ตอนที่ 1207 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1111

ฟืบ ฟืบ ฟืบ มีเสียงส่งมาจากพุ่มหญ้า ทันใดนั้นก็มีกระต่ายขนสีเทากระโดดออกมา เซี่ยชีหรั่นตะโกนเรียก “กระต่าย!”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งตามกระต่ายไปและพยายามจับมันด้วยสองมือ เธอกระโดดไปข้างหน้าแล้วล้มลงกับพื้นบนหญ้าอันเขียวขจี ไม่เพียงแต่จับกระต่ายไม่ได้ แต่เธอลุกขึ้นอีกครั้งโดยที่มีเศษหญ้าติดเต็มใบหน้าและปากของเธอ

เย่เชินหลินไม่ได้เข้ามาช่วยเธอ แต่เขากลับยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ เซี่ยชีหรั่นคายเศษหญ้าด้วยความโมโหตัวเองแล้ววิ่งตามกระต่ายตัวนั้นไปต่อ ส่วนเย่เชินหลินเดินตามเธอมาจากด้านหลังอย่างใจเย็น

ในท้ายที่สุดก็เป็นเย่เชินหลินที่เป็นคนจับกระต่ายสีเทาตัวนั้นได้ ทั้งสองได้กินมื้อเย็นที่เป็นอาหารป่าด้วยรสชาติที่ไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่ ค่ำคืนค่อย ๆ ใกล้เข้ามาอย่างเงียบ ๆ เซี่ยชีหรั่นพิงไหล่ที่เปรียบเสมือนหมอนแล้วมองดูท้องฟ้าสีครามเข้มอย่างสุขใจ

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสว่างไสวซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้ในเมือง เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความประหลาดใจ “ที่นี่มีหิ่งห้อยด้วย!”

หิ่งห้อยบินเต็มบนพื้นหญ้าสีเขียวเข้ม พร้อมกับธรรมชาติที่ชวนหลงใหลและโรแมนติกเป็นพิเศษ เซี่ยชีหรั่นยิ้มพูด “คงไม่มีสักกี่คนที่จะมีโอกาสได้มาใช้ชีวิตบนเกาะร้างแห่งนี้หรอกมั้ง”

เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่อ่อนโยน แต่เสียงฝีเท้าบนพื้นหญ้าได้ทำลายบรรยากาศอันอ่อนโยนของฉากนั้นไปทันที เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นไว้แน่น ๆ และเฝ้าดูผู้มาเยือนอย่างระแวดระวัง

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีขนนกสีขาวยาวบนหน้าผากมองไปที่พวกเขาแล้วถามว่า “พวกคุณมากับพวกเขาใช่ไหม?”

ดวงตาของเย่เชินหลินหันไปเล็กน้อยและเขารู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นกำลังหมายถึงManuelและฉินเฟิง เซี่ยชีหรั่นมองที่ชายหนุ่มคนนั้น จากนั้นหันไปถามเย่เชินหลินว่า “คนพื้นที่ควรจะสวมใส่ชุดที่ทำมาจากใบตองแล้วถือไม้และเอาแต่โห่ตะโกนไม่ใช่เหรอ?”

แม้เซี่ยชีหรั่นจะพูดเสียงเบา แต่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงเธอ ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มพูด “คนพื้นที่ก็จะก้าวไปตามกาลเวลาเช่นกัน”

ยังมีคนกลุ่มน้อยที่พักอาศัยอยู่กลางเกาะนี้ ชีวิตการเป็นอยู่ของพวกเขาไม่ได้แตกต่างจากโลกภายนอกมากนัก เมื่อเห็นเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นทุกคนต่างก็พากันเข้ามาดู

“พี่เชินหลิน” เสี่ยวฉุนร้องเรียกหาเย่เชินหลินด้วยสีหน้าซีดเซียว จากนั้นเธอรีบคว้าแขนของเซี่ยชีหรั่นไว้แล้วพูดต่อ “พี่เซี่ย หนูใจหายหมดเลย เสียดายที่หนูว่ายน้ำไม่เป็น ไม่งั้นหนูจะกระโดดลงไปช่วยพี่อย่างแน่นอน”

“พอที” เย่เชินหลินไม่ได้พูด แต่เป็นฉินเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วมองเสี่ยวฉุนด้วยความโกรธและได้พูดต่อ “เธอจะรู้บ้างไหมว่าการที่ตกลงไปในน้ำลึกแบบนั้นอาจจะทำให้ไม่มีวันได้ลืมตามองโลกอีก!”

เสี่ยวฉุนตกใจกลัวจนเงียบไป เย่เชินหลินพูดเบา ๆ ว่า “ส่งเธอขึ้นเครื่อง”

จางเฟิงอี้ก็รู้สึกโกรธมาก เขาลากตัวเสี่ยวฉุนไปโดยที่ไม่รอช้า “ขอร้องแล้วล่ะ พี่เชินหลินหนูขอร้อง หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ ให้หนูอยู่ต่อเถอะ!”

