ตอนที่ 1222สาวใช้ของคุณชายเย่1126

ตอนที่ 122 สาวใช้ของคุณเย่1126

ถงจืงจืงยิ้มขึ้นพร้อมรับเงินและวิ่งออกจากร้านอย่างมีความสุข เย่เชินหลินคุยโทรศัพท์เสร็จ ก็มองไปที่จานตรงหน้าของเซี่ยชีหรั่น "ดื่มแค่กาแฟเหรอ"

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า และพูดว่า "ฉันกินไม่ลงค่ะ"

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว และเรียกพนักงานเสิร์ฟ "เปลี่ยนกาแฟเป็นนมให้ผู้หญิงคนนี้ทีครับ"

"ถงจืงจืงเป็นอย่างไรบ้างคะ? คืนนั้นคุณดูแลเธอใช่ไหม?" เธอจิบกาแฟเล็กน้อย และขมวดคิ้วด้วยความขมของมัน

เมื่อพูดถึงถงจืงจืง เย่เชินหลินดูเหมือนจะกังวลเล็กน้อย "นายแพทย์บอกว่าความทรงจำเลอะเลือนอาจจะแค่ชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นต้องสังเกตอาการดูสักพัก"

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าด้วยเศร้า ทั้งหมดเป็นเพราะพยายามช่วยเธอ "ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ได้กลับบ้าน เธอมักรู้สึกตัวตื่นในตอนกลางคืน" เย่เชินหลินพูดขึ้น

"ลำบากคุณด้วยนะคะ" เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความจริงใจ เพราะตัวเธอเองเป็นคนต้องการให้เย่เชินหลินอยู่กับถงจืงจืง

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว และKittyที่นั่งอยู่คนเดียวก็พูดขึ้น "พวกคุณคิดว่าถงจืงจืงออกไปนานเกินไปไหมคะ ทั้งๆ ที่ร้านไอศกรีมก็อยู่ข้างๆ นี้เอง"

เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นอย่างกังวล แต่เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ เธอได้วิ่งนำออกไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นทันมองเห็นเย่เชินหลินจากด้านหลังเท่านั้น..

"พวกคุณอย่าเข้ามานะ ฉันไม่ให้เงินพวกคุณหรอก!" ถงจืงจืงดึงเงินมาในมืออย่างโกรธๆ และชูมือโบกไปมาทั้งสองข้าง

"พี่ครับ ทำไมผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เหมือนจะสติมีปัญหา" คนที่ย้อมผมสีทองอยู่ด้านข้างพูดขึ้น

"จะสนทำไม! ไปแย่งมาก่อนค่อยพูด" กลุ่มอันธพาลล้อมรอบถงจืงจืงอันธพาลที่อยู่ด้านนอกสุดส่งเสียงร้อง ก่อนที่จะเห็นตัวคน อันธพาลก็ถูกตีจนจนมุมทันที

เย่เชินหลินปลดกระดุมข้อมือของชุดสูท และมองไปที่พวกอันธพาลตรงหน้าเขาอย่างเย็นชา

"นายอย่าเข้ามายุ่งดีกว่า" หัวหน้าอันธพาลไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้ และรวบรวมความกล้าที่จะต่อสู้กับเย่เชินหลิน เย่เชินหลินจัดการฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย และกวาดมองอีกครั้ง "ยังมีใครอีก?"

กลุ่มอันธพาลมองกันไปมา และรีบถอยกลับไป "เชินหลิน! พวกเขารังแกฉัน" ดวงตาของถงจืงจืงเต็มไปด้วยความกลัว เธอคว้าแขนเสื้อของเย่เชินหลิน และพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน

Kittyอยากจะพุ่งไปข้างหน้า เซี่ยชีหรั่นหยุดเธอ และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "ตอนนี้เธอกำลังตกใจ จะทำแบบนั้นก็ถือว่าปกติ"

"ประธานเซี่ย ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้อยู่ จะต้องถูกผู้หญิงคนนั้นแย่งประธานเย่ไปแน่ๆ คุณไม่รู้หรอกว่าตอนนี้มีผู้หญิงมากมายที่แสดงเก่ง และผู้ชายก็ตามพวกเธอไม่ทันหรอกค่ะ!" Kittyรู้สึกไม่ชอบใจแทนเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นพาKittyกลับ และพูดเบาๆ ว่า "จืงจืงไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น หลังจากนี้อย่าได้พูดถึงเธอแบบนั้นอีก"

ถงจืงจืงจับมือของเย่เชินหลินแล้วกลับไปที่ร้านอาหาร เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความกังวล "จืงจืงเธอไม่เป็นอะไรนะ?"

