ตอนที่ 1288 สาวใช้ของคุณชายเย่1132

ตอนที่ 1228 สาวใช้ของคุณเย่1132

ภายในรถ เซี่ยชีหรั่นบีบมือตัวเองไว้แน่น สายตาของเธอลอยออกไปนอกหน้าต่าง หัวใจของเธอยุ่งเหยิงไปหมด โดยไม่เห็นมือที่ถงจืงจืงเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าอย่างเงียบๆ หยิบโทรศัพท์ หนังสือเดินทางและเงินไป

"พี่ชีหรั่น ฉันอิจฉาคุณจริงๆ ที่ช่วยฉันดูแลเย่เชินหลินมานานมากขนาดนี้" ถงจืงจืงพูดช้าๆ

เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปมองไปที่ ถงจืงจืง ขมวดคิ้วและพูดว่า "ฉันไม่สนเรื่องระหว่างพวกคุณสองคนจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ฉันแค่อยากเห็นหน้าลูกชายของฉันเท่านั้น"

"เหรอคะ?" บนใบหน้าถงจืงจืงปรากฏรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

รถจอดที่หน้าโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นถามแปลกๆ ว่า "ทำไมเนี่ยนโม่ถึงอยู่ในโรงพยาบาลที่ห่างไกลขนาดนี้"

ถงจืงจืงยักไหล่ "ใครจะไปรู้ละคะ? บางทีแพทย์ที่นี่อาจจะรักษาดีก็ได้นะคะ"

เซี่ยชีหรั่นรีบวิ่งเข้าไปในประตูโรงพยาบาลโดยไม่ทันคิดอะไร ในเวลากลางคืนมีแพทย์เพียงสองคน และพยาบาลสองสามคนอยู่ที่ประตู

ถงจืงจืงขยิบตาให้นายแพทย์ และทันใดนั้นพยาบาลหลายคนก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับเซี่ยชีหรั่น

"เซี่ยชีหรั่น เป็นผู้ป่วยจิตเวชรายล่าสุดที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เป็นผู้ป่วยขั้นรุนแรง ส่งตัวไปที่ห้องพิเศษ" เซี่ยชีหรั่นฟังนายแพทย์ที่ใส่หน้ากากพูดพึมพำด้วยความหวาดกลัว โดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

"พวกคุณปล่อยฉันนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันชื่อเซี่ยชีหรั่น!" เซี่ยชีหรั่นกรีดร้องดังๆ ถงจืงจืงมองดูเซี่ยชีหรั่นถูกพาตัวไป และพูดเบาๆ ว่า "ซ่อนเธอไว้ในที่ที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ คงอุ่นใจมากขึ้น"

"ทางด้านออสเตรเลียไม่พบเซี่ยชีหรั่น?" เย่เชินหลินตบโต๊ะด้วยฝ่ามือ พูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเทา

จางเฟิงอี้กังวลมากเช่นกัน และพูดว่า "แต่กล้องวงจรปิดเห็นคุณหญิงที่สนามบิน แต่คนที