ตอนที่ 1209 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1113

เย่เชินหลินดูโทรมมาก ขอบตาสีดำสองข้างของเขามองเห็นได้อย่างชัดเจน เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วเย่เชินหลินก็เดินเข้าไปถามอย่างจริงจัง “คุณกำลังจะไปไหน?”

เซี่ยชีหรั่นปัดมือเย่เชินหลินออกแล้วพูดต่อ “ฉันคิดว่าจะกลับประเทศจีนกับฉินเฟิงก่อน”

เย่เชินหลินกัดฟันพูด “ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้รอผม?”

เซี่ยชีหรั่นจำเสียงที่ทุ้มต่ำของเย่เชินหลินในสายได้ แต่ประโยคนี้ทำให้เธอยิ่งโกรธมากขึ้น เซี่ยชีหรั่นใช้แรงปัดแขนของเย่เชินหลินที่จับแขนเธอออกแล้วตะโกนพูด “ทำไมฉันต้องรอคุณด้วย ทำไมต้องให้ฉันเป็นคนรออยู่เสมอ ครั้งนี้เป็นเสี่ยวฉุน แล้วครั้งหน้าล่ะ?”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว “เธอเสียแล้วนะ ผมแค่ไปส่งเธอเป็นครั้งสุดท้าย คุณอย่าหาเรื่องได้ไหม?”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันหาเรื่อง? คุณเสียใจมากเลยใช่ไหมที่เสียเธอไป คุณไล่ฉัน ได้ ฉันจะไป ไปให้ไกล ๆ เลย!”

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันพูดจบ แต่แขนสองข้างของเธอถูกเย่เชินหลินจับไว้แน่น ๆ จากนั้นเขาถลึงตาแล้วพูดต่อ “คุณต้องการอะไรกันแน่ เธอจากแล้ว ผมแค่อยากอยู่กับเธอตามลำพังสักพัก ผมแค่อยากให้คุณยอมให้เวลากับเธอบ้าง!”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไร เย่เชินหลินกอดผู้หญิงที่กำลังรู้สึกเสียใจคนนี้ไว้แน่น ๆ แล้วพูดต่อ “ผมเคยมีความสัมพันธ์กับเธอเมื่อตอนเด็ก ตอนนี้เธอตายไปแล้วผมต้องเสียใจสิ แต่ถ้าหากเป็นคุณที่ตายผมยอมที่จะไปกับคุณด้วย”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าข้อขัดแย้งระหว่างเธอกับเขานั้นดูไร้ความหมายมาก ความเศร้าโศกในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาทำให้เธอตกอยู่ในทางตันของความคิด เธอแทบจะพูดขอร้องต่อเขา

“คุณต้องการให้เวลาและพื้นที่กับเธอ แต่คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม? อยู่ด้วยกันแล้วเจออุปสรรคอะไรมากมายคุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม!”

เย่เชินหลินปล่อยมือที่กอดอยู่บนไหล่ของเซี่ยชีหรั่น ทันใดนั้นก็หัวเราะอย่างดุเดือดขึ้น “ผมคิดว่าคุณเริ่มจะเชื่อผมซะแล้ว ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาจริง ๆ อีกอย่างคุณก็ไม่ได้ตกหลุมรักผมหรอกว่าไหม?”

เซี่ยชีหรั่นตกใจจนถอยหลังไป จริงเหมือนกัน เธอไม่ได้รักเย่เชินหลิน แล้วทำไมต้องขอให้เย่เชินหลินรักเธอ ดูแลเธอ ยอมเธอด้วย

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้ง น้ำเสียงของเธออ่อนลงแล้วพูดกับเขาเบา ๆ “ขอโทษด้วยนะ” จากนั้นเธอพยักหน้าแล้วเตรียมวิ่งออกไปโดยไม่สนทิศทาง

ตอนนี้ขอให้เธอได้ออกไปจากสถานการณ์ที่อึดอัดนี้ก็พอ

ด้วยอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย เซี่ยชีหรั่นเดินเฉียดเย่เชินหลินไป แขนเสื้อของทั้งสองชนกันทำให้เกิดการเสียดสีเล็กน้อย

