ตอนที่ 1205 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1109

ดวงตาของManuelร้อนรุ่มมากขึ้น เขาเดินเข้าไปหาเซี่ยชีหรั่นแล้วยื่นดาวสิบสามดวงให้กับเธอ “ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ แต่ของสิ่งนี้ก็เป็นของคุณ รับเอาไว้ แล้วอย่าทิ้งมันตามใจชอบอีก”

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันปฏิเสธ Manuelก็มองเธอด้วยสายตาอันลึกซึ้งแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินส่งตรงไปยังสนามบินส่วนตัว ฉินเฟิงที่ได้มาถึงก่อนหน้านี้เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เขาพยักหน้าให้กับเซี่ยชีหรั่นจากนั้นก็หันหน้าไปโดยที่ไม่หันกลับมามองอีกเลย

สีหน้าของManuelดูแย่มาก แต่เมื่อเห็นดาวสิบสามดวงที่อยู่ในเอวของเซี่ยชีหรั่นแล้วเขาก็รู้สึกดีขึ้น ส่วนKiuที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าไม่ดีเลย เพราะลูกชายของเขายังอยู่ในมือของชายคนที่ชื่อเย่เชินหลินอยู่

“รอก่อนคะพี่เชินหลิน!” รถที่แล่นมาแต่ไกลยังไม่ทันรอให้รถหยุดเสี่ยวฉุนก็เปิดประตูออกจากรถแล้ววิ่งเข้าไปหาเย่เชินหลินทันที

“เสี่ยวฉุน เธอมาทำอะไรที่นี่?” เย่เชินหลินขมวดคิ้ว เดิมทีที่อารมณ์ดี ๆ อยู่ก็ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาไม่เห็นด้วยกับการปรากฏตัวของเสี่ยวฉุนที่นี่เลย

“พวกคุณจะไปหายารักษาให้พี่เซี่ยใช่ไหม!” ดวงตากลมโตของเสี่ยวฉุนกระพริบ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น

เย่เชินหลินไม่ได้พูดอะไร ฉินเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้แล้วยิ้มตอบแทนเย่เชินหลิน “อืม ใช่แล้ว”

เสี่ยวฉุนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น จากนั้นหันกลับไปมองเซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในอ้อมแขนของเย่เชินหลินแล้วพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ “พี่เซี่ยคะ พี่ช่วยขอกับพี่เชินหลินให้หนูไปกับพวกพี่ด้วยได้ไหมคะ หนูรับปากว่าหนูจะไม่สร้างปัญหาค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นได้แต่อยู่เงียบ ๆ ถ้าเธอไม่ได้เห็นLucy ถ้าเธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ใส่ร้ายเธอเพื่อต้องการแย่งเย่เชินหลิน เธอจะคิดว่าผู้หญิงคนนี้สวยราวกับนางฟ้า ตอนนี้เธอเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ทั้ง ๆ ที่เกลียดเธออยู่แต่แสร้งทำเป็นคนดี

ความเงียบของเซี่ยชีหรั่นทำให้ดวงตาของเสี่ยวฉุนผิดหวังเล็กน้อย เธอยังคงมองไปที่เย่เชินหลินอย่างน่าสงสาร จางเฟิงอี้เดินลงจากเครื่องบินแล้วพยักหน้าให้กับเย่เชินหลิน

ขณะที่เย่เชินหลินกำลังจะหันไปเสี่ยวฉุนก็หยิบแหวนสีแดงออกมา “เย่เชินหลิน! คุณพ่อเคยบอกให้คุณดูแลฉันดี ๆ ก่อนที่ท่านจะจากโลกนี้ไป”

เย่เชินหลินหันกลับมาแล้วพูดอย่างเย็นชา “เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ บ้านหลังใหญ่ที่เธอพักอาศัยอยู่ ของฟุ่มเฟือยที่เธอใช้อยู่มันมาจากไหน? อีกอย่าง ผมไม่ชอบการที่ถูกใครคุกคามนะ”

นั่งอยู่ในห้องโดยสาร เซี่ยชีหรั่นมองออกไปที่เสี่ยวฉุนที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวด้านนอกนั้น เธอเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยืนก้มหัวอยู่เหมือนเด็กที่กำลังจะสูญเสียโลกทั้งใบไป

“เราพาเธอไปด้วยก็ได้นะ ดูน่าสงสารจัง” เซี่ยชีหรั่นไม่แน่ใจว่าเย่เชินหลินจะฟังเธอหรือไม่ แม้เธอจะลังเลแต่สุดท้ายก็พูดมันออกมา

เย่เชินหลินวางจูบลงที่ริมฝีปากของเธออย่างดุเดือดก่อนที่จะให้จางเฟิงอี้ไปเรียกคนเข้ามา จากนั้นเสี่ยวฉุนก็วิ่งกระโดดเข้าไปอย่างรวดเร็ว “พี่เชินหลินใจดีที่สุดแล้ว”

“เย่เชินหลินไม่ได้พูด เซี่ยชีหรั่นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็นคนพูดต่างหาก” Manuelพูดประชดอยู่ด้านข้าง

เสี่ยวฉุนเงียบไปชั่วขณะ แววตาของเธอแสดงถึงความไม่เต็มใจและจากนั้นเธอก็กลายเป็นผู้หญิงที่แสนหวาน “พี่เซี่ยก็ใจดีที่สุดเล้ยยย!”

