ตอนที่ 1223 สาวใช้ของคุณชายเย่1127

ตอนที่ 1223 สาวใช้ของคุณเย่1127

เย่เชินหลินยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะอุ้มเซี่ยชีหรั่นขึ้นไปชั้นบนอย่างใจเย็น เซี่ยชีหรั่นที่ฟุบอยู่บนหลังของเย่เชินหลิน รู้สึกถึงการหายใจที่สมมาตรและกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก

เย่เชินหลินเดินขึ้นบันไดมาโดยไม่หน้าแดงหรือหอบเลย เขาอุ้มเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในห้อง เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆ อย่างสงสัย และพบว่าจานที่เธอนำมาในวันแรกถูกวางไว้ในตู้

เย่เชินหลินวางเซี่ยชีหรั่นลงบนเตียงขนาดใหญ่ที่แทบจะไม่ได้ใช้งาน เมื่อเห็นเย่เชินหลินเดินออกไป เซี่ยชีหรั่นก็พยายามขยับร่างกายของตัวเอง

"คุณจะทำอะไร?" เย่เชินหลินยืนกอดอกอยู่ที่ประตู และมองไปที่เซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นงอตัวเล็กน้อย และพูดขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก "ไปห้องน้ำค่ะ"

เย่เชินหลินก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเซี่ยชีหรั่น แต่เซี่ยชีหรั่นก็โบกมืออย่างรวดเร็ว "ฉันไปเองได้ค่ะ?"

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว และพูดเบาๆ ว่า "งั้นเหรอ? ไหนไปสิ"

เซี่ยชีหรั่นเม้มริมฝีปาก ยกขาของตัวเองขึ้น และยืนช้าๆ ทันทีที่เธอก้าวออกไป ความเจ็บปวดก็เกิดขึ้น แต่ดีที่สองมือของเธอจับเซี่ยชีหรั่นไว้ได้ทัน

เย่เชินหลินกอดเอวเซี่ยชีหรั่นแล้วพาเดินไปที่ห้องน้ำ วางอีกฝ่ายลง และพูดเบาๆ ว่า "เสร็จแล้วก็เรียกผม"

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าอย่างเงียบงัน ได้แต่ภาวนาให้เท้าของตัวเองดีขึ้นในเร็ววัน เซี่ยชีหรั่นออกมาจากห้องนั่งเล่น มานั่งอยู่บนโซฟา และได้กลิ่นหอมจากห้องครัว

เย่เชินหลินกวนโจ๊กอย่างชำนาญ และนำโจ๊กไปให้เซี่ยชีหรั่น "ขอบคุณค่ะ!" เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยความจริงใจ

เย่เชินหลินวางโจ๊กลงบนโต๊ะด้วยความแรงอยู่เล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ใบหน้าของชายตรงหน้าที่เย็นชาขึ้น ก่อนจะพูดว่า "โอเคค่ะ ฉันจะไม่พูดขอบคุณสองคำนี้อีกแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่นอ่อนลง เย่เชินหลินจึงหยิบโจ๊กขึ้นมาอีกครั้ง แต่ในขณะนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ประธานเย่ คุณถงอารมณ์ไม่ค่อยดีเมื่อไม่เห็นคุณอยู่ที่นี่" จางเฟิงอี้พูดขึ้น

เซี่ยชีหรั่นที่กำลังกินโจ๊กอยู่ก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเธอได้ยินชื่อของถงจืงจืง หลังจากวางโทรศัพท์แล้ว เย่เชินหลินก็หยิบเสื้อสูทที่ด้านหลังของเก้าอี้โซฟาขึ้นมา และมองไปที่แครอทที่เซี่ยชีหรั่นวางไว้ข้างๆ ชาม "กินแครอทไปด้วย"

เซี่ยชีหรั่นที่ถือช้อนอยู่ พูดขึ้น "ถงจืงจืงไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ"

เย่เชินหลินพยักหน้า และจูบที่หน้าผากของเซี่ยชีหรั่น ก่อนจะจากไปอย่างรีบร้อน ทันทีที่เย่เชินหลินเข้ามาในล็อบบี้ของบริษัท ร่างหนึ่งก็วิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เชินหลินอย่างทันที

เย่เชินหลินต่อต้านโดยทันที และคิดอยากจะเหวี่ยงอีกฝ่ายออกไป ร่างกายเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ สักพักถงจืงจืงก็พูดขึ้น "เชินหลิน คุณไปไหนมา ฉันกลัวว่าคุณจะไม่ต้องการฉันแล้ว!"

