ตอนที่ 1213 สาวใช้ของคุณเย่ 1117

ตอนที่ 1213 สาวใช้ของคุณเย่ 1117

เซี่ยชีหรั่นยืนพิงหน้าต่างและมองไปที่ร่างของเย่เชินหลินที่ยืนอยู่ อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้สึกได้เมื่อมองไปทางห้องของเขา เซี่ยชีหรั่นซ่อนตัวอยู่ในผ้าม่านเห็นได้ชัดว่าไม่รู้สึกรัก แต่หัวใจของเขากลับเต้นรัว

โยวเล่อผลักเข้าไปโดยไม่เคาะประตู เซี่ยชีหรั่นมองไปที่โยวเล่อซึ่งสวมชุดผ้าไหม โยวเล่อผู้ไม่เคยหวาดกลัวใครเอ่ยว่า "ฉันจำได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของคุณ อีกอย่างเนี่ยนโม่ก็อาศัยอยู่ที่นี่เช่นกัน คุณควรปกปิดให้ดีหน่อย"

โยวเล่อเปิดชุดนอนที่ปรากฏอย่างไม่แยแสและพูดด้วยรอยยิ้ม: "เย่เชินหลินจะอยู่กับฉันทั้งคืนนี้"

เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความโกรธและตลก "คุณอยู่ที่นี่มานานแล้ว เพิ่งจะสำเร็จวันนี้เองเหรอ!"

"คุณ!" โยวเล่อโกรธมากจนเลิกเสแสร้งอวดอ้างความสง่างาม เธอเหยียบส้นสูงกลับไปที่ห้องของเธอ

"หม่ามี้ คุณน้าตะกี้เขาทำไรฮะ"เย่เนี่ยนโม่ขยี้ตาแล้วพูด

เซี่ยชีหรั่นอุ้มเนี่ยนโม่ขึ้นมาและหันกลับมาและพูดว่า "เนี่ยนโม่ชอบน้าโยวเล่อมั้ย?"

เนี่ยนโม่คิดสักพักหนึ่ง มองไปที่ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นแล้วส่ายหัว เซี่ยชีหรั่นจูบผมของเนี่ยนโม่ พูดว่า "งั้นเนี่ยนโม่ถือว่าป้าคนนั้นเป็นหัวไชเท้าที่น่ารำคาญที่สุด ถ้าเห็นต้องซ่อนตัวนะ”

เนี่ยนโม่เม้มปากของเขาและพูดด้วยเสียงต่ำ "หึ หม่ามี้โกหก ผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่เพื่อแย่งแด็ดดี้ ป้าคนรับใช้ก็พูดอย่างนั้น"

เซี่ยชีหรั่นลูบหัวเนี่ยนโม่ด้วยรอยยิ้ม "หนูยังเด็กอยู่ จะรู้อะไร"

“เนี่ยนโม่ไม่ใช่เด็ก เนี่ยนโม่ต้องปกป้องหม่ามี้!”เย่เนี่ยนโม่ชูกำปั้นเล็กๆของเขา จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ฉายขึ้นในดวงตากลมโตของเขา

โยวเล่อมองไปที่ชายผู้สง่างามที่นั่งอยู่บนโซฟาอ่านหนังสือและบิดเอวอย่างไม่เต็มใจและพูดว่า "เชินหลิน มีหนังสือมันน่ามองกว่าฉันหรือไง" หลังจากพูดเสร็จ เธอก็ค่อยๆเปิดเสื้อคลุมออก หน้าอกอวบอิ่มก็เปิดเผยออกมา

เย่เชินหลินเงยหน้าขึ้นมองโยวเล่อที่นวยนาดเข้ามา แต่สิ่งที่เขาคิดกลับเป็นเซี่ยชีหรั่นที่ใบหน้าแดงเปล่งราวกับลูกมะเขือเทศ

โยวเล่อมองตาของเย่เชินหลินอย่างมีความสุข เธอมองไปที่เขาก่อนที่จะอ้อมเย่เชินหลินไปที่โต๊ะทำงาน นั่งลงบนโต๊ะ พยายามทำให้ตัวเองดูน่าหลงใหลขึ้น

"แด๊ดดี้!" จู่ๆเนี่ยนโม่ก็วิ่งเข้ามาจากประตู เขามองขึ้นไปและจับจ้องไปที่โยวเล่ออย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของโยวเล่อแดงระเรื่อ แม้ว่าเธออยากจะหลอกล่อเย่เชินหลิน แต่เธอก็ไม่ต้องการให้เด็กเห็นด้านนี้ของเธออย่างแน่นอน เธอจึงรีบรวบเสื้อผ้ามาปิดตัวเอง

“เนี่ยนโม่ ใครสั่งใครสอนให้ทำนิสัยแบบนี้?” ขมวดคิ้วแล้วดุ แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้รุนแรงเกินไป

โยวเล่อเมื่อเห็นเย่เชินหลินช่วยตัวเองพูด ก็รู้สึกเขินน้อยลง เมื่อเห็นเนี่ยนโม่ยังคงมองขึ้นมาที่ตัวเอง โยวเล่อคุกเข่าลงและแตะศีรษะของเนี่ยนโม่ "ที่รัก หนูชื่อเนี่ยนโม่เหรอ?"

