ตอนที่ 1219สาวใช้ของคุณเย่ 1123

ตอนที่ 1219 สาวใช้ของคุณเย่ 1123

Ruiki มองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างมีความหมาย หยิบบัญชีรายชื่อขึ้นมาและถามอย่างเกียจคร้านว่า "ถงจืงจืง"

เซี่ยชีหรั่นมองถงจืงจืงที่ผูกหางม้าอย่างสดใสแล้วถอนหายใจเงียบๆ หันไปหยิบสื่อการสอนออกมาจากกระเป๋านักเรียนของเธอ

หลังจากสัมผัสสักพัก ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป Ruiki เดินเข้ามาหาและถามว่า "มีอะไรหรอ?"

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาหา Ruiki "ลืมเอาหนังสือเรียนมา"

Ruiki ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นไม่มีทางอื่นนอกจากสอนด้วยวาจา"

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ Ruiki อย่างรู้สึกผิด คนที่อยู่นอกประตูเคาะประตูแล้วเดินไปหาเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า "ผู้ช่วยเซี่ย มีคนกำลังตามหาคุณอยู่"

"ครู ใช่แฟนคุณหรือเปล่า!" นักเรียนโห่ร้องอยู่ข้างล่าง

รีบเดินไปที่สำนักงาน ที่ประตูห้องทำงานมีร่างที่คุ้นเคยซึ่งไม่ควรอยู่ที่นี่ยืนอยู่

เย่เชินหลินสวมชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดีและทรงผมที่พิถีพิถันกำลังถือถุงข้อมูลไว้ในมือ เขามองไปที่นาฬิกา สีหน้าไม่แสดงอาการอะไร

"ทำไมคุณถึงมาที่นี่" ผู้คนที่ผ่านมาผ่านไปทั้งหมดหันมามองเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน บางคนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อถ่ายเย่เชินหลินอย่างบ้าคลั่ง

เย่เชินหลินคว้าถุงข้อมูลและเดินไปตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น ลูบศีรษะของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ แล้วส่งให้เซี่ยชีหรั่นอย่างสวยงาม เขายิ้มจากนั้นก็หันตัวเดินไปทางทางเข้าลิฟต์

เซี่ยชีหรั่นหยิบกระเป๋าข้อมูลออกมา มองแผ่นหลังของเย่เชินหลินที่จากไป ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงทางเข้าลิฟต์ มีเพียงช่องว่างของทางเข้าลิฟต์ เมื่อเห็นว่าแทบจะตามไม่ทัน ประตูก็หยุดลงทันทีและเปิดขึ้นอีกครั้ง

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่น "มีอะไรเหรอ?"

เซี่ยชีหรั่นหอบหน้าแดง "ฉันแค่อยากจะขอบคุณ"

ข้อมือของเธอถูกดึงเข้าไปใกล้ลิฟต์แล้วประตูลิฟต์ก็ค่อยๆปิดลง เย่เชินหลินจับแก้มของเซี่ยชีหรั่นแล้วก้มลงจูบอย่างแรง เซี่ยชีหรั่น กำลังจะขาดอากาศหายใจจากการจูบ ไร้ที่จะขยับตัว เย่เชินหลินดันเซี่ยชีหรั่นติดกำแพงอีกด้าน

ความหนาวเย็นที่ด้านหลังทำให้เซี่ยชีหรั่นได้สติ มองขนตาที่โค้งงอของเย่เชินหลินด้วยสายตาที่พร่ามัว แต่เย่เชินหลินกลับปล่อยเธอ

“ฉันได้รับของขวัญขอบคุณที่ดีที่สุดแล้ว” เย่เชินหลินยิ้มและก้าวออกจากลิฟต์พร้อมกับถูริมฝีปากแดงของเขา

"ดูสิ คุณเห็นผู้ชายของผู้ช่วยเซี่ยมั้ย เขาคือเย่เชินหลินไง วิเศษมาก ผู้ชายแบบนั้นยิ้มเป็นด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขายิ้มเลยนะ" หญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่ที่มุมหันหน้าไปทางถงจืงจืงที่ซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องเช่นกัน

ถงจืงจืงเฝ้ามองเย่เชินหลินจากไปและตอบว่า "อืม ใช่!"

