ตอนที่ 1227 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1131

ตอนที่ 1227 สาวใช้ของคุณเย่1131

ถงจืงจืงนับเลขในใจ และมองไปที่ดวงตาของโยวเล่อและพูดด้วยรอยยิ้ม "ในเมื่อฉันจัดการผู้ชายที่เธอทำให้เขามาเป็นของเธอไม่ได้ เธอก็ควรรีบย้ายออกจากตระกูลเย่โดยเร็วที่สุด เพราะเป้าหมายต่อไป ฉันจะย้ายเข้าไปอยู่ไปที่นั่น เพราะฉันก็ไม่อยากเห็นเธอที่นั่นเช่นกัน!"

เมื่อถงจืงจืงพูดจบก็เดินจากไปโยวเล่อมองไปที่ทางเดินที่ว่างเปล่าด้วยความโกรธ ถงจืงจืง ฉันจะไม่ปล่อยเย่เชินหลินไปแน่

ในโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นมองไปที่คุณหมอที่กำลังเย็บแผลของถงจืงจืงและจิ่วจิ่วก็ส่งข้อความมาว่า "ทำไมเธอถึงอยู่กับพวกเขาอีก ในเมื่อพวกเขาทำกับเธอถึงขนาดนี้?!"

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างขมขื่น และตอบว่า "อย่างไรก็ตาม บาดแผลที่ถงจืงจืงได้รับก็เป็นเพราะเธอช่วยฉัน อย่างน้อยฉันต้องแน่ใจว่าร่างกายของเธอจะแข็งแรง"

อีกด้าน ถงจืงจืงขมวดคิ้วและจับเย่เชินหลินแน่น เย่เชินหลินไม่ขยับไปไหน ปล่อยให้ถงจืงจืงจับตัวเองไว้ คุณหมอเอาถาดยาไปทิ้ง "หนึ่งชั่วโมงนี้คอยอยู่กับคนไข้ก่อนนะครับ เพื่อดูว่ามีปฏิกิริยาอะไรหรือเปล่า"

เย่เชินหลินพยักหน้า และหันไปเลิกคิ้วใส่เซี่ยชีหรั่น "คุณกลับได้เลยนะ"

ความเหินห่างของเย่เชินหลินทำให้จิตใจที่มั่นคงของเซี่ยชีหรั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างเร่งรีบ และหัวเราะเยาะตัวเอง "ที่แท้ทั้งสองคนนั้นก็รู้สึกว่าเธอขวางหูขวางตานี่เอง"

เมื่อเดินผ่านห้องทำงานนายแพทย์ เสียงหนึ่งทำให้เซี่ยชีหรั่นหยุดตัวลง

"นายแพทย์คะ ฉันอยากให้คุณบอก ถงจืงจืงว่าเรื่องทั้งหมดของเธอเป็นเรื่องเท็จ ถ้าคุณพูดไป ครึ่งล้านก็เป็นของคุณ แค่ประโยคเดียว" เซี่ยชีหรั่นพิงประตู และเห็นโยวเล่อกำลังล่อลวงนายแพทย์

"ไม่ใช่สิ! เห็นได้ชัดว่าโยวเล่อมีปัญหา" เซี่ยชีหรั่นเดินกลับไปที่ทางเดิม และเปิดประตู "พวกคุณต้องระวัง...."

ในห้องผู้ป่วย ถงจืงจืงกอดเอวของเย่เชินหลินและร้องไห้อย่างหนัก เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น เสียงโห่ร้องของเธอดูเหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะ แล้วก็รีบปล่อยมือ

เย่เชินหลินหันกลับมาและมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างไร้ความรู้สึก และถามอย่างเรียบเฉยว่า "มีอะไรเหรอ?"

นายแพทย์เดินเข้ามา ตรวจดูบาดแผลของถงจืงจืงอยู่สักพัก ก่อนจะแสร้งทำเป็นว่ารับรู้ว่า "การวินิจฉัยครั้งก่อนผิดพลาดไปเล็กน้อย แม้ว่าคุณคนนี้จะบาดเจ็บที่หลังศีรษะ แต่เธอไม่ได้ความจำเลอะเลือน"

ถงจืงจืงตกใจ และเห็นโยวเล่ออยู่ที่ประตู ฉายแววขุ่นเคืองในใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่กำจัดไปได้ง่ายๆ จริงๆ!