เนี่ยนโม่หันหน้าหนีจากการสัมผัสของโยวเล่อ ชี้นิ้วไปที่หน้าอกของโยวเล่อและพูดอย่างห้าว "คุณป้า เต้านมหย่อนคล้อย!"

"เนี่ยนโม่! มานี่!" เย่เชินหลินมองไปที่ใบหน้าของ โยวเล่อที่กลายเป็นสีตับหมู กลั้นขำแล้วดึงเนี่ยนโม่มาข้างตัว

"ก๊อกๆๆ เนี่ยนโม่อยู่ที่นี่รึเปล่า ฉันหาไม่เจอ" เซี่ยชีหรั่นเคาะประตู ไม่เห็นใครตอบก็เปิดประตูเข้ามาเห็นโยวเล่อยืนตัวสั่น

“มีอะไรเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เนี่ยนโม่ผ่านสายตาของโยวเล่อ

"เซี่ยชีหรั่น ฉันคิดว่าเราจำเป็นต้องพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาด้านภาษาของเนี่ยนโม่ ดูสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้สิ" ใบหน้าของเย่เชินหลินดูเคร่งขรึม แต่ดวงตาของเขามีแต่รอยยิ้ม

เซี่ยชีหรั่นเดินไปหาเนี่ยนโม่ ขณะที่เนี่ยนโม่กล่าวอย่างเสียใจ "คุณป้าอนุบาลบอกว่าต้องบอกความจริง แด๊ดดี้ดุมาก!"

เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสงสัย: "ลูกพูดอะไร"

"อะแฮ่ม!" เย่เชินหลินกระแอมด้านข้างเพื่อเตือนเนี่ยนโม่เย่เนี่ยนโม่เหลือบมองพ่อที่ป่วยกะทันหันอย่างแปลกประหลาด "หน้าอกของป้าคนนั้นหย่อนคล้อย"

โยวเล่อยืนตัวแข็งทื่อ เธอแต่งกายด้วยชุดชั้นในสุดเซ็กซี่ยืนอยู่ลำพังไม่ไกล ทว่าครอบครัวสามคนกำลังสั่งสอนกันเรื่องการศึกษาด้วยความรัก

"อ๊ายยยยยยยยยยยยย"

"เนี่ยนโม่! ต่อไปอย่าเสียมารยาทแบบนี้อีกนะ" เซี่ยชีหรั่นชื่นชมเย่เชินหลินต่อหน้าคนนอก แต่ก็ยังให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับการฝึกฝนของเนี่ยนโม่เป็นการส่วนตัว

"เขาพูดถูก" จู่ๆเย่เชินหลินก็แทรกประโยคขึ้นเย่เนี่ยนโม่เห็นว่าแด๊ดดี้ที่สอนของมาตลอดกลับช่วยพูดแทนเย่เนี่ยนโม่ก็ทำหน้ามุ่ยและมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างน่าสงสาร "หม่ามี้ งั้นต่อไปไม่ควรพูดความจริงเหรอฮะ”

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงโยวเล่อที่วิ่งออกจากประตูและไม่รู้จะตอบอย่างไร เซี่ยชีหรั่นสวมชุดนอนสีขาวที่ยาวถึงข้อเท้าของเธอ ผมสีดำเรียบของเธอกระจัดกระจายบนไหล่ ราวกับว่าเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและยังได้กลิ่นเจลอาบน้ำจางๆ

เย่เชินหลินมองไปที่ลำคออันบอบบางของเซี่ยชีหรั่นด้วยความชื่นชม จากนั้นก็มองไปที่เนี่ยนโม่ ดวงตาของเนี่ยนโม่กลอกไปมา เขาขยี้ตาทันทีและพูดว่า "หม่ามี้ฮะ ผมง่วงแล้ว จะไปนอน"

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่นาฬิกา เห็นว่าเป็นเวลาที่เนี่ยนโม่จะเข้านอน เธอพูดอย่างรีบร้อน "หม่ามี้จะพาไปนอนนะ"