ตอนที่1216 สาวใช้ของคุณเย่ 1120

ตอนที่ 1216 สาวใช้ของคุณเย่ 1120

เลือดบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นหายไป เธอวางตะเกียบลงและเดินออกไป เย่เชินหลินกวาดตาไปรอบๆ พบว่าไม่มีใครสนใจการเปลี่ยนแปลงที่นี่ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโล่งใจ

"เนี่ยนโม่... เนี่ยนโม่" จิตใจของเซี่ยชีหรั่นคิดถึงร่างกายที่อ่อนนุ่มและเสียงเรียกอันไพเราะนั้นตอนที่เธอออกจากบ้าน เธอขึ้นรถด้วยความว้าวุ่น คาดเข็มขัดนิรภัยผิดสองครั้ง

หน้ารถถูกขวางไว้ เซี่ยชีหรั่นยื่นศีรษะออกและพูดอย่างโกรธๆ "เย่เชินหลิน ถอยไป!"

เยเชินหลินคิ้วและเคาะกระจกรถของเซี่ยชีหรั่น “ลงมา!”

เซี่ยชีหรั่นนั่งนิ่งในท่าของเธอและยิ่งปวดใจกับความเฉยเมยของเย่เชินหลิน เธอพึมพำ “ฉันจะไปหาลูก”

เย่เชินหลินนั่งลงในตำแหน่งข้างคนขับโดยไม่แสดงสีหน้า เขาจูบที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะตอบสนอง เขาใช้มือของเขากดที่ด้านหลังศีรษะของเซี่ยชีหรั่น เพื่อทำให้จูบลึกซึ้งขึ้นจนน้ำตาของเซี่ยชีหรั่นไหลลงมา

“ตั้งสติแล้วลงจากรถ ผมจะขับเอง” เย่เชินหลินอ้าปากค้างเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาดุร้าย แต่นิ้วของเขาค่อยๆเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น

"เรียกดูภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดในเมือง บอกกับเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องว่าใครก็ตามที่พบเย่เนี่ยนโม่ให้มาหาฉันแล้วจะได้รับเงิน 1 ล้าน"

เย่เชินหลินกำลังคุยโทรศัพท์ทีละคน ขณะที่เซี่ยชีหรั่นมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างกังวล

"ที่รัก ดูสิ ทำไมวันนี้มีตำรวจเยอะจัง มีทุกถนนตลอดทาง" ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่ถนนสายหลักอย่างสงสัยซึ่งมีตำรวจตรวจสอบผู้คนและยานพาหนะแล้วพูดด้วยอารมณ์

"ใช่ ทัศนคติในการทำงานของพนักงานเหล่านี้จริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ เร็วๆนี้ คนนั้นก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ อาจจะเกี่ยวข้องกับเขาก็ได้" ชายคนนั้นตอบ

โทรศัพท์ดังขึ้น เย่เชินหลินช่วยหยิบโทรศัพท์ให้เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นตกใจเมื่อรู้ว่าโทรศัพท์ตัวเองสั่น

"ชีหรั่น เนี่ยนโม่อยู่กับฉัน" น้ำเสียงของ สวีเห้าเซิงดูกังวลมาก นอกจากนี้เขายังเห็นผู้คนที่พลุกพล่านบนท้องถนนซึ่งเดาว่าทั้งหมดนี้เป็นของเย่เชินหลิน

"หม่ามี้"เย่เนี่ยนโม่ตะโกนอย่างขี้อายจากด้านข้าง

หลังจากวางสายแล้วเย่เนี่ยนโม่ขับรถและวิ่งออกไปใต้เส้นสีเหลือง เมื่อเขามาถึงบ้านของ สวีเห้าเซิง พอเซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เนี่ยนโม่ ความกังวลทั้งหมดในใจก็หายไป เธอจับเย่เนี่ยนโม่และตบก้นเย่เนี่ยนโม่เหมือนเป็นการลงโทษ

