ตอนที่ 1208 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1112

ในค่ำคืนวันนั้น คลื่นทะเลซัดกระแทกเข้ากับโขดหิน เหมือนทะเลกำลังส่งเสียงคำราม มีร่างคน ๆ หนึ่งในเงามืดกำลังลากคนอีกคนเดินไปอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

เขาวางคนนั้นลงบนพื้น ดูเหมือนเขาจะรีบร้อนอยู่ คนในเงามืดคว้างูตัวยาวออกจากตะกร้าและพาดไว้กับคนที่นอนอยู่

“ให้ช่วยไหม?” ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำของเย่เชินหลินก็ดังมาจากความมืด ไฟรอบ ๆ สว่างจ้า เสี่ยวฉุนมองทุกคนด้วยความกลัว

ทันใดนั้นงูพิษก็พุ่งกระโจนเข้าหาเสี่ยวฉุน เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบหยิบไม้มาเขี่ยงูออกไปแล้วพูดด้วยความโกรธ “เสี่ยวฉุน เธอกำลังทำอะไร?”

“เธอเห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันทำอะไรอยู่?” เสี่ยวฉุนยืดตัวตรงแล้วสายตาจับต้องไปที่เย่เชินหลิน

“จางเฟิงอี้อยู่ไหน?” เย่เชินหลินขมวดคิ้วถาม หลังจากหายไปหลายวัน เขาได้แอบสืบการเคลื่อนไหวของจางเฟิงอี้

เสี่ยวฉุนพูดอย่างดื้นรั้น “เขาสบายดี อยู่ในถ้ำที่ปลอดภัยมาก” ฉินเฟิงมองงูที่กำลังเลื้อยอยู่บนพื้นแล้วพูดอย่างน่าเหลือเชื่อ “ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเธอกับ Manuel ใช่ไหม?”

คำพูดของฉินเฟิงทำให้ทุกคนถึงกับต้องตกใจ เสี่ยวฉุนมองไปที่เซี่ยชีหรั่น“เป็นไง พอใจแล้วหรือยัง? ให้พี่เชินหลินรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงสกปรก ให้เขารู้ว่าฉันหมกมุ่นเขาไปด้วยแล้วนอนกับผู้ชายคนอื่นไปด้วย”

เซี่ยชีหรั่นตกใจอ้าปากค้าง เย่เชินหลินพูดต่อ “อธิบายมา”

เสี่ยวฉุนพูดอย่างเย็นชา “ไม่มีอะไรต้องอธิบายแล้ว”

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตกอยู่ในความอึดอัด ทำให้บรรยากาศเพลาเงียบลง เสียงของลมที่โหมกระหน่ำชัดเจนขึ้น ร่างขาวสะบัดและเข้ามาปกป้องเย่เชินหลินไว้

เสี่ยวฉุนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ช่องอกที่ถูกเจาะทะลุมีเลือดไหลออกมาอย่างไม่หยุด มองดูผู้ชายที่เธอรัก จากนั้นพูดขึ้นอย่างเจ็บปวด “พ่อหนูเคยตายเพื่อพี่ วันนี้หนูก็จะตายเพื่อพี่เหมือนกัน พวกเราต้องตายในมือพี่ มันคือโชคชะตาใช่ไหม”

เสี่ยวฉุนค่อย ๆ ทิ้งตัวลง เย่เชินหลินขมวดคิ้วแล้วพยุงเสี่ยวฉุนไว้ ฉินเฟิงรีบเข้าไปดูบาดแผลของเธอ ส่วนคนอื่น ๆ ก็วิ่งตามเสียงปืนนั้นไป

“เสี่ยวฉุนเธอไม่เป็นไรใช่ไหม” เซี่ยชีหรั่นมองเสี่ยวฉุนที่เลือดท่วมตัวแล้วถามอย่างเป็นห่วง

ฉินเฟิงมองไปที่เปลือกตาของเสี่ยวฉุนแล้วส่ายหัว เย่เชินหลินลุกขึ้นมาอุ้มเสี่ยวฉุนแล้วเดินออกไป

เซี่ยชีหรั่นอยากตามไปด้วยแต่ฉินเฟิงเข้ามาเอามือวางไว้บนไหล่เธอแล้วส่ายหัว จากนั้นเขาถอนหายใจแล้วพูด “ความสัมพันธ์ของพวกเขาลึกซึ้งกว่าที่คุณคิด”