สายตาของเย่เชินหลินมองไปที่ถงจืงจืง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง "ช่วยให้คำอธิบายแก่ผมด้วย"

ถงจืงจืงพูดติดอ่าง หลบสายตา ดูร้อนรนไปหมด เธอไม่มีเตรียมใจถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

"โยวเล่อยัดเงินครึ่งล้านหยวน เพื่อให้นายแพทย์เปลี่ยนคำพูด ฉันได้ยินมันในห้องทำงานของนายแพทย์เมื่อครู่นี้" เซี่ยชีหรั่นพูดขณะที่มองไปที่เย่เชินหลิน

เซี่ยชีหรั่นเดินออกไปข้างนอกโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ ไม่ได้สนใจว่าทั้งสองในห้องผู้ป่วยนั้นจะจบลงอย่างมีความสุขอย่างไร มีฝีเท้าที่มั่นคงตามอยู่ข้างหลัง ก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะถูกเย่เชินหลินคว้าไว้

"อย่ามาจับฉัน" เซี่ยชีหรั่นสะบัดมือของเย่เชินหลิน แต่มือของเย่เชินหลินนั้นจับไว้แน่นมาก

เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่น หายใจเข้าลึกๆ และพูดว่า "พรุ่งนี้ไปหาเย่เนี่ยนโม่ที่ออสเตรเลีย"

เซี่ยชีหรั่นยิ้มขึ้น "ทำไมคะ กลัวว่าฉันจะขัดขวางพวกคุณเหรอ ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันกำลังคิดว่าจะหนีจากคุณอย่างไร หลังจากนี้คุณก็อยู่ส่วนคุณ ส่วนฉันก็จะอยู่ส่วนฉัน"

คำพูดที่โพล่งออกมาทำให้ดวงตาของเย่เชินหลินอึมครึมลงเรื่อยๆ และไล่ให้ทั้งสองที่อยู่ข้างห้องเก็บออกไป และพาเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในห้องเก็บของ

"คุณจะทำอะไร!" เซี่ยชีหรั่นไม่เต็มใจ และดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ

เย่เชินหลินใช้มือซ้ายรวบมือทั้งสองข้างของเซี่ยชีหรั่นไว้ และถามด้วยเสียงต่ำ "คุณบอกว่าคุณรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ตกลงคุณรู้อะไรบ้าง? และรู้มากแค่ไหน?"

หรือว่าเย่เชินหลินต้องให้เธอพูดออกมาถึงสิ่งที่เขาและโยวเล่อทำนั้นมันไม่สำเร็จ! เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหงุดหงิด

"ปล่อยมือฉัน ฉันถึงจะบอกคุณ" เซี่ยชีหรั่นพูดเบาๆ

เย่เชินหลินมองออกว่าเซี่ยชีหรั่นนั้นไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ไม่ได้รั้งเซี่ยชีหรั่นอีกต่อไป เซี่ยชีหรั่นหันหลังและวิ่งไปที่ประตู

ด้วยความที่ห้องมืดเกินไป เซี่ยชีหรั่นสะดุดเศษขยะที่พื้นและกระแทกเข้ากับโครงเหล็กข้างๆ บนโครงเหล็กเต็มไปด้วยเวชภัณฑ์ และกำลังจะล้มลงมา

"ชีหรั่น! " เย่เชินหลินตะโกนสั้นๆ และปกป้องเซี่ยชีหรั่นไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างแน่นหนา ก่อนที่มันจะล้มลงมา

ศีรษะของเซี่ยชีหรั่นถูกตรึงไว้ในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน ได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นที่หน้าอกของอีกฝ่าย และเสียงครวญครางครั้งสุดท้ายด้วยความเจ็บปวด

"เย่เชินหลิน คุณเป็นอะไรไป?" เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสั่นๆ

เย่เชินหลินยกศีรษะของเซี่ยชีหรั่นขึ้น และพูดด้วยความผ่อนคลายที่คุ้นเคย "ครั้งหน้าอย่าวิ่งในที่มืดแบบนี้อีก มันอันตราย"

เซี่ยชีหรั่นเม้มริมฝีปาก และต้องการพูดอะไรบาง ศีรษะของเย่เชินหลินก็ตกลงบนไหล่ของเซี่ยชีหรั่นแล้ว

"เย่เชินหลิน อย่าเพิ่งหลับ ฉันจะไปเรียกคนมาช่วย!" เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ ผละออกจากเย่เชินหลินที่ยังคงกอดตัวเองไว้แน่น และวิ่งไปที่ประตู ดูเหมือนว่าประตูเสีย เพราะเปิดยังไงก็ไม่ออก