ตอนที่ 1203 แม่บ้านของคุณชายเย่ 1107

เมื่อเซี่ยชีหรั่นตะโกนขึ้น หลินเจี๋ยก็เสียสมาธิ Manuelรีบฉวยโอกาศชักมีดออกมาจากแขนเสื้อแล้วปาไปที่หลินเจี๋ย แม้หลินเจี๋ยจะหลบทัน แต่ก็ทำให้Manuelหลุดออกไปได้

เดิมทีมีผู้คลางแคลงและฝ่ายคัดค้านเมื่อเห็นManuelหลุดพ้นไปได้ก็ตะโกนตามกันไป

เย่เชินหลินคลายกระดุมแขนเสื้อแล้วกวาดมองไปรอบ ๆ เหมือนราชา จากนั้นพูดขึ้นเสียงว่า “คนโง่”

เสียงดีดนิ้วที่คมชัดทำให้เหล่าบริกรหันหน้าไปที่เหล่าคนชนชั้นสูงแล้วเอาปืนจ่อพวกเขา ทุกคนจึงถามด้วยความโกรธ “Manuel มันหมายความว่าอะไร! คุณต้องการเป็นศัตรูกับพวกเหรอ?”

Manuelมองไปที่เหล่าบริกรที่ควรฟังคำสั่งของเขา จากนั้นหันกลับไปมาเย่เชินหลินแล้วพูดอย่างโมโห “ฝีมือนาย!”

“ท่านประธานเย่ครับ” จางเฟิงอี้เดินมาจากด้านข้างและพยักหน้าให้เย่เชินหลิน

เย่เชินหลินนั่งลงไปบนที่นั่งที่เต็มไปด้วยอัญมณีและทองคำเหมือนราชาผู้บังเกิดเกล้าอย่างไรอย่างนั้น เขาดึงเซี่ยชีหรั่นมานั่งบนตัก เซี่ยชีหรั่นพยายามดิ้นรนแต่เย่เชินหลินยื่นมือไปกอดเอวเธอไว้แน่น ๆ

เซี่ยชีหรั่นตัวแข็งทื่อแล้วหันหน้าไปหาเย่เชินหลินอย่างเหลือเชื่อ “เย่เชินหลิน ยังมีเรื่องไหนที่คุณไม่กล้าทำอีกไหม!”

ดวงตาของเย่เชินหลินจับต้องไปที่เซี่ยชีหรั่นราวกับว่าทุกคนด้านล่างนั้นเป็นแค่อากาศ ในบรรยากาศเงียบสงบนั้นมีเพียงเสียงหนักแน่นของเย่เชินหลินเท่านั้น “การสูญเสียคุณ เป็นสิ่งที่ผมไม่กล้าทำ”

เซี่ยชีหรั่นรีบหันหน้าหนี แต่ปลายหูเล็ก ๆ ของเธอเริ่มแดงระเรื่อ เย่เชินหลินหันกลับไปที่ห้องประชุมแล้วแสดงรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา

“ถึงเวลาคิดบัญชีกันแล้ว คุณว่าไหม? ฉินเฟิง!”

“ฉินเฟิง!” คำนี้ฟังดูเหมือนเสียงระเบิดดังก้องไปทั่วฟ้า ฉินเฟิงอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?!

Manuelรีบมองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ

“เย่เชินหลิน คุณเป็นผู้ชายที่ฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยนะ” เสียงหัวเราะค่อย ๆ ดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณดูเปลี่ยนไป ไม่เหมือนบริกรที่ฉันเจอในคฤหาสน์ของManuelในวันนั้นเลยนะ?”

ฉินเฟิงพยักหน้าแล้วพูดกับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน “ไม่คิดเลยว่าคนที่จำผมได้กลับเป็นพวกคุณสองคนนะ” จากนั้นเขาก็มอง Manuelอย่างยั่วเย้า

“ไม่คาดคิดเลยว่าคุณจะแอบแฝงตัวอยู่ข้างผมมาตั้งนาน” ในที่สุดManuelก็รู้ว่าทำไมแผนการของเขาจึงถูกเปิดเผยโดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ

“ผมไม่มีเวลามานั่งฟังความคับแค้นใจของพวกคุณหรอกนะ รีบส่งkiuมาซะ” ปลายนิ้วเรียวยาวของเย่เชินหลินเคาะที่นั่งเบา ๆ ด้วยสีหน้าเหลือทนอย่างเห็นได้ชัด

ฉินเฟิงและManuelต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจและไม่เต็มใจ ในเวลานี้ทั้งสองยังคงต่อสู้ด้วยความเงียบ

เย่เชินหลินหรี่ตาลงแล้วพูดอย่างเย็นชา “ดูเหมือนว่าพวกคุณยังไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้สักเท่าไหร่” ด้ามปืนสีดำชี้ไปที่ด้านหลังศีรษะของ Manuel Manuelเหล่ตาแล้วถามว่า “คุณกล้าเหรอ?”

