ตอนที่ 1214 สาวใช้ของคุณเย่ 1118

ตอนที่ 1214 สาวใช้ของคุณเย่ 1118

"อ๊ะ! คอนแทคเลนส์ฉัน!" โยวเล่อกรีดร้องและขยี้ตา เซี่ยชีหรั่นตกใจและรีบพูดว่า: "พ่อบ้านรับผ้าขนหนูให้เธอ"

แม่บ้านเห็นเซี่ยชีหรั่นถอนหายใจด้วยความรังเกียจ ในใจมีความสุขมากเมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นสั่งเขา เขาจึงไปเก็บของที่ห้อง เพื่อหาผ้าขนหนู แต่การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงมาก

น้ำนมก็กระเด็นไปที่ตัวของเซี่ยชหีรั่นด้วยเช่นกัน แม่บ้านนำผ้าขนหนูมาและคนรับใช้ที่อยู่รอบๆก็รีบวิ่งขึ้นไปช่วยเซี่ยชีหรั่นเช็ดคราบนมบนกระโปรงของเธอ

"คุณตาบอดหรือไง ไม่เห็นว่าตาของฉันลืมตาไม่ได้เหรอ ควรเช็ดเสื้อผ้าแบบนั้นให้เธอรึไง" โยวเล่อปิดตาของเธอ

แม่บ้านเยาะเย้ยและพาดผ้าขนหนูไว้รอบๆโยวเล่อ คนรับใช้คนอื่นๆดูแลเซี่ยชีหรั่นราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยิน ปล่อยให้โยวเล่ออยู่คนเดียว

"หลินเจี๋ย ขอโทษนะ ฉันมาสาย!" เซี่ยชีหรั่นรีบเข้าไปในร้านอาหาร

บริกรนำทาง โยวเล่อไปที่ที่นั่ง หลินเจี๋ยลุกขึ้นและช่วยเซี่ยชีหรั่นอย่างสง่างามและยิ้ม "ไม่เป็นไร ฉันเพิ่งมาถึง พาซือซือไปเสริมสวยก็เลยแวะมาที่นี่"

เมื่อเห็นรอยเปื้อนที่ชัดเจนบนกระโปรงของเซี่ยชีหรั่น หลินเจี๋ยก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว โยวเล่อพักอยู่ในบ้านของคุณเหรอ?"

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าและกล่าวว่า "ค่ะ อยู่มาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว"

หลินเจี๋ยอุทานด้วยความประหลาดใจ "ชีหรั่น คุณรู้ว่าคุณกำลังทำอะไร ย้ายออก ไม่ว่าคุณต้องการอยู่ที่ไหน จะอาศัยอยู่ในวิลล่าของฉันทางตะวันตกของเมืองมั้ย"

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวและหยุดหัวข้อด้วยรอยยิ้ม: "หลินเจี๋ย คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นไม่อยากพูดถึงโยวเล่อเลย หลินเจี๋ยจึงหยิบข้อมูลในมือออกมาด้วยความกังวล "ดู Ruiki ดีไซเนอร์ชื่อดังที่กลับมาจากฝรั่งเศสก่อนหน้านี้สิ ทิศทางการออกแบบของคุณส่วนใหญ่เป็นแหวน แต่ทิศทางหลักของเขาคือของที่ระลึกและเครื่องประดับ"

เซี่ยชีหรั่นเห็นคนในนิตยสารสายตาก็เปล่งประกาย! เธอยิ้มและพูดว่า "นี่ไม่ใช่นักออกแบบที่ได้รับรางวัล Swan Award ซึ่งเป็นรางวัลการออกแบบสูงสุด"

เมื่อมองไปที่เซี่ยชรั่นที่มีความสุข อารมณ์ของหลินเจี๋ยก็ดีขึ้น เขาพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันรู้ว่าคุณสนใจในตัวเขา ตอนนี้เขาเป็นศาสตราจารย์ที่ สถาบานกือซือและต้องการคู่หู ฉันสงสัยว่าคุณอยากจะไปโรงเรียนและช่วยเขามั้ย”

"ฉันเต็มใจค่ะ ฉันเต็มใจ!" ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นสว่างขึ้น ซ่อนนิตยสารและบอกว่าการได้ร่วมงานกับ ruiki ถือเป็นจุดสูงสุดที่นักออกแบบทุกคนสามารถไปถึงได้!

