ตอนที่ 1226สาวใช้ของคุณชายเย่1130

ตอนที่ 1226 สาวใช้ของคุณเย่1130

ข้างๆ บาร์เหล้าส่งเสียงดังเข้ามาในหู เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาอย่างใจลอยพร้อมทั้งชุดทำงาน ใบหน้าที่สวยงามนั้นทำให้เซี่ยชีหรั่นเป็นที่สนใจของผู้คน

มีมือข้างหนึ่งคว้าข้อมือของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นสะบัดมันออกไปอย่างรวดเร็ว

"ชีหรั่น ผมเอง ผมเอง ไม่ต้องกลัว!" สวีเห้าเซิงแกว่งแขนเพื่อปกป้องเซี่ยชีหรั่น และปลอบใจเซี่ยชีหรั่น

"พี่สวี ทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้?" เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นสวีเห้าเซิง

ทั้งสองมองหาสถานที่เงียบๆ สวีเห้าเซิงยังคงดื่มเบียร์ในมือของเขาต่อไป เซี่ยชีหรั่นถามอย่างระมัดระวังว่า "ไม่ต้องอยู่กับพี่สะใภ้เหรอคะ?"

สวีเห้าเซิงส่ายหัว ก่อนจะยิ้มขึ้นพร้อมมองไปที่เซี่ยชีหรั่น แล้วค่อยๆ พูดว่า "โลกของเธอมักจะเกี่ยวกับความงามและการเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ แต่ก็ถือว่าผมได้เหนื่อยน้องลง"

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าชีวิตคู่ของสวีเห้าเซิงและเสี่ยวลี่คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พูดเพียงไม่กี่คำ สวีเห้าเซิงก็หลับไป จนหน้าผากตกลงไปที่มุมโต๊ะ

เซี่ยชีหรั่นพยายามเขย่าสวีเห้าเซิง แต่สวีเห้าเซิงก็ไม่ตื่นขึ้นมา โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นช่วยสวีเห้าเซิงหยิบมันขึ้นมา โดยเห็นว่าโทรศัพท์นั้นแบตใกล้จะหมดแล้ว จึงรับโทรศัพท์ให้สวีเห้าเซิง

"สวีเห้าเซิงคุณอยู่ที่ไหน? ทำไมเสียงดังจังคะ?" เสียงของเสี่ยวลี่ดังมาจากโทรศัพท์

"คุณนายสวี ฉันเองค่ะ ฉันคือเซี่ยชีหรั่น สวีเห้าเซิงตอนนี้เมาแล้ว เลยรับโทรศัพท์ไม่ได้ค่ะ"

อีกฝ่ายหนึ่งได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่นก็ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นเซียวลี่ก็ฟังคำอธิบายของเซี่ยชีหรั่นอย่างมีมารยาท แล้วก็วางสายโทรศัพท์ไป

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่สวีเห้าเซิงที่กำลังหลับสนิท ก่อนจะพาสวีเห้าเซิงกลับบ้านของเขาด้วยความปวดหัว แต่หน้าประตูกลับมีป้ายให้เช่าได้ถูกแขวนอยู่

หลังจากสวีเห้าเซิงแต่งงานก็ย้ายออกไปแล้ว โดยไม่บอกเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นก็พาสวีเห้าเซิงกลับบ้านของเธอ

ค่ำคืนผ่านไป เมื่อตื่นขึ้นมา ภายในห้องก็เต็มไปด้วยกลิ่นของชาดำ เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น ก็เห็นมีร่างที่วุ่นวายอยู่ในครัว

"ชีหรั่น คุณตื่นแล้ว เมื่อคืนนี้ต้องลำบากคุณเลย" สวีเห้าเซิงดูมีชีวิตชีวา ต่างจากเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในห้องน้ำ มียาสีฟันถูกบีบลงบนแปรงสีฟัน พร้อมน้ำในแก้ว สวีเห้าเซิงดันเซี่ยชีหรั่นเบาๆ "มันงงงวยอะไรอยู่ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันได้แล้ว"

หลังจากทานอาหารเช้า ทั้งสองก็ออกจากบ้าน เซี่ยชีหรั่นล็อคประตูและหันไปรอบๆ เย่เชินหลินกำลังมองดูพวกเขาอยู่ด้านนอก เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้กลับมาเลยทั้งคืน

สวีเห้าเซิงกำลังจะอธิบาย เซี่ยชีหรั่นจับแขนของสวีเห้าเซิง ก่อนจะพาดึงออกไปในวินาทีถัดมา

ดวงตาแดงก่ำของเย่เชินหลิน มองไปที่สวีเห้าเซิงอย่างน่ากลัว "ไป" เขาจับมือของเซี่ยชีหรั่นแล้วพาเข้าไปในห้อง

สวีเห้าเซิงเคาะประตูจากด้านนอก ส่วนเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินมองหน้ากันอย่างเย็นชาอยู่ด้านใน

"ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ?" เสียงของเย่เชินหลินแหบแห้ง

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินอย่างไม่เกรงกลัว "ไม่ค่ะ!"

เย่เชินหลินยิ้มขึ้น โดยมือทั้งสองลูบบนร่างกายของเซี่ยชีหรั่น ก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับลมหายใจหนัก "ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูด พวกเราก็สามารถทำอย่างอื่นได้นะ"

เซี่ยชีหรั่นผลักมือของเย่เชินหลิน "ไร้ยางอาย"

เย่เชินหลินจับฝ่ามือของเซี่ยชีหรั่น และลูบมัน พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า "พาผู้ชายมาค้างที่บ้าน แล้วยังบอกผมว่าไร้ยางอายอีก? คุณไม่รู้สึกอะไรถึงมันมั้งเลยเหรอ?"

เซี่ยชีหรั่นตัวสั่นถึงคำพูดของเย่เชินหลิน เย่เชินหลินปล่อยเซี่ยชีหรั่นออกไป "อย่าคิดว่าตัวเองอยู่สูงมากเกินไป คุณภรรยา"

เซี่ยชีหรั่นยิ้ม และผละออกจากเย่เชินหลิน "ดีค่ะ ขอบคุณผู้จัดการเย่ที่เตือนฉัน"

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องทำงาน คนในสำนักงานก็มองด้วยสายตาแปลกๆ และมีเสียงแหลมดังขึ้น "คุณเซี่ย"

เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปมองเสี่ยวลี่ด้วยความประหลาดใจ "คุณนายสวี คุณมาได้อย่างไรคะ?"

เสี่ยวลี่เดินไปหาเซี่ยชีหรั่นอย่างช้าๆ และพูดขึ้นว่า "คุณเซี่ย ฉันหวังว่าคุณจะหยุดยุ่งวุ่นวายกับสวีเห้าเซิงสามีของฉันนะคะ"

เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความตกใจ "ฉันกับพี่สวีไม่ได้เจอกันนานแล้ว เมื่อวานเขาเมามาก และนอนบนโซฟาที่บ้านฉันเท่านั้นเองค่ะ"

เสี่ยวลี่โบกมือ และพูดอย่างเอาเรื่องว่า "แม้ว่าฉันจะรู้ว่าเขากับฉันไม่ได้แต่งงานกันเพราะเขาชอบฉัน แต่ฉันก็มั่นใจว่าเราจะรักกันเหมือนคู่อื่นๆ หลังจากที่เราเป็นสามีภรรยากัน สิ่งสำคัญก็คือขอแค่ไม่มีใครมาแทรกกลางก็พอ"

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว และพูดซ้ำ "คุณนายสวี ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ ฉันกับพี่สวีไม่มีอะไรกันจริงๆ ค่ะ"