เซี่ยชีหรั่นยังคงยั้งแรงไว้ แต่เย่เชินหลินกลับร้องไห้อย่างขมขื่น เซี่ยชีหรั่นจับเนี่ยนโม่ไว้แล้วดึงกางเกงของเขาลงอย่างสงสัย พบว่ามีรอยแดงและบวมที่ก้นขาวของเนี่ยนโม่ ทุกคนมองไปที่เนี่ยนโม่ด้วยความประหลาดใจ

"เนี่ยนโม่ เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของเย่เชินหลินดังขึ้น

"คุณป้าขว้างยาลงบนพื้นและตีก้นของเนี่ยนโม่ด้วย"เย่เนี่ยนโม่กล่าวอย่างขี้อาย

เย่เชินหลินเดินออกไปข้างนอก เซี่ยชีหรั่นตามออกไป เห็นเย่เนี่ยนโม่กระแทกประตูรถอย่างแรง ในช่วงเวลาสั้นๆเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อเซี่ยชีหรั่นกลับบ้าน เย่เชินหลินก็นั่งอยู่บนโซฟาเงียบๆ เขามองไปที่เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นตัวสั่นและถามว่า "เธออยู่ที่ไหน"

เย่เชินหลินยิ้มและโบกมือให้เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นได้กลิ่นเลือดจางๆ และถามด้วยความสั่นเทาอย่างไม่แน่ใจ "เธอโอเคไหม"

เย่เชินหลินก้มหน้าลง "อย่ามายั่วโมโหฉัน"

เซี่ยชีหรั่นมองกลับไปที่ชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนกกับความเลือดเย็นของเย่เชินหลิน และโกรธโยวเล่อที่ทำให้สมองของเธอวุ่นวาย

เย่เชินหลินจะเดินมาหา แต่เซี่ยชีหรั่นกลับถอยกลับครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำตาไหลออกมาในดวงตาของเธอ "คุณน่ากลัวมาก ฉันไม่เคยเข้ามาในโลกของคุณ โทษฉันที่ไม่ปกป้องเนี่ยนโม่ เย่เชินหลินเริ่มตั้งแต่วันนี้ไป เราจะอยู่ห่างกันสักพักเถอะ จะได้ใจเย็นลง"

เนี่ยนโม่ดึงรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา "คุณต้องการไปจากฉันเหรอ?"

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวและก้าวถอยหลังอย่างมั่นคง "ฉันไม่อยากให้เนี่ยนโม่ได้รับความเจ็บปวดอีกแล้ว"

ใบหน้าและรอยแผลเป็นเล็กๆของเนี่ยนโม่ปรากฏขึ้นต่อหน้า เย่เชินหลินโบกมือและพูดด้วยความยากลำบาก "รีบไปซะตั้งแต่ที่ฉันยังไม่เปลี่ยนใจ"

ดูเซี่ยชีหรั่นจากไปโดยไม่อาวรณ์ ได้ยินเสียงรถที่ขับออกไป เย่เนี่ยนโม่กลับไปที่ห้องหนังสือด้วยสีหน้าว่างเปล่า เขาเปิดชั้นหนังสือถัดห้องหนังสือ เผยให้เห็นด้านในห้องที่มืดสลัว

มีกลิ่นเลือดจางๆในห้อง เย่เชินหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวในห้อง เฝ้าดูโยวเล่อที่ถูกขังไว้ มือยังคงจับร่างกายเพราะอาการคัน

"มีพันวิธีที่จะจัดการคุณโดยฉันไม่ต้องลงมือเอง แต่คุณกลับชอบล้ำเส้นฉันอยู่เรื่อย"เย่เนี่ยนโม่กล่าวเบา ๆ

โยวเล่อจับแขนของเธออย่างสิ้นหวัง ทิ้งรอยขีดข่วนยาว ไม่รู้ว่าเย่เชินหลินฉีดอะไรลงบนร่างกายของเธอ ผิวหนังคันจากภายในสู่ภายนอก เธอรู้สึกเหมือนมีมดนับพันอยู่บนใบหน้าของเธอ กำลังคลานและอยากจะคว้ามันแต่เมื่อเห็นรอยแผลเป็นที่แขนก็กลัวและพยายามทนกับมัน