ความสัมพันธ์ของเสี่ยวฉุนที่มีต่อเย่เชินหลินนั้นไม่ได้เพียงเพราะพ่อของเธอตายเพื่อเย่เชินหลินเท่านั้น ฉินเฟิงพูดเบา ๆ “แม้ท่าทีของเย่เชินหลินที่มีต่อเสี่ยวฉุนไม่ดีมากนัก แต่ทุกครั้งที่เสี่ยวฉุนก่อเรื่องเย่เชินหลินก็จะคอยให้คนแก้ไขปัญหาให้เธอ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือครั้งนี้เขาออกหน้าเอง”

คำพูดของฉินเฟิงทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจมาก ซึ่งมันก็ทำให้เธอกระจ่างแล้วว่าในวันที่อยู่บ้าน Manuel ทำไมเย่เชินหลินถึงเลือกที่จะช่วยเสี่ยวฉุนก่อนแทนที่จะเป็นเธอ

ณ ตอนนี้สมองของเซี่ยชีหรั่นเบลอไปหมดแล้ว เธอค่อย ๆ เดินกลับไปยังที่พักแล้วเห็นเสี่ยวฉุนนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง ส่วนเย่เชินหลินก้มหน้าเล็กน้อยแล้วหันหลังให้กับเซี่ยชีหรั่น

“เย่เชินหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” เซี่ยชีหรั่นถามเบา ๆ

เย่เชินหลินไม่ได้หันกลับมามองเธอ เพียงแค่ตอบสั้น ๆ ว่า “คุณไปเถอะ”

น้ำตาไหลออกมาจากเบ้าตาของเซี่ยชีหรั่นทันที เธอแทบจะปิดประตูอย่างเร่งรีบแล้ววิ่งออกไปทันที ฉินเฟิงที่ยืนอยู่บนระเบียงทางเดินได้ดึงเซี่ยชีหรั่นที่กำลังวิ่งอย่างสิ้นหวังไว้

“ตอนนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าเธอสำคัญต่อเขายังไง” ฉินเฟิงพูดเบา ๆ

เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้น เธอรู้ว่าการที่เสี่ยวฉุนเสียชีวิตเย่เชินหลินต้องเสียใจอย่างแน่นอน แต่เธอไม่คิดเลยว่าเย่เชินหลินจะปฏิเสธเธอและไม่ยอมให้เธออยู่เคียงข้างเขาเลย

ค่ำคืนนั้นเซี่ยชีหรั่นนั่งเงียบ ๆ อยู่ระเบียงทางเดิน ฉินเฟิงเฝ้ามองเธออยู่ที่ไกล เย่เชินหลินอุ้มเสี่ยวฉุนออกมาด้วยสีหน้าซีดเซียว

เมื่อเดินถึงหน้าเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินพูดกับเธอเบา ๆ ว่า “ผมจะส่งเธอกลับไปนะ”

เซี่ยชีหรั่นทำได้เพียงพยักหน้าแล้วมองเสี่ยวฉุนในอ้อมแขนของเขา จางเฟิงอี้ขับเฮลิคอปเตอร์มาจอดอยู่ที่ไม่ไกล เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วจางเฟิงอี้อยากพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่เขามีเวลาเพียงแค่ปลอบใจเธอเท่านั้น “เดี๋ยวแกก็กลับมา แกแค่ตั้งใจไปส่งเธอกลับเท่านั้น”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าแล้วถามกลับทันที “ความสัมพันธ์ของเสี่ยวฉุนกับเย่เชินหลินคืออะไร?”

จางเฟิงอี้มองไฟสลัวบนที่นั่งคนขับแล้วถอนหายใจพูด “หลาย ๆ คนอาจรู้แค่ว่าพ่อของเสี่ยวฉุนเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้เท่านั้น ความจริงเย่เชินหลินรู้จักเสี่ยวฉุนตั้งแต่เด็กแล้ว เขาทั้งสองเป็นคนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก”

“อื้ม ฉันเข้าใจแล้ว” เซี่ยชีหรั่นตัดคำพูดของจางเฟิงอี้แล้วยิ้มพูดเบา ๆ “เดินทางปลอดภัยนะ”

เสียงดังสนั่นนั้นได้พาเย่เชินหลินไปจากเธอ ฉินเฟิงเข้ามาหาเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดอย่างเห็นใจ “ตอนนี้คุณร้องไห้ได้แล้วนะ เขาไม่อยู่ด้วยแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวแล้วยิ้มอย่างขมขื่น เช้าวันที่สองฉินเฟิงเข้ามาหาเซี่ยชีหรั่น “ชีหรั่น คนที่เราจะหาเขากลับมาแล้วนะ”

ทั้งสองจึงรีบออกไปยังล็อบบี้ เขาคือชายอายุราวห้าสิบ เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่เห็นเซี่ยชีหรั่น “ผมรู้ว่าพวกคุณต้องมาหาผมแน่”