ตอนที่ 1206 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1110

เซี่ยชีหรั่นเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เธอมองสายตาของผู้คนที่เดินสวนไปมาและรู้สึกเสียใจที่ตัดสินใจเดินออกมาด้วยความโกรธ ตอนนี้ในตัวเธอยังพอมีเงินสดที่เย่เชินหลินยัดให้เธออยู่บ้าง

เซี่ยชีหรั่นเดินไปหยุดไป ในระหว่างทางเธอเห็นเจ้าของร้านขายขนมสีแดงอยู่ร้านหนึ่งกำลังเรียกเธออย่างกระตืนรือร้น เซี่นชีหรั่นจึงเข้าไปนั่งลงและไม่นานขนมอบนึ่งก็มาวางอยู่ตรงหน้าเธอ

“ผมรอคุณมาตั้งนาน คุณก็คือผู้อุปถัมภ์ของเกาะนี้ที่ถูกทำนายไว้นี่เอง” เด็กร่างผอมคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเซี่ยชีหรั่น

“ไป ๆ ๆ Dani กลับไปหาคนแก่ผีบ้า อย่ามารบกวนคนทำมาหากินที่นี่” เฒ่าแก่ร้ านออกมาไล่เด็กชายคนนั้นกลับไปแล้วพูดกับเซี่ยชีหรั่นพร้อมกับคำขอโทษ “อย่าไปสนใจมันนะ เด็กคนนี้สมองไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ เห็นใครก็พูดกับเขาแบบนี้จนคนทั้งหมูบ้านชินกันแล้ว”

เสียงหัวเราะของคนด้านข้างดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นยังคงมองไปที่เด็กผู้ชายตัวผอมตรงหน้าเธอ เด็กชายกำลังจ้องมองไปที่ขนมอบบนโต๊ะนั้น

เซี่ยชีหรั่นฉีกขนมปังแล้วแบ่งให้เด็กผู้ชายคนนั้นไปครึ่งหนึ่ง “เอาไปกินสิ” เด็กชายรีบรับขนมปังแล้วกินอย่างหิวโหย เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ท้องฟ้าแล้วเตรียมที่จะกลับไปหาเย่เชินหลิน

แต่เด็กผู้ชายคนนั้นเดินตามหลังเธอมาด้วย เขาพูดโดยที่ขนมปังยังอยู่เต็มปาก “ผมค่อนข้างมั่นใจว่าคุณคือคนที่เรากำลังหาอยู่”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าอย่างเป็นมิตรต่อเด็กผู้ชายคนนั้น เธอเดินไปอย่างไม่หยุด แต่เซี่ยชีหรั่นไม่ทันระวังถูกชนเข้าจากด้านหลังจนทำให้เธอเดินโซเซและกระเป๋าตังของเธอถูกเด็กผู้ชายคนนั้นถือไว้แล้ว

“อยากได้ก็มาแย่งสิ” เด็กผู้ชายวิ่งอย่างรวดเร็วและหายไปในมุมทันที

“เกิดอะไรขึ้นชีหรั่น?” ฉินเฟิงเดินออกมาจากอีกซอยของถนน ในมือเขายังถือเงินหนึ่งแสนเหรียญ ซึ่งดูแล้วค่อนข้างตลก

“เด็กคนนั้น เด็กคนนั้นเอากระเป๋าสตางค์ของฉันไป” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างรีบร้อน

ทั้งสองวิ่งไล่ตามไปเรื่อย ๆ เด็กคนนั้นวิ่งเร็วและว่องไวมาก แต่เขามักจะปรากฏตัวให้เห็นในช่วงที่ทั้งสองคลาดสายตาจากเขา จนกระทั่งถึงกระท่อมหลังเก่าหลังหนึ่งเด็กชายคนนั้นก็ไม่ปรากฏตัวให้เห็นอีก

มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของกระท่อมหลังนั้น ทั้งสองจึงรีบอ้อมกระท่อมไป กำแพงบ้านหลังนั้นได้ทรุดตัวลงและสามารถเห็นถนนที่ปูด้วยก้อนหินได้ จางเฟิงอี้ยืนอยู่บนกองก้อนหินนั้นและในมือเขามีวัตถุระเบิดขนาดเล็กอยู่ด้วย

เมื่อเห็นเย่เชินหลินที่นิ่งเฉยยืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกโกรธและหันหน้าหนีเขา