หลังเลิกเรียน เซี่ยชีหรั่นเดินไปที่บันไดด้านบน มีเสียงฝีเท้าตามหลังเธอมา "ถงจืงจืง มีอะไรหรือ?"

ถงจืงจืงวิ่งไปหาเซี่ยชีหรั่นอย่างรวดเร็วและพูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างตื่นเต้น "อาจารย์ คุณรู้จักเย่เชินหลินใช่ไหม ฉันเห็นทุกอย่างที่ลิฟท์แล้ว"

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงจูบที่ร้อนแรงและเอาแต่ใจของเย่เชินหลิน ใบหน้าของเธอร้อนขึ้นเล็กน้อย พยายามปรับสีหน้า "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของครู จืงจืงอยากจะพูดอะไรกันแน่?"

"ครู! ให้ฉันไปดูบ้านที่คุณอาศัยอยู่หน่อยนะ ฉันเห็นเครื่องประดับที่ออกแบบโดยครู ฉันอยากเห็นสภาพแวดล้อมที่สร้างสรรค์งานตามปกติของครูจริงๆ"

คำพูดของถงจืงจืงนั้น เซี่ยชีหรั่นรู้สึกลังเล ถงจืงจืงดึงแขนเซี่ยชีหรั่น "ให้ฉันดูหน่อยนะครู!"

เซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ที่ประตู เธอยังคงวางใจไม่ได้กับคำขอของถงจืงจืง เมื่อเปิดประตูถงจืงจืงกระพริบตาโตของเธออย่างสงสัย มองแว่นตาขนาดใหญ่ในห้องและคำพูดเชิงนามธรรมด้วยความประหลาดใจ "อาจารย์ สิ่งเหล่านี้เย่เชินหลินชอบเหรอ?”

“gขาไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่” เซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนรองเท้าและเดินไปหยิบน้ำให้ถงจืงจืง

หลังจากที่พาถงจืงจืงมา เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าจะทักทายเด็กผู้หญิงคนนี้ที่อายุน้อยกว่าเธออย่างไร ทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยกันอย่างกระอักกระอ่วน

มีเสียงเปิดและปิดที่ด้านนอกประตู จิตใจของเซี่ยชีหรั่นว่างเปล่า ดูเหมือนว่าเย่เชินหลินกลับมาแล้ว

ไม่นานก่อนหน้านี้เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง การเต้นของหัวใจของเซี่ยชีหรั่นเร็วขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ต้องการให้เย่เชินหลินเห็นถงจืงจืง

ประตูถูกเปิดออก เซี่ยชีหรั่นประหลาดใจ "ทำไมคุณถึงมีกุญแจ"

สีหน้าอันอ่อนโยนของเย่เชินหลินพลันเย็นชาลงหลังจากที่ได้เห็นถงจืงจืง เขาพยักหน้าไปทางถงจืงจืง เย่เชินหลินเดินไปหาเซี่ยชีหรั่นแล้วจูบลงหน้าผากของเซี่ยชีหรั่น "ฉันจะไปทำอาหาร”

“คุณทำอาหารได้!” ถงจืงจืงอุทานออกมาทำให้ทั้งสองหันกลับไปมองในเวลาเดียวกัน

เย่เชินหลินขมวดคิ้วและถามว่า "คุณคือ?"

"ถงจืงจืงค่ะ ลูกศิษย์อาจารย์เซี่ย" ถงจืงจืงกล่าวอย่างอ่อนหวาน เย่เชินหลินพยักหน้าจากนั้นหันกลับไปมองเซี่ยชีหรั่น

"พี่?" เสียงของเนี่ยนโม่ดังขึ้น ถงจืงจืงมองเด็กที่คุ้นเคยและน่ารักคนนี้ "หนูเป็นเด็กที่ไปหานักวิทยาศาสตร์ สวีเห้าเซิง"

เมื่อนึกถึงการหายไปของเนี่ยนโม่ เซี่ยชีหรั่นก็นึกถึงโยวเล่อ ใบหน้าของเธอก็แย่ลงพอๆกับเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นถาม "จืงจืง และ เนี่ยนโม่ รู้จักกัน?"