จู่ ๆ ข้อมือของเซี่ยชีหรั่นก็ถูกคว้าด้วยมืออันทรงพลังของเย่เชินหลิน เขาจับมือเล็ก ๆ ของเซี่ยชีหรั่นแล้วกดเธอเข้ากับกำแพงไว้ เขาค่อย ๆ ขยับเข้าหาจนแทบจะแนบติดกับตัวเธอ

“เซี่ยชีหรั่น แม้ว่าคุณจะรู้สึกลำบากแค่ไหนแต่คุณก็ไม่สามารถหลีกหนีได้ เพราะผมปล่อยคุณไปไม่ได้” ความอ่อนโยนในดวงตาของเย่เชินหลินได้ทำลายความคิดที่คิดจะจากไปของเซี่ยชีหรั่นทีละขั้น

หลังกลับไปที่ห้องนอน เซี่ยชีหรั่นทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มแล้วมองคลื่นทะเลที่ซัดเข้าชายฝั่งจากประตูหน้าต่างอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ในคืนนั้น kiu มาปรากฏตัวที่หน้าห้องของเซี่ยชีหรั่น “คุณต้องรักตัวเองให้มาก ๆ ถึงจะสมควรแก่ลูกชายที่ตายไปของผมนะ” kiu มองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้

เซี่ยชีหรั่นได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นและไม่อยากสนใจเรื่องอื่นอีก จากนั้นเธอพูดเบา ๆ “kiu คุณมีธุระอะไร?”

Kiu พยักหน้า “ออกไปทานมื้อเย็นด้วยกัน ฉินเฟิงก็อยู่ด้วย เขาดีขึ้นเยอะแล้ว”

เมื่อพูดถึงฉินเฟิง เซี่ยชีหรั่นก็มีแรงจูงใจที่จะไปด้วย เธอจึงรีบเก็บของแล้วตามไปที่ร้านอาหาร

แต่ในห้องอาหารมีบุคคลที่เซี่ยชีหรั่นไม่ต้องการเห็นที่สุดในตอนนี้อยู่ด้วย แม้ข้างเย่เชินหลินยังมีที่นั่งว่างอยู่ แต่เซี่ยชีหรั่นกลอกตาแล้วเลือกที่นั่งที่ใกล้กับฉินเฟิงในที่สุด

สีหน้าของเย่เชินหลินไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่แววตาของเขาดูเย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปมองฉินเฟิงด้วยความรู้สึกผิด เมื่อเห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงซีดเซียวอยู่เธอจึงถามอย่างเป็นห่วง “ฉินเฟิง คุณเป็นยังไงบ้าง?”

ฉินเฟิงมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน จากนั้นเขากวาดสายตาไปที่เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นอีกครั้งก่อนที่จะตอบคำถามเธอ “ชีหรั่น ผมสบายดี”

Kiu แกล้งไอเบา ๆ “เราทานข้าวกันเถอะ”

ฉินเฟิงหยิบแก้วไวน์แล้วพูดว่า “เราเจออะไรมากมายที่นี่ด้วยกัน บางทีเราอาจจะต่างคนต่างไปหลังจากวันนี้ เพราะฉะนั้นเรามาดื่มแก้วนี้ด้วยกันเถอะ”

จางเฟิงอี้ก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยิบแก้วไวน์ให้กับเย่เชินหลิน ส่วนฉินเฟิงก็ริมให้เซี่ยชีหรั่นเต็มแก้ว เซี่ยชีหรั่นรู้สึกอึดอัดและเตรียมจะยกแก้วไวน์นั้นทันที

ฉินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ห้ามเธอไว้ก่อน จากนั้นถามว่า “ชีหรั่น คุณเคยมีใจให้ผมไหม?”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลิน เขากำลังค่อย ๆ จิบไวน์ในมือด้วยสีหน้าอันเฉยเมย ผู้ชายคนนี้มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาไม่เคยหวั่นไหวเลย แม้กระทั่งสถานการณ์แบบนี้ แต่เซี่ยชีหรี่นก็ไม่ได้คิดจะลองใจใคร