เมื่อเซี่ยชีหรั่นจากไป เธอยังคงถือนิตยสารและยิ้มอย่างมีความสุข หลินเจี๋ยมองไปที่ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเซี่ยชีหรั่นและมีความคิดในใจเกิดขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรออกหมายเลขที่ไม่เคยใช้ น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแข็งกร้าว "ฉันต้องการให้คุณช่วยฉันแก้ปัญหาให้คนๆหนึ่งอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี"

หลังจากพบกับหลินเจี๋ยแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็ขับรถกลับบ้าน เห็น Cayenne ในกระจกมองหลังกำลังไล่ตามรถปอร์เช่ของเซี่ยชีหรั่นไปอย่างไม่เร่งรีบ

เซี่ยชหีรั่นมองกระจกหลัง ราวกับว่ายังสามารถมองเห็นใบหน้าเย็นชาของเย่เชินหลิน เธอพยายามชะลอความเร็วและปล่อยให้อีกฝ่ายผ่านไป แต่พบว่าคันเร่งดูเหมือนจะพังและไม่มีการตอบสนองใด ๆ

“เกิดอะไรขึ้น?!” เซี่ยชีหรั่นด้วยความตื่นตระหนก เหยียบเบรกอย่างหมดหวัง

มีทางโค้งอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนักและเย่เชินหลินก็วิ่งตามเสียงแตรจากด้านหลัง

“เกิดอะไรขึ้น! ลดความเร็วหน่อย!” เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างวอกแวกขณะดูสภาพถนนข้างหน้า

เซี่ยชีหรั่นรักษาความเร็วด้วยความหวาดกลัวและพูดว่า "ฉันไม่รู้ เบรกดูเหมือนจะพัง!"

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว มีทางลาดปรากฏต่อหน้าเขา หากเซี่ยชีหรั่นรักษาความเร็วนี้ เขาอาจจะถูกเหวี่ยงออกไปเมื่อเลี้ยว

"ควบคุมพวงมาลัยไป ไม่ต้องกังวล" เย่เชินหลินมองดูเซี่ยชีหรั่นอย่างลึกซึ้งและเพิ่มแรงม้าให้กับเซี่ยชีหรั่นและขับไปข้างหน้า

ทางโค้งที่ชันที่สุดข้างหน้า เซี่ยชีหรั่นเฝ้าดูรถของเย่เชินหลินพุ่งเข้ามาหาเหมือนลูกศร เขาวนรถที่ด้านบนสุดของทางขึ้น แล้วหักรถดริฟท์ไปทางด้านขวาเพื่อขวางไว้

เซี่ยชีหรั่นเหยียบเบรกอย่างหมดหวังและชนเข้ากับ Cayenne ของเย่เชินหลิน หลังจากกระแทกอย่างรุนแรง ถุงลมนิรภัยก็เด้งขึ้นเพื่อปกป้องเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นคลานออกมาจากเบาะนิรภัยอย่างรวดเร็ว แล้วรีบไปหาเย่เชินหลิน รถของเย่เชินหลินได้รับแรงปะทะแต่ความเสียหายนั้นรุนแรงน้อยกว่ารถของเซี่ยชีหรั่น

"เย่เชินหลิน เย่เชินหลิน!" เซี่ยชีหรั่นพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ด้านหน้ารถของเย่เชินหลินถูกกระแทกเข้าไปเป็นรอยบุบ ควันโขมงลอยขึ้นมา

เธอแทบจะหมดหวังแล้วก็เข่าอ่อนทรุดลงหน้ารถของเย่เชินหลิน ไม่ได้มองประตู น้ำตาไหลพรากบนหน้าของเซี่ยชีหรั่น "เย่เชินหลิน!"

ในขณะที่เซี่ยชีหรั่นเปิดประตู เซี่ยชีหรั่นก็ถูกรวบเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นและได้กลิ่นที่คุ้นเคย เซี่ยชีหรั่นจึงร้องออกมา "คุณทำให้ฉันกลัวแทบตาย ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!"

เย่เชินหลินลูบหลังของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นไหลลงบนแก้มและคอ ตัวเธอสั่นไปหมด

"ฉันขอโทษ เซี่ยชีหรั่น" เย่เชินหลินจูบโคนผมของเซี่ยชีหรั่นและผลักเซี่ยชีหรั่นออกไป

"ขาของฉันติดอยู่ ตอนนี้คุณไปตามใครสักคนมาหน่อย" สายตาเย็นชาของเย่เชินหลินกลับมาอีกครั้งและสั่งเซี่ยชีหรั่น