ตอนที่ 1217 สาวใช้ของคุณเย่ 1121

ตอนที่ 1217 สาวใช้ของคุณเย่ 1121

คนที่อยู่หลังประตูดูเหมือนจะเงียบและเอื้อมมือไปหยิบคุกกี้ เซี่ยชีหรั่นได้กลิ่นเจลอาบน้ำ ปรากฎว่าอีกฝ่ายกำลังอาบน้ำอยู่

เซี่ยชีหรั่นยิ้มให้ชายคนนั้นแล้วขอโทษ ชายคนนั้นปิดประตูดังปัง เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเพื่อนบ้านใหม่คนนี้จะเข้าหายาก

ในความมืด เย่เชินหลินนั่งเงียบๆมองดูบิสกิตสีทองที่ส่องแสงอยู่บนโต๊ะ มือกดหัวใจที่เต้นอย่างวุ่นวาย หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หัวเราะเบาๆ "เซี่ยชีหรั่น เราเจอกันอีกแล้วนะ”

เซี่ยชีหรั่นเกือบจะวิ่งไปที่สถาบานกือซือด้วยความเร็วสูง กว่าจะทำบิสกิตให้เพื่อนบ้านใหม่เสร็จก็นานอยู่ แถมยังต้องย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่อีก

อาคารของไม้กางเขนในวิทยาลัยมีขนาดใหญ่อย่างน่าประหลาด เซี่ยชีหรั่นกำลังพยายามแยกทิศเหนือใต้ตะวันออกและตะวันตก ชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลดูเหมือนจะนั่งยองๆอยู่กับพื้นโดยหันหลังให้เธอ

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไป เห็นเสื้อเชิ้ตผ้าลินินและร่างสูง มองดูอีกฝ่ายมีความสุขที่ได้แกล้งมดก็ลังเลจะเอ่ยปาก "โทษนะคะ คุณรู้ทางไปที่แผนกออกแบบของสถาบานกือซือไหม"

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นเมื่อเขาได้ยินคำนั้น เซี่ยชีหรั่นตกใจเล็กน้อย ความหล่อเหลาของเย่เชินหลินคือความเย็นชาที่คนอื่นเข้าใกล้ได้ยาก ในขณะที่สวีเห้าเซิงดูสง่างามกว่า ทว่าชายตรงหน้าเขากลับเหมือนกับประติมากรรมตะวันตกที่สมบูรณ์แบบ

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เซี่ยชีหรั่น "คุณคือผู้หญิงที่งามอย่างแท้จริงที่ผมเห็นครั้งแรกในวันนี้"

เซี่ยชีหรั่นชี้ไปที่หญิงสาวที่มาจากฝั่งตรงข้าม "พวกเขาก็ดูดีเหมือนกัน"

ชายคนนั้นมองตามการจ้องมองของเซี่ยชีหรั่นและเบ้ปากของเขา "ธรรมดาๆ ฉันยังเห็นว่าคุณดูดีที่สุด"

ชายคนนั้นโยนไม้ในมือทิ้งและยิ้มให้เซี่ยชีหรั่น "ฉันจะพาคุณไปที่สาขาออกแบบ เห็นแก่ที่คุณเป็นคนสวยหรอกนะ"

เซี่ยชีหรั่นถูกชายคนหนึ่งขับรถพาไปที่สาขาออกแบบ พอเห็นสายตาจากคนรอบๆ เซี่ยชีหรั่นจึงต้องการเว้นระยะห่างจากอีกฝ่าย แต่ชายคนนั้นกลับพูดอย่างขบขัน "คุณควรชินกับการถูกมองแบบนี้"

เธอหายใจเข้าลึกๆ เซี่ยชีหรั่นพยายามรักษาระยะห่างของเธอ "ฉันไม่ได้เป็นลิงในสวนสัตว์นะ"

เมื่อพูดคุยกับชายคนนี้ตลอดทางจนถึงสาขาออกแบบ เซี่ยชีหรั่นก็ยกยิ้มทักทายเจ้าหน้าที่ กล่าวว่า "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นผู้ช่วยออกแบบคนใหม่ ฉันอยากพบอาจารย์Ruiki"

คนในสำนักงานมองไปที่เซี่ยชีหรั่นแล้วยิ้ม พูดว่า "อาจารย์Ruikiอยู่ข้างหลังคุณไม่ใช่เหรอ?"