สายตาของเย่เชินหลินกวาดมองไปที่เซี่ยชีหรั่น จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม “มานี่สิ”

เซี่ยชีหรั่นยังคงหันหน้าหนีเย่เชินหลิน แต่เย่เชินหลินลดเสียงลงเล็กน้อยแล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “มานี่”

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นยกเท้าขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาเย่เชินหลิน เย่เชินหลินลูบผมเธอเบา ๆ จากนั้นอุ้มเธอขึ้นแล้วเดินไปที่บันไดหิน

“คุณทำอะไรเนี่ย ปล่อยฉันลง!” เซี่ยชีหรั่นบ่นพึมพำด้วยความประหลายใจ

“มีคนปลูกมอสส์บนก้อนหินนี้” เย่เชินหลินยกเซี่ยชีหรั่นขึ้นสูง ๆ เซี่ยชีหรั่นพยายามหันกลับมามองอย่างยากลำบากและเธอก็ได้เห็นมอสเขียวบาง ๆ ที่ปกคลุมอยู่ทั่วพื้นดิน ถ้าไม่ทันสังเกตเห็นก็อาจจะลื่นล้มได้

ฉินเฟิงก็ล้มไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเขินอาย แม้แต่จางเฟิงอี้ก็ต้องเหงื่อแตกไปด้วย “พวกคุณมาจนได้” เด็กชายมองไปที่ทุกคนแล้วเดินนำเข้าไปข้างในก่อน

เซี่ยชีหรั่นเดินตามเย่เชินหลินแล้วถามเขา “แล้วคุณมาที่นี่ได้ไง?”

เย่เชินหลินปัดใยแมงมุมบนศีรษะของเซี่ยชีหรั่นออกแล้วพูดเบา ๆ “ตำนานที่พิเศษที่สุดของที่นี่คือชายชราผู้เป็นอมตะและแสงสีม่วง”

“หรือว่าพวกคุณก็ได้ยินด้วยเหมือนกัน? ผมไม่อยากเชื่อเลย!” ฉินเฟิงที่อยู่ด้านข้างพูดต่ออย่างไม่น่าเชื่อ “ชายชราคนหนึ่งมีอายุนับร้อยปีแล้วยังไม่พอ หลังจากที่เขาตายไปก็มีแสงสีม่วงเปล่งประกายแล้วจากนั้นเขาก็ฟื้นคืนชีพอย่างน่าอัศจรรย์”

ในที่ลึกสุดของห้องมืด มีร่างชราคนหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าผืนใหญ่แล้วมีหินก้อนใหญ่ก้อนเล็กถูกจัดวางอยู่บนพื้นในรูปทรงแปลก ๆ มากมาย

“พวกคุณเป็นคนกลุ่มที่สองที่มาถึงที่นี่” ชายชราคนนั้นยังดูแข็งแรงอยู่ เขามองไปที่เย่เชินหลินจากนั้นก็หันไปมองที่เซี่ยชีหรั่น

“มีคนมาก่อนหน้าเราหรือ?” เซี่ยชีหรั่นถาม

เย่เชินหลินขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ผู้หญิงคนหนึ่ง”

“ถูกต้อง เธออยากได้ยาลบความจำจากที่นี่ ผมจึงให้คำแนะนำเธอไป”

เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความสงสัย “แล้วถ้าเธอเอามันไปทำร้ายคนอื่นล่ะ?”

ชายชราส่ายหัวแล้วมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความมั่นใจ “ถ้านางไม่ทำเช่นนี้ ชีวิตนี้คุณคงไม่มีโอกาสมาที่นี่แล้วล่ะ”

“ทำไม!” คำพูดของชายชราทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกถึงความลึกลับ

“ผมเคยบอกแล้วว่าคุณคือเจ้าของดาวสิบสามดวง คุณคือนักพยากรณ์ ที่นี่คือสถานที่กำเนิดของดาวสิบสามดวง” Manuelเดินเข้ามาพูดกับเซี่ยชีหรั่น ส่วนเสี่ยวฉุนได้แต่มองไปที่เย่เชินหลินอย่างเงียบ ๆ

ชายชราหันกลับไปหยิบก้อนหินสีม่วงแล้วยื่นให้กับทุกคน เขาส่งสัญญาณให้เสี่ยวฉุนยื่นมือไปแตะก้อนหิน เสี่ยวฉุนจึงค่อย ๆ เอามือไปวางไว้บนก้อนหินนั้นแต่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