เสี่ยวฉุนร้องไห้โวยวาย Manuelขมวดคิ้วแล้วพูด “ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้หรอก”

สายตาอันเย็นเยือกของเย่เชินหลินกวาดมองมาที่Manuel ทำให้Manuelเย็นยะเยือกจนไม่กล้าขยับตัว

“หัวหน้าเผ่าของเราไม่อยู่ อีกสามวันถึงจะกลับมา พวกคุณอาจจะต้องรอถึงสามวันนะ” ผู้ชายที่พาเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินมาพูดกับทุกคนอย่างขอโทษ

ลมเบา ๆ ในยามค่ำคืนทำให้เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ นอนหลับไป “ชีหรั่น” ฉินเฟิงเอาเสื้อคลุมให้เซี่ยชีหรั่นแล้วมองเธอด้วยความอ่อนโยน

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยชีหรั่นได้อยู่กับฉินเฟิงสองต่อสองหลังจากที่รู้จักตัวตนของเขา เซี่ยชีหรั่นไม่รู้จะแสดงสีหน้าต่อฉินเฟิงอย่างไร เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉินเฟิงเข้ามาหาเธอด้วยความตั้งใจหรือไม่

“ครั้งแรกที่พวกคุณมาถึงโรงแรม ผมไม่รู้สถานะของพวกคุณจริง ๆ เลยนะ แต่สถานที่แบบนั้นคงเรียกว่าโรงแรมไม่ได้หรอก” ฉินเฟิงก้มหน้ามองตาเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดต่อ

“แต่เรื่องที่พวกคุณถูกจับไปในสนามล่าสัตว์เป็นฝีมือผมเอง เดิมทีผมคิดว่าพวกคุณเป็นคนของManuel แต่เมื่อเห็นดาวสิบสามดวงแล้วผมก็รู้ว่าพวกคุณต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน ดังนั้นผมจึงจับพวกคุณไปที่สนามล่าสัตว์เพื่ออยากลองดูว่าพวกคุณจะเอาตัวรอดในช่วงเวลาแห่งความเป็นและความตายได้อย่างไร”

“คุณไม่รู้สึกเกินไปหน่อยเหรอที่เอาชีวิตคนไปเล่นตามอำเภอใจแบบนี้” เซี่ยชีหรั่นขัดจังหวะฉินเฟิง

ฉินเฟิงผงะแล้วพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “ในโลกใบนี้ไม่ยุติธรรมโดยเนื้อแท้อยู่แล้ว เพียงแต่ผู้คนต่างก็ใช้ความหวานของน้ำผึ้งมาห่อหุ้มสังคมนี้เพื่อให้ทั้งหมดดูเหมือนยุติธรรมก็เท่านั้น”

เซี่ยชีหรั่นพยายามจะหักล้างความคิดนั้น แต่ก็พบว่าตัวเองไม่สามารถโต้เถียงได้อีก บางคนอาศัยอยู่บนขอบเขตแห่งความยากจน ส่วนบางคนเกิดมาในกองเงินกองทอง

“แย่แล้ว มีคนตายในป่า” สตรีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนด้วยความตกใจ

เซี่ยชีหรั่นและฉินเฟิงรีบออกไปที่ขอบหน้าผาแล้วเห็นชายวัยกลางคนเบิกตากว้างและมองไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว

เย่เชินหลินมาถึงเป็นคนสุดท้าย Manuel เหลือบมองเขาแล้วถามลอย ๆ “ที่พักคุณอยู่ใกล้ที่นี่มากที่สุด ทำไมคุณเป็นคนสุดท้ายที่มาถึงที่นี่”

เย่เชินหลินตอบเบา ๆ “ผมไม่จำเป็นต้องรายงานเรื่องส่วนตัวให้คุณทราบ”

ฉินเฟิงนั่งลงแล้วดูแผลของผู้ตาย จากนั้นส่ายหัว “ดูเหมือนเขาจะถูกแทงด้วยของมีคม คนแทงต้องแข็งแรงมาก มันต้องเป็นฝีมือของผู้ชายถึงจะทำได้”

สายตาของคนในพื้นที่ต่างก็มองไปที่คนแปลกหน้าเหล่านี้ จากนั้นมีคนพูดขึ้นมา “ที่นี่ไม่เคยเกิดเหตุแบบนี้มาก่อนเลย ทำไมพวกคุณมาถึงวันแรกก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเสียแล้ว”

คำพูดของคนในพื้นที่ทำให้คนกลุ่มนี้ต่างก็ต้องตึงเครียดกันหมด ทั้งสองฝ่ายเหมือนกำลังจะเกิดสงครามกัน เซี่ยชีหรั่นรีบออกมาอธิบาย “งั้นพวกเราพูดต่อหน้าทุกคนว่าในช่วงเวลาที่เกิดเหตุพวกเราแต่ละคนทำอะไรกันอยู่ดีไหม? ฉันกับฉินเฟิงกำลังคุยกัน”