ตอนที่ 1204 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1108

ซือซือเห็นเย่เชินหลินตั้งแต่แรกแล้ว สายตาของเย่เชินหลินแค่กวาดผ่านเธอแล้วจ้องมองแต่เซี่ยชีหรั่น

ซือซือที่ซบอยู่กลางอกของหลินเจี๋ยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ แต่เธอกลับพูดคำพูดที่อบอุ่น “เห็นคุณไม่เป็นไรฉันก็สบายใจแล้ว”

หลินเจี๋ยมองหน้าเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ซือซือ หลินเจี๋ยถอนหายใจแล้วพูดกับเซี่ยชีหรั่น “ชีหรั่น ผมรู้สึกเหนื่อยแล้ว ผมจะกลับประเทศก่อน โทษทีนะไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนพวกคุณต่อ”

“หลินเจี๋ย” เซี่ยชีหรั่นไม่รู้จะพูดอะไรต่อ หลินเจี๋ยจึงตัดคำพูดของเธอแล้วยิ้มพูด “เรื่องที่ผมพูดในวันนั้นเป็นเรื่องจริงนะ หลังกลับประเทศอย่าลืมมาร่วมงานแต่งพวกเราด้วยล่ะ”

หลินเจี๋ยพยักหน้ากับเย่เชินหลิน เย่เชินหลินตบบ่าหลินเจี๋ยเบา ๆ “รักษาตัวด้วย” จนกระทั่งเซี่ยชีหรั่นจากไป ซือซือถึงเอ่ยปากพูด “ตัดสินรีบร้อนขนาดนี้เดี๋ยวเธอจะเสียใจภายหลัง”

“ไปกันเถอะ” หลินเจี๋ยมองหน้าซือซือ เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้กับผู้หญิงคนนี้ที่มาหาเขาโดยเฉพาะ

รถยนต์ค่อย ๆ แล่นผ่านต้นเมเปิลริมถนนทีละต้น เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่างและเก็บอารมณ์ที่มีต่อเรื่องของหลินเจี๋ยเมื่อครู่นี้ “นี่มันทางกลับบ้านของahernนี่”

“อื้ม” เย่เชินหลินจดจ่ออยู่กับการขับรถและตอบเธอตามสัญชาตญาณ

เซี่ยชีหรั่นเงียบลง แต่ในใจกลับนึกถึงคนที่เธอพยายามจะลืม “เสี่ยวฉุนยังอยู่ที่นั่นใช่ไหม”

เย่เชินหลินตอบกลับว่าใช่แต่ไม่แสดงออกทางวาจา เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าลงแล้วมีมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาจนทำให้เส้นผมของเซี่ยชีหรั่นยุ่งเหยิงไปหมด “อย่าคิดมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของหลินเจี๋ยหรือว่าเสี่ยวฉุน”

เซี่ยชีหรั่นเอียงศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนของอีกฝ่ายแล้วตะโกนพูด “ฉันไม่ได้คิด ถึงอย่างไรตอนนี้ฉันก็ไม่มีความรู้สึกต่อคุณหรอก แต่มีความรู้สึกต่อสวีเห้าเซิงต่างหาก!”

ชื่อที่หายไปนานถูกเอ่ยขึ้นอีกครั้ง อุณหภูมิภายในรถลดลงอย่างรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นกวาดสายตามองไปที่ใบหน้าเย็นเยือกของเย่เชินหลิน จากนั้นเธอหันไปมองอีกข้าง ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

กำแพงของโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดของอิตาลีถูกปกคลุมไปด้วยภาพถ่ายบุคคลสำคัญจากทั่วทุกมุมโลก เย่เชินหลินเดินก้าวยาวเข้าไป ส่วนเซี่ยชีหรั่นก็เดินตามไปอย่างใกล้ชิด

ความเฉยเมยของชายที่อยู่ข้าง ๆ ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกอึดอัดและต้องหาเรื่องชวนคุย “เราไม่จำเป็นต้องเช็คอินหรือ?”

เย่เชินหลินเข้าลิฟต์แก้วที่มีคำว่า ‘VIP’ เซี่ยชีหรั่นทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนก้มหน้ามองรองเท้าของตัวเอง

“ผมมีหุ้นส่วนที่นี่ด้วย” แม้น้ำเสียงจะแข็งทื่อแต่เย่เชินหลินก็ยังอธิบาย

คำอธิบายที่ชัดเจนของเย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่คาดคิดและรู้สึกอบอุ่นในใจลึก ๆ ชั้นบนสุดของโรงแรมมีห้องสูทเพียงห้องเดียว

เย่เชินหลินป้อนรหัสประตูและประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ จากนั้นทั้งสองก็เข้าไป

นอกอาคารที่สูงที่สุดในอิตาลีนั้นเป็นทิวทัศน์ทั้งหมดที่รวมเป็นจุดเดียวกัน เซี่ยชีหรั่นแตะกระจกที่ฝังด้วยเพชรพลอยแล้วหันมองไปที่ชายคนนั้น

คุณชายเย่ทิ้งตัวลงที่โซฟานุ่มแล้วปลดกระดุมเสื้อออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นถึงกล้ามเนื้อที่คออย่างชัดเจน

“เอ่อ…...คุณจะอาบน้ำมั้ย?” ไฟสลัวที่ไม่ได้เปิดไว้ทั้งหมดทำให้บรรยากาศในห้องมีความคลุมเครืออยู่

“คุณกำลังจะชวนผมใช่ไหม?” เย่เชินหลินนั่งตัวตรงแล้วเอนตัวไปหาเซี่ยชีหรั่นทำให้เห็นกล้ามเนื้อของเขาได้ใกล้ชิดขึ้น

เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างหัวร้อน “ฉันจะเข้าไปอาบก่อน!” จากนั้นเธอแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในห้องน้ำและปิดล็อคประตูอย่างเสียงดังฟังชัด เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในห้องน้ำรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงและมีความสุขลึก ๆ ในใจ เธอบอกกับตัวเองว่า “ยังมีอารมณ์มาแกล้งฉัน หมายความว่าไม่ได้โกรธแน่เลย”

เซี่ยชีหรั่นยัดตัวเองลงในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟองน้ำ แต่ใบหน้าของเธอยังดูเยือกเย็นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเสี่ยวฉุน

เรื่องที่เย่เชินหลินเลือกเสี่ยวฉุนแทนที่จะเป็นเธอนั้นยังคงเป็นเหมือนหนามที่ฝังอยู่ในใจลึก ๆ เธอส่ายหัวและพยายามบังคับตัวเองให้หยุดคิดถึงเรื่องนี้ ทันใดนั้นความสนใจของเซี่ยชีหรั่นถูกสิ่งของบนชั้นวางดึงดูดไป

เซี่ยชีหรั่นหยิบซิลิโคนสีชมพูที่อยู่บนชั้นวางนั้นมาแล้วลองบีบด้วยความสงสัย “นี่คืออะไร?”

หลังจากบีบเล่นไปสักพักเธอก็จามอย่างรุนแรงขึ้นมา ขณะที่เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นเธอถึงสังเกตว่าตัวเองลืมหยิบเสื้อผ้าใหม่เข้าไปด้วย

เธอเดินวนไปมาในห้องน้ำหลายรอบ สุดท้ายก็ทำได้เพียงเปิดประตูเบา ๆ แล้วเอื้อมมือไปเคาะกระจกฝ้า “คุณอยู่ไหมเย่เชินหลิน?”

เสียงเท้าเดินที่ชัดเจนและทรงพลังดังขึ้น ร่างที่สูงใหญ่คลุมเครือปรากฏขึ้นที่ด้านตรงข้ามของกระจกฝ้า เซี่ยชีหรั่นกระซิบพูด “ฉันลืมหยิบเสื้อผ้าเปลี่ยนมา”

เย่เชินหลินตอบสั้น ๆ แล้วเซี่ยชีหรั่นก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ในห้องดังขึ้น จากนั้นตามด้วยคำพูดที่คลุมเครือของเย่เชินหลิน

เซี่ยชีหรั่นคว้าผ้าขนหนูมาบังไว้อย่างทำตัวไม่ถูก จากนั้นก็รับเสื้อทีเชิ้ตที่ยืนเข้ามาจากประตู “เปลี่ยนก่อน”

เซี่ยชีหรั่นรับเสื้อมาแล้วคลี่ออก เมื่อเสียงเท้าเดินของเย่เชินหลินค่อย ๆ เดินจากไปเธอจำเป็นต้องพูดอย่างลำบากใจอีกครั้ง “กางเกง......ไม่มี.......”