พนักงานที่เฝ้าดูอยู่ทั้งหมดต่างกระซิบกันไปมา เย่เชินหลินกวาดสายตาไปเบาๆ พนักงานก็รีบลดศีรษะลง ก่อนเขาจะลูบหลังถงจืงจืง "ปล่อยก่อน"

ถงจืงจืงส่ายหัว และหดตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน "ไปปล่อยค่ะ"

เย่เชินหลินมองไปข้างหน้า และพูดลอยๆ "บางครั้งผมก็สงสัยว่าคุณแกล้งทำรึเปล่า?"

ทันทีที่สิ้นเสียง ถงจืงจืงก็ถอยออกมาจากอ้อมแขนของเย่เชินหลิน และพูดอย่างโกรธๆ ว่า "ฉันจะแกล้งทำทำไมคะ แกล้งทำเป็นปัญญาอ่อนนี่มันสนุกเหรอคะ?!"

หลังจากถงจืงจืงคำรามเล็กน้อย เธอก็วิ่งไปที่ลิฟต์ เย่เชินหลินมองไปที่ด้านหลังของถงจืงจืง และยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

ในสถาบานกือซือ ruikiแสร้งทำเป็นจริงจังพูดว่า "นักศึกษาทุกคน สำหรับคนที่เรียนด้านการออกแบบ ถ้าได้ฝึกงานในที่ที่ดีที่สุดสำหรับเส้นทางการออกแบบ ก็จะเป็นประโยชน์ในอนาคตมากๆ ตอนนี้มีใครหาสถานที่ฝึกงานได้แล้วบ้าง ไหนลองพูดสิ?"

ถงจืงจืงเป็นคนแรกที่ยกมือขึ้น "อาจารย์คะ หนูจะไปฝึกงานที่แผนกออกแบบของบริษัทเย่ซื่อค่ะ"

คำพูดของถงจืงจืงทำให้ในชั้นเรียนเกิดเสียงครึกครื้นขึ้นมา นักศึกษาชายคนหนึ่งพูดด้วยความเหยียดหยามว่า "แผนกหลักของบริษัทเย่ซื่อจะปล่อยเด็กผู้หญิงที่ยังไม่จบการศึกษาเข้าไปแบบง่ายๆ อย่างนั้นได้อย่างไร เธออย่าได้โม้ไปหน่อยเลย"

ruikiมองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่มีคำถาม เซี่ยชีหรั่นแสร้งทำเป็นไม่เห็น และจัดการการบ้านของนักเรียน ruikiหันศีรษะไปพูดอย่างมีความหมายว่า "ถงจืงจืง เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นก็พูดถูก เธอจะมั่นใจได้อย่างไร"

ถงจืงจืงมองไปที่เซี่ยชีหรั่น และพูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า "ดูเหมือนว่าฉันจะต้องทำให้พวกนายเห็นด้วยตาตัวเองซะแล้วหล่ะ"

ถงจืงจืงคว้าโทรศัพท์ และใช้นิ้วกดอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงดังมาจากโทรศัพท์ "สวัสดีครับ ผมจางเฟิงอี้จากบริษัทเย่ซื่อ ไม่ทราบว่าโทรมาจากไหนครับ"

"ฉันเองค่ะ ขอเรียนสายกับเชินหลิน" ถงจืงจืงเหลือบมองเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังตกตะลึงอยู่ตรงนั้น และพูดอย่างมีชัย

"คุณถง นี่คือเบอร์ที่ทำงานของประธานเย่ ไม่ทราบว่าคุณได้มาได้อย่างไรครับ?" จางเฟิงอี้ถามอย่างสุภาพ

คำถามของจางเฟิงอี้ที่มาจากโทรศัพท์ดังออกมาอย่างชัดเจน ทำให้ใบหน้าของถงจืงจืงแดงขึ้น ก่อนจะพูดเสียงดังออกไป "ฉันจะเรียนสายกับเย่เชินหลินค่ะ"