ตอนที่ 1220 สาวใช้ของคุณเย่ 1124

ตอนที่ 1220 สาวใช้ของคุณเย่ 1124

เย่เชินหลินยิ้มและหันไปด้านข้างของเขา จูบลิ้นที่เปิดเล็กน้อยและปลุกเร้าอย่างกล้าหาญและดุเดือด โดยรู้ว่าดวงตาของเซี่ยชีหรั่นก็เบิกกว้างขึ้น

“คุณตื่นหรือยัง?” เย่เชินหลินเลิกคิ้ว

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงและเดินตามเย่เชินหลินลงเฮลิคอปเตอร์ หวาดกลัวกับภาพที่ไร้ขอบเขตตรงหน้า ทั้งสองยืนอยู่บนเกาะที่ว่างเปล่าและถนนที่ที่เชื่อมต่อกันด้วยบนเกาะกลับกลายเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง

“นี่เป็นเกาะเล็กๆแห่งสุดท้ายในเขตร้อน แต่ตอนนี้คุณเป็นของเจ้าแล้ว” เย่เชินหลินเดินเข้ามาจากด้านหลังของเซี่ยชีหรั่นและจับเซี่ยชีหรั่นไว้ในอ้อมแขนของเขา

เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆด้วยความประหลาดใจ บนเกาะเล็กๆที่มีพื้นที่เล็กๆ คุณสามารถมองเห็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองอยู่ฝั่งตรงข้าม มีหญ้าสีเขียวและดอกไม้บานสะพรั่งบนเกาะเช่นเดียวกับแดนสวรรค์

เห็นได้ชัดว่าเซี่ยชีหรั่นกลายเป็นเจ้าของเกาะเล็กๆที่ยังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย อยู่ที่ริมถนนของร้านอาหารเธอยังคงมึนงงเล็กน้อย นิ้วเรียวของเย่เชินหลินชี้ไปที่หน้าผากของเซี่ยชีหรั่น "มีอะไรเหรอ? เหม่ออะไนอยู่?”

หน้าจอ LED ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเขากำลังแพร่ภาพข่าว "เกาะสุดท้ายในเมืองนี้ถูกซื้อเป็นเกาะส่วนตัว มีรายงานว่าผู้ซื้อเป็นชาวจีน เกาะนี้มีมูลค่า 400 ล้านหยวน ... "

หน้าจอยังคงเล่นต่อไป เซี่ยชีหรั่นถูกใครบางคนชนไหล่ ชายในเสื้อแจ็คเก็ตก็คว้ากระเป๋าของเธอและวิ่งหนีไป

"อ่า กระเป๋าของฉัน" เซี่ยชีหรั่นถูกกระแทกและกรีดร้อง เย่เชินหลินที่ไปซื้อน้ำให้เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว เขาเดินไปหาเซี่ยชีหรั่นอย่างรวดเร็วและเปิดเสื้อผ้าช่วงไหล่ของเซี่ยชีหรั่นออกดู เมื่อเห็นรอยช้ำบนไหล่เรียบผิวของเซี่ยชีหรั่น ใบหน้าของเขาก็เย็นชา

“Heart of the Sea ยังอยู่ในกระเป๋า” เซี่ยชีหรั่นกล่าวอย่างเป็นห่วง

เขาส่งน้ำให้เซี่ยชีหรั่น จากนั้นเย่เชินหลินก็จับมือเซี่ยชีหรั่นแล้วเดินไปที่รถ "ฉันชอบอัญมณีนั้น" เซี่ยชีหรั่นกล่าวอย่างต่ำต้อย

เย่เชินหลินดูเหมือนจะไม่เห็นอัญมณีนั้นในสายตาของเขา แต่มันเป็นของขวัญวันเกิดของเธอ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ขับรถกลับไปที่เกาะ เซี่ยชีหรั่นเฝ้าดูเย่เชินหลินพลิกตัวขึ้นเฮลิคอปเตอร์และถามว่า "คุณจะกลับหรือยัง?"

เย่เชินหลินส่งมือของเขาให้เซี่ยชีหรั่น รอยยิ้มบนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขา "จับโจร"

ชายคนนั้นถือกระเป๋าถือของเธอ เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้เห็นโอเชียนสตาร์ ทันใดนั้นหัวของเขาก็มืดลงภายใต้แรงกดดัน เขายกศีรษะขึ้นโดยไม่รู้ตัวและมีเฮลิคอปเตอร์ลำเล็กวิ่งผ่าน

"ไม่ใช่มั้ง ขับเฮลิคอปเตอร์ไปจับโจรเหรอ!" โจรร้องครวญครางและเดินเข้าไปในซอยพร้อมกระเป๋าถือ เย่เชินหลินมองไปที่จุดดำที่เคลื่อนไหวบนหน้าจออย่างเย็นชา พูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา "รนหาที่ตาย"

ไม่ว่าโจรจะไปที่ใดก็มักจะมีเฮลิคอปเตอร์อยู่เหนือหัวของเขา "ตำรวจC ช่วยฉันหน่อย ฉันเป็นขโมย มีเฮลิคอปเตอร์ไล่ตามฉัน" ในที่สุดโจรก็วิ่งไปที่สถานีตำรวจและพูดอย่างร้องไห้

"ฮ่าฮ่าฮ่า มันตลกจริงๆ" เซี่ยชีหรั่นเดินตามเย่เชินหลินออกมาจากลิฟต์และรู้สึกมีความสุขมากตอนที่นึกถึงภาพโจรวิ่งไปหาตำรวจ J เมื่อเที่ยงของวันนี้

เย่เชินหลินยืนอยู่ข้างหลังเซี่ยชีหรั่น เขามองเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยนแล้วยกเท้าขึ้นและเตรียมที่จะเดินตามเซี่ยชีหรั่นเไปที่ประตู แต่เซี่ยชีหรั่นหันกลับมา "คุณเย่ บ้านของคุณอยู่ที่นั่น"

เย่เชินหลินมองไปที่สีหน้าเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดของเซี่ยชีหรั่น เขาจูบที่หน้าผากของเซี่ยชีหรั่นอย่างลึกซึ้ง "ฝันดีนะ ชีหรั่น"

เซี่ยชีหรั่นหันกลับมาและเดินไปที่โซฟา จนกระทั่งได้ยินเสียงของอีกฝ่ายปิดประตู อยากจะโยนบัตรเชิญของโยวเล่อบนโต๊ะทิ้งซะ แต่ถูกดึงดูดด้วยลายมือที่ขาดลงบนกระดาษ

"ถ้าอยากรู้วิธีแก้การสะกดจิต อย่าลืมมาให้ตรงเวลาวันมะรืนนี้"

เมืองนี้อยู่ในโรงแรมขนาดใหญ่ มีผู้บริหารและผู้มีอันจะกินมากมายจากทั้งเมืองมา พวกเขาทั้งหมดได้รับคำเชิญจากผู้หญิงชื่อ โยวเล่อ ไม่สำคัญว่าคุณจะเป็นใคร แต่คนที่ส่งคำเชิญคือตระกูลเย่ นี่สำคัญมาก

"ยินดีต้อนรับทุกคนมาร่วมงานวันเกิดของฉัน งานนี้จัดโดยเชินหลิน ขอบคุณมาก" โยวเล่อ สวมกระโปรงรัดรูป แม้ว่าจะปกปิดทั้งตัว แต่ส่วนโค้งยังคงงดงาม

“เจ้านายเย่อยู่ไหน” คนที่อยู่ในห้องถาม

“ตอนนี้เขากำลังจะจัดการธุระอยู่ คืนนี้มาสนุกกันเถอะ” โยวเล่อหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและพยักหน้าให้คนที่อยู่

เย่เชินหลินไม่ได้อยู่ที่นั่นและบางคนที่ต้องการสร้างความสัมพันธ์หรือทำธุรกิจกับเย่เชินหลินก็สูญเสียความสนใจไปอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาต่างแยกย้ายกัน

โยวเล่อมองไปที่ผู้คนเหล่านี้อย่างภูมิใจ ในกลุ่มผู้ชมคนเหล่านี้ที่สามารถมองเห็นเพียงลมและฝนทางทีวี ในขณะนี้พวกเขาทั้งหมดมารวมตัวกันในที่เดียวเพื่อฉลองวันเกิดให้เธอ

เมื่อมองไปที่ผู้หญิงที่เดินเข้ามาจากประตู เซี่ยชีหรั่นสวมชุดเดรสไหล่เดียวที่สวยงาม เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่งดงามของเธอ แต่เมื่อโยวเล่อนึกถึงรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดภายใต้เสื้อผ้าของเธอ เธอก็รู้สึกอิจฉา

"ดีใจที่ได้เห็นคุณมาร่วมงานวันเกิดของฉัน" โยวเล่อยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับแก้วไวน์ จากนั้นก็หันไปมองถงจืงจืงในกางเกงยีนส์เดนิม

"ฉันชื่อถงจืงจืง สุขสันต์วันเกิด" ถงจืงจืงชื่นชมฉากหรูหรารอบข้างกับคนดังทางการเมืองและธุรกิจ แอบดีใจที่เธอมาหาเซี่ยชีหรั่นเพื่อหารือเกี่ยวกับการออกแบบในคืนนี้ เซี่ยชีหรั่นยืนยันที่พาตัวเองมาด้วย

"คุณมาจากบ้านนอกเหรอ ไม่รู้จักใส่ชุดราตรี" โยวเล่อยิ้มเยาะ

ถงจืงจืงก้มหัวลงด้วยความอับอาย ข้างๆเซี่ยชีหรั่นจับมือของถงจืงจืงเพื่อเอาใจและพูดกับโยวเล่ออย่างไม่พอใจ "ลักษณะภายนอกเท่านั้น ใส่อะไรก็เหมือนๆกันนั่นแหละ"

ถงจืงจืงมองเซี่ยชีหรั่นอย่างซาบซึ้ง โยวเล่อมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความดูถูกเหยียดหยามแล้วยิ้ม "ฉันมีอะไรดีๆให้คุณดู"