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวบินไปยังเขตชานเมืองของเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอัลดาบรา เสียงสั่นสะเทือนของเครื่องบินลำใหญ่ดึงดูดความสนใจของชาวบ้านให้มารวมตัวกัน

เซี่ยชีหรั่นต้องการยืนขึ้นเพื่อยืดเอว แต่ทันทีที่เธอยืนขึ้นก็เกือบล้มลงกับพื้น Manuelและฉินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ พยายามจะรับเธอไว้ แต่เย่เชินหลินเร็วกว่าเขาทั้งสอง

เขากอดเซี่ยชีหรั่นไว้ แต่เซี่ยชีหรั่นพยายามใช้มือผลักเขาออกเบา ๆ เพราะที่นี่คือต่างประเทศ ยังมีคนอีกมากมายมองเธออยู่ เธอจึงไม่อยากแสดงความใกล้ชิดกับเย่เชินหลินมากเกินไป

“อยู่นิ่ง ๆ” เสียงทุ้มต่ำทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกมีแรงสั่นสะเทือนมาจากอกของเขา เซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินกอดไว้แน่น ๆ จนกระทั่งเย่เชินหลินอุ้มเธอลงจากเครื่อง

kiuเหลือบมองManuelด้วยสีหน้าจริงจัง ฉินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ แสร้งทำเป็นไม่มองเซี่ยชีหรั่นและเสี่ยวฉุนที่มองเซี่ยชีหรั่นด้วยความละโมบก็ถอนหายใจดัง ๆ

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวลำใหญ่เกินไป คนกลุ่มนี้จำเป็นต้องจอดเครื่องบินอยู่ชานเมืองแล้วเดินเข้าไปในเมือง เมื่อคนในเมืองเห็นคนกลุ่มนี้เข้ามาก็จับตามองอย่างใกล้ชิด

เซี่ยชีหรั่นหดตัวไว้จนแทบจะกลายเป็นนกกระจอกเทศไปแล้ว เสื้อสูทคลุมหัวเธอไว้ “ถ้าไม่อยากให้เขาเห็นก็เอานี่คลุมไว้” เสียงแผ่วเบาของเย่เชินหลินดังขึ้น

เมื่อเดินเข้าไปในโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่Manuelวางบัตรเครดิตสีทองไว้บนโต๊ะ “ขอห้องที่เงียบและสบายที่สุดของโรงแรมให้พวกเราด้วย”

เมื่อเจ้าของโรงแรมเห็นบัตรเครดิตสีทองก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลาย “ต้องขออภัยด้วยนะครับ ทางโรงแรมไม่ค่อยมีคนภายนอกมาใช้บริการ จึงไม่สามารถรับชำระเป็นบัตรเครดิตได้ครับ ทางเราต้องใช้เงินสดเท่านั้นนะครับ!”

“รูดบัตรไม่ได้งั้นเหรอ?” ฉินเฟิงและManuelต่างก็ขมวดคิ้ว เพราะทั้งสองพกเพียงบัตรเครดิตเท่านั้น!

เย่เชินหลินที่ถูกทั้งสองตัดหน้าก็ได้เข้ามา เขาอุ้มเซี่ยชีหรั่นไปนั่งลงที่โซฟาก่อน จากนั้นก็ให้จางเฟิงอี้ถือกระเป๋ามาวางไว้บนเค้าเตอร์ และเมื่อเปิดกระเป๋าออกมาข้างในก็เต็มไปด้วยเงินดอลลาร์

เมื่อเย่เชินหลินเป็นคนจ่ายค่าที่พัก ฉินเฟิงและManuelทั้งสองสีหน้าก็ไม่เป็นธรรมชาติ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากด้อยกว่าคนอื่น

“ตอนนี้คุณบอกผมในสิ่งที่คุณรู้ได้หรือยัง?” เย่เชินหลินนั่งสบาย ๆ บนโซฟาแล้วพูดกับ Kiu ที่แทบไม่ได้พูดอะไรเลยในระหว่างการเดินทาง

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ Kiu Kiuสีหน้าเฉยเมยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ที่เหลือผมไม่รู้ ผู้หญิงคนนั้นบอกเพียงว่าแหล่งที่มาของยาคือสถานที่ที่หนึ่งบนเกาะอัลดาบรา ส่วนรายละเอียดที่เหลือเธอไม่ยอมบอก”