เซี่ยชีหรั่นหันกลับมาทันที Ruiki ยิ้มอย่างสดใส "ฉันไม่คาดคิดว่าคนที่ หลินเจี๋ยแนะนำคือคุณนะ สายตาเฉียบคมจริงๆ"

เซี่ยชีหรั่นหยิบภาพถ่ายออกมาด้วยความประหลาดใจ ชี้ไปที่ชายมีหนวดมีเคราที่ถือถ้วยรางวัลและถามว่า "คุณหน้าตาแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"

Ruikiลูบคางที่เรียบเนียนของเขา "แต่มันเหมาะกับความชอบของสาวตะวันตก แต่มันไม่เหมาะกับความชอบของสาวตะวันออกนี่นา"

ในตอนเย็นเซี่ยชีหรั่นใช้เวลาในการคุกคาม kuiki รถที่หยิ่งผยองหยุดลงที่ตรงหน้า เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสงสัย "การขับรถไม่ยุ่งยากเหรอ?"

Ruiki พูดอย่างมีความหมาย "รถตู้สามารถแก้ปัญหาความต้องการที่เข้มงวดได้"

เซี่ยชีหรั่นกระแทกประตูรถอย่างเงียบๆ ไม่เต็มใจที่จะสนใจ Ruiki อีกต่อไป พอเดินออกจากประตู เซี่ยชีหรั่นหยิบกุญแจออกมาแต่กุญแจกลับร่วงลงพื้น เซี่ยชีหรั่นจึงก้มตัวเพื่อหยิบมันขึ้นมา แต่ข้อมือเธอถูกจับไว้อย่างแรง

สวีเห้าเซิงมีกลิ่นแอลกอฮอล์ที่รุนแรงพึมพำกับร่างกายของเซี่ยชีหรั่นและต้องการจูบแก้มของเธอ "ชีหรั่น กลับมาอยู่กับฉันได้มั้ย"

เมื่อรู้ว่าสวีเห้าเซิงเมา เซี่ยชีหรั่นจึงพยายามสวีเห้าเซิงออกไป "พี่สวี คุณเมาแล้ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้"

สวีเห้าเซิงเอียงศีรษะและพูดด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ "ฉันไม่เมา ฉันไม่เคยได้สติขนาดนี้มาก่อน เซี่ยชีหรั่น เราถูกกำหนดให้อยู่ด้วยกัน"

กระดุมบนเสื้อคลุมของเซี่ยชีหรั่นถูกปลด เธอมองสวีเห้าเซิงผู้อ่อนโยนด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้นน้ำหนักบนตัวของเธอก็เบาลงตามมาด้วยเสียงที่คุ้นเคย

เย่เชินหลินกระแทกสวีเห้าเซิงไปที่มุมและต่อยเขาโดยไร้ความปรานี สวีเห้าเซิงตบกำแพง หลังจากนั้นไม่นานก็ค่อยๆลุกขึ้น เขาพิงอยู่ที่มุมและเอามือปิดตา "ชีหรั่น ฉันขอโทษ ชีหรั่น"

เซี่ยชีหรั่นยังคงจ้องมองเย่เชินหลินที่ปรากฏตัวขึ้น เย่เชินหลินจับแขนของเธอไว้และลากเธอเข้าไปในห้อง มีเสียงปิดดังปัง แล้วเย่เชินหลินก็กดเซี่ยชีหรั่นไว้กับบานประตู

มือใหญ่หยาบกร้านเริ่มลูบที่คอของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินถามอย่างดุเดือด "เขาสัมผัสคุณที่ไหน นี่เหรอ หรือนี่?"

การกระทำของเย่เชินหลินนั้นเป็นการลงโทษที่หยาบคาย ผิวของเซี่ยชีหรั่นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นกระซิบด้วยความเจ็บปวด "เย่เชินหลิน หยุดนะ!"

"หยุดเหรอ" เย่เชินหลินทวนคำพูดของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ ทว่าแรงมือเขาไม่ได้ผ่อนลงเลย เขาดึงเซี่ยชีหรั่นไปที่ห้องน้ำ กอดอีกฝ่ายลงในอ่างอาบน้ำและชี้ฝักบัวไปที่เซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นสำลักน้ำออกมาและเริ่มร้องไห้ด้วยความเสียใจ เย่เชินหลินตกใจ ปิดฝักบัวแล้วโน้มกอดเซี่ยชีหรั่นไว้ เขาตบหลังของเซี่ยชีหรั่นอย่างเงอะงะ "ไม่ใช่ความผิดของคุณ"

"คุณก็เห็นว่าเห็นฉันพยายามดิ้น แต่คุณยังคงทำแบบนี้กับฉันอีก เห็นอยู่ว่าฉันพยายามหนีหน้าคุณ" เซี่ยชีหรั่นตะโกนขณะที่น้ำตาไหลสะอื้น และสำลักขณะเดียวกัน