ถงจืงจืงวางเงินบนโต๊ะอย่างเรียบเฉย และพูดว่า "พี่เซี่ย ฉันคืนเงินให้ค่ะ ฉันไม่ไปซื้อไอศกรีมอีกแล้วค่ะ"

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว "คุณปล่อยให้เธอออกไปคนเดียว?"

เมื่อฟังคำพูดของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกดีเล็กน้อย น้ำเสียงที่เกือบตำหนิของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก Kittyที่อยู่ข้างๆ เธอกลอกตาและพูดว่า "ทั้งๆ ที่ตัวเองอยากกินไอศกรีม ประธานเซี่ยถึงให้เธอไปซื้อ โตขนาดนี้แล้วยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย"

"พอแล้ว/ Kitty " เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นพูดพร้อมกัน เย่เชินหลินหายใจเข้าลึกๆ และมองไปที่เซี่ยชีหรั่นและพูดว่า "ผมจะพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกรอบ คุณกลับเองระวังด้วย"

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เย่เชินหลินหันกลับไปโดยทันที ถงจืงจืงจับแขนเสื้อของเย่เชินหลินเพื่อตามให้ทัน

Kittyเฝ้าดูทั้งสองหายไป และพูดด้วยความข้องใจ "ประธานเซี่ย คุณไม่รู้สึกว่าประธานเย่ใจดีกับผู้หญิงคนนี้เกินไปเหรอคะ? และยังพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อไปหาหมออีก!"

เซี่ยชีหรั่นก้มศีรษะลง ขนนมในถ้วย และพูดเบาๆ ว่า "ถงจืงจืงได้รับบาดเจ็บที่หลังศีรษะเพื่อช่วยฉัน ตอนนี้ถึงได้ความจำเลอะเลือน หลังจากนี้อย่าพูดแบบนั้นถึงเธออีก"

"มันไม่ใช่เล่นแสดง จะมีความทรงจำเลอะเลือนมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรกัน" Kittyพึมพำ

เซี่ยชีหรั่นกลับบ้าน และนอนราบบนโซฟา เย่เนี่ยนโม่ไปออสเตรเลียเพื่อเข้าแคมป์ฤดูร้อน บ้านทั้งหลังดูกว้างขวางทันตา เหลือแต่เสียงลมหายใจและเสียงนาฬิกาเดินดังอยู่

เซี่ยชีหรั่นหยิบเครื่องดูดฝุ่นขึ้นมาและเริ่มทำความสะอาดบ้าน ในห้องของสวีเห้าเซิงมีห้องใต้หลังคา ด้วยความสงสัยของเซี่ยชีหรั่น เธอจึงใช้เก้าอี้ปีนขึ้นไปบนห้องใต้หลังคา ในห้องใต้หลังคาเต็มไปด้วยรางวัลของสวีเห้าเซิง

ตู้ที่ไม่ได้เปิดมาเป็นเวลานานทำให้เกิดฝุ่น เซี่ยชีหรั่นจึงสำลักและขยับเท้าของเธอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะล้มลงกับพื้น

บริเวณน่องฟาดกับเก้าอี้อย่างแรง เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจนเซี่ยชีหรั่นร้องออกมา เธอลองขยับตัวเล็กน้อย จึงพบว่าขาของเธอบวมขึ้น

เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ เคลื่อนตัวไปที่โซฟาอย่างยากลำบาก และหยิบโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็ใช้นิ้วกดหมายเลขแรกบนปุ่มรับสายโดยไม่รู้ตัว

นั่นคือสิ่งที่เย่เชินหลินบังคับใส่เอาไว้ แต่ในขณะนั้นกลับมีเสียงวุ่นวายอยู่ในโทรศัพท์ เซี่ยชีหรั่นจึงโทรอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายปิดโทรศัพท์กลับปิดเครื่องไปแล้ว