเองแล้วพูดต่อ “หม่ามี๊ ตอนที่หม่ามี๊ไม่อยู่นิตยสารและหนังสือพิมพ์พวกนี้มีแต่รูปของหม่ามี๊หมดเลยครับ”

เซี่ยชีหรั่นหยิบนิตยสารในมือของเย่เนี่ยนโม่มาอย่างประหลาดใจ แหวนที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเป็นแบบที่เธอออกแบบให้สำหรับเหล่าชนชั้นสูงในอิตาลี เธอไม่รู้ว่าถูกสั่งตีพิมพ์ตั้งแต่เมื่อไหร่

เย่เนี่ยนโม่มองนิตยสารนั้นซ้ำไปซ้ำมาแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี “ก็ไม่เลวนะ”

วันถัดไป เซี่ยชีหรั่นที่ห่างหายไปนานได้ปรากฏตัวที่บริษัทเครื่องประดับแฟชั่นทำให้ทุกคนให้ความสนใจเธอมาก kitty พูดอย่างตื่นเต้น “ประธานเซี่ยคะ ที่แท้คุณไปสำรวจตลาดที่อิตาลีมานี่เอง! คุณน่าจะไม่ทราบนะคะว่าผลงานออกแบบของคุณได้มีชื่อเสียงโด่งดังบนนิตยสารระดับนานาชาติไปแล้ว สุดยอดไปเลย”

คำพูดของ Kitty ทำให้ทุกคนรู้สึกอารมณ์ดีและบางคนถึงกับโห่ร้องอย่างดีใจ “ท่านประธานเซี่ยครับ ผลงานของเราได้เข้าสู่ตลาดอิตาลีแล้ว คืนนี้เราควรจะฉลองกันหน่อยดีไหมครับ?”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มแล้วมองไปที่กลุ่มพนักงานอายุน้อยกลุ่มนี้ “ได้สิ พวกคุณเลือกร้านเลยนะ เดี๋ยวฉันจะเช็คบิลเอง”