เย่เชินหลินที่ถูกยั่วยุเลิกคิ้วเล็กน้อย “คุณมีโอกาสครั้งเดียวที่จะลองว่าผมกล้าหรือไม่”

Manuelเหลือบมองไปที่เย่เชินหลินด้วยสายตาลังเล จากการเผชิญหน้ากับเย่เชินหลินมา เขาได้ตระหนักถึงความน่ากลัวของผู้ชายอย่างแท้จริง

“ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน” Manuelพูดเสียงแข็งและไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

ฉินเฟิงยักไหล่ด้วยรอยยิ้มที่ไม่แยแส “แน่นอน ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”

เย่เชินหลินกวาดสายตามองทั้งสองต่อหน้าพวกเขา นิ้วมือของเขาขยับเล็กน้อยในท่ามกลางสายตาของทุกคน สิ่งนี้จึงทำให้ฉินเฟิงและManuelเกรงจนร่างกายแข็งทื่อ

“ใจเย็นก่อน!” คนที่เอ่ยปากพูดขึ้นกลับเป็นเซี่ยชีหรั่น เมื่อเห็นทุกสายตาจับจ้องมาที่ตัวเองเซี่ยชีหรั่นจึงพูดต่อ “ตอนนี้มันเป็นสังคมยุคแห่งกฎหมายแล้ว”

“เหอะ ๆ ชีหรั่น คุณตลกจริง ๆ เลยนะ” ฉินเฟิงพูดติดตลก เย่เชินหลินหมดความอดทน เขาดึงเซี่ยชีหรั่นกลับไปในอ้อมแขนอีกครั้ง จากนั้นก็ส่งสายตาให้จางเฟิงอี้

“เดี๋ยวก่อน! คนที่พวกคุณหาอยู่มาแล้ว” เสียงตะโกนดังมาจากนอกห้องรับแขก Manuelถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาปาดเหงื่อที่หน้าผากอย่างไม่สบายใจ ท้ายที่สุดเขารู้สึกว่าชายที่อยู่ข้างหลังเขากำลังจะเหนี่ยวไกปืนแล้ว มันใกล้เกินไป แม้แต่เทพพระเจ้าก็คงช่วยเขาไม่ได้หรอก

ฉินเฟิงขมวดคิ้วและถอนหายใจ “น่าเสียดายจัง” kiuเดินเข้ามาจากข้างนอก สายตาของเขากวาดมองมาที่Manuelและฉินเฟิงด้วยความโกรธ “แค่หาเรื่องก็แล้วไป แต่ทำไมถึงจัดการคนนอกไม่ได้!”

“ไอ้แก่ แกน่าจะรู้ดีว่าใครเป็นต้นเหตุของเรื่องพวกนี้” ฉินเฟิงพูดอย่างไม่พอใจ

“พวกคุณจะพูดอีกนานแค่ไหน?” เย่เชินหลินมองคนพวกนั้นอยู่ที่นั่งเบื้องบน เซี่ยชีหรั่นสัมผัสถึงความร้อนรนของชายที่อยู่ข้างหลังเธอ เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจจริง ๆ และเริ่มเข่นฆ่ากัน เธอจึงรีบสะกิดที่แขนของเย่เชินหลิน “ใจเย็นก่อนสิ ความใจร้อนคือมารนะ”

เย่เชินหลินล็อกแขนเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันชั่วร้าย “ถ้าให้เทียบกับความต้องการที่จะฆ่าคนในตอนนี้ ผมอยากทำอย่างอื่นมากกว่า”

สีหน้าของฉินเฟิงที่อยู่ใกล้สองคนนี้ที่สุดก็เปลี่ยนไปทันที Manuelหันไปมองเขาแล้วหัวเราะเยาะ “ทำไม ไม่เคยเห็นคนรักกันเหรอ?”