ตอนที่ 1221 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1125

ตอนที่ 1221 สาวใช้ของคุณเย่1125

เย่เชินหลินยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อ คราบเลือดที่หน้าอกของเขายังคงเด่นชัด เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินนึกอยากจะพูด ก่อนจะกวาดมองไปที่ข้อเท้าเปลือยเปล่าของเซี่ยชีหรั่น ใบหน้าของเขาก็เข้มขึ้นมา "ทำไมถึงไม่ใส่รองเท้า?"

เซี่ยชีหรั่นลดศีรษะลง ในตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เย่เชินหลินก็ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เขาอดกลั้นต่อความคิดที่อยากจะอุ้มเธอขึ้น เย่เชินหลินขมวดคิ้วและมองไปที่คราบเลือดบนร่างกายของเธอ และพูดอย่างเย็นชาว่า "ไปรอบนเตียง"

เย่เชินหลินเดินไปที่ห้องน้ำ เซี่ยชีหรั่นใส่รองเท้าและมองไปที่เงาตรงประตูกระจกนั้น ก่อนจะเดินเบาๆ ไปที่ประตูห้องน้ำ และพูดเสียงเบาว่า "มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ถ้าไม่มีฉัน วันนี้ถงจืงจืงคงไม่เจอเรื่องแบบนี้”

ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้องน้ำ แต่เสียงของน้ำเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อรู้ว่าเย่เชินหลินกำลังฟังคำพูดของเธอ เซี่ยชีหรั่นจึงนั่งยองๆ ที่ประตูห้องน้ำและพูดว่า

"พี่สวีก็กำลังจะแต่งงานแล้ว ฉันดีใจด้วยกับเขาจริงๆ อยู่กับฉันไม่ได้มีตอนจบที่สวยงาม ถงจืงจืงเป็นแบบนั้น พี่สวีก็ด้วย และคุณก็เช่นกัน"

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง เซี่ยชีหรั่นไม่ทันระวังก็ล้มไปที่ขาของเย่เชินหลิน เย่เชินหลินมองลงไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างเรียบนิ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

"เซี่ยชีหรั่น รู้ไหมว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร?" เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินมองลงไปที่เซี่ยชีหรั่น หยดน้ำบนศีรษะของเขาตกลงบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นนั่งตัวตรง ลดศีรษะลงและพูดช้าๆ ว่า "ฉันบอกว่าเวลาพวกคุณอยู่กับฉันจะเจอแต่เรื่องโชคร้าย"

ยังไม่ทันจะพูดจบก็ถูกเย่เชินหลินรั้งเอวขึ้นมากอด เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นด้วยความโกรธและเดินพาเธอเข้าไปในห้อง ก่อนจะโยนเซี่ยชีหรั่นลงบนเตียงใหญ่

ก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะลุกขึ้นก็ถูกเย่เชินหลินกดไว้ใต้ร่างของเขา พร้อมไอน้ำชื้นนั้น เย่เชินหลินพูดอย่างดุเดือดว่า "พูดอีกครั้งสิ"

เซี่ยชีหรั่นถอยตัวเล็กน้อย เม้มริมฝีปาก และมองไปที่เย่เชินหลินโดยไม่พูดอะไร เย่เชินหลินถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะลดศีรษะกดจูบที่มุมปากของเซี่ยชีหรั่น "ทำไมถึงพูดอย่างนั้น?"

ความอ่อนโยนของเย่เชินหลินทำให้อาการซึมเศร้าของเซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอก้มศีรษะลงและพูดว่า "ไม่ใช่ความผิดของถงจืงจืง เธอทำทั้งหมดก็เพื่อช่วยฉัน"

เย่เชินหลินหอมแก้มของเซี่ยชีหรั่นอย่างให้กำลังใจ "พูดต่อสิ"

เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นไว้ในอ้อมแขนของเขา เซี่ยชีหรั่นรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่พ่นบนใบหน้าของตัวเอง และพูดอย่างเขินอายว่า "ฉันพูดไม่ออกแล้ว"

เย่เชินหลินยิ้มขึ้น ก่อนจะดึงมือของเซี่ยชีหรั่นมาสัมผัสบนร่างกายที่ร้อนระอุนี้ ยกยิ้มและพูดว่า "ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ถึงตาผมล่ะ?"

เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ข้างๆ ก็ปล่อยเสียงหายใจแผ่วเบาเพราะความเหนื่อยล้า ขณะเดียวกันก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มด้วย เย่เชินหลินสัมผัสผมนุ่มของเซี่ยชีหรั่น แล้วกระซิบว่า "การได้พบคุณเป็นสิ่งที่โชคดีที่สุดสำหรับผม"

เซี่ยชีหรั่นที่นอนหลับไปแล้วไม่ได้ยิน แต่ด้วยสัญชาตญาณก็หดศีรษะและขยับตัวเข้าไปในอ้อมแขนอันอบอุ่นนั้น

วันรุ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นรีบไปโรงพยาบาล ในห้อง VIP ที่จมูกของถงจืงจืงยังคงใส่สายออกซิเจน เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่อย่างนั้นทั้งวัน จนกระทั่งเย่เชินหลินมาถึงโรงพยาบาล

"คุณกินข้าวหรือยัง?" เย่เชินหลินถาม

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัว ใบหน้าของเย่เชินหลินเย็นขึ้นเล็กน้อย "ยังไม่ได้กินทั้งมื้อกลางวันและมื้อเย็นเลย"

เซี่ยชีหรั่นตัวสั่นเล็กน้อย และพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เย่เชินหลินจับมือของเซี่ยชีหรั่นและต้องการพาไปข้างนอก ก็มีเสียงสะอื้นดังมาจากเตียง ถงจืงจืงลืมตาขึ้น และมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน

"จืงจืง" เซี่ยชีหรั่นสะบัดมือของเย่เชินหลิน และวิ่งไปที่เตียงคนไข้ เย่เชินหลินก็ตามมาด้วย

ถงจืงจืงมองไปที่เซี่ยชีหรั่น จากนั้นก็ย้ายสายตาจากเซี่ยชีหรั่นไปที่เย่เชินหลิน "เชินหลิน เชินหลิน! ฉันเจ็บ"

เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินต่างตกใจกับเสียงร้องย่างเจ็บปวดของถงจืงจืง พวกเขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนที่เย่เชินหลินจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อเรียกหานายแพทย์

"เชินหลิน คุณจะไปไหนอีกคะ?" ถงจืงจืงดีดดิ้นอย่างแรง

เซี่ยชีหรั่นคว้าเย่เชินหลิน "คุณอยู่กับเธอ ฉันไปเองค่ะ"

เซี่ยชีหรั่นมาพร้อมกับนายแพทย์ เย่เชินหลินยืนอยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าหม่นหมอง ถงจืงจืงจับมือของเย่เชินหลิน และมองไปที่เย่เชินหลินอย่างหลงใหล

"รักษาเธอ" เย่เชินหลินกลั้นคำออกจากปากของเขา

นายแพทย์ใหญ่รีบไปตรวจเช็ค ใช้เวลาอยู่นานก่อนที่เขาจะพูดกับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน "เพราะเธอได้รับบาดเจ็บที่หลังศีรษะ ความทรงจำอาจจะเลอะเลือน ในจิตสำนึกของเธออาจสร้างบุคคลเสมือนจริงที่มีความสำคัญต่อเธอมาก และคิดว่ามันเป็นจริง"

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ถงจืงจืงบนเตียงด้วยความตกใจ ถงจืงจืงชอบเย่เชินหลินอย่างนั้นเหรอ?

เย่เชินหลินขมวดคิ้วหลังจากได้ยิน เขาจึงพูดกับนายแพทย์ว่า "รักษาเธออย่างเต็มที่ ค่าใช้จ่ายลงเป็นบัญชีของผมได้เลยครับ" เขาจับมือของเซี่ยชีหรั่นแล้วเดินออกไป "กินข้าว"

ถงจืงจืงเห็นว่าเย่เชินหลินกำลังจะจากไป ก็ส่งเสียงครวญครางออกมา เซี่ยชีหรั่นเดินออกไปนอกห้องผู้ป่วย และสะบัดมือเย่เชินหลินออก "เธอได้รับบาดเจ็บ และจำได้แค่คุณเท่านั้น คุณก็จะไม่สนใจเธอแบบนี้เหรอ"

สีหน้าของเย่เชินหลินไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับว่า "หรือว่าคุณจะให้ผมไปอยู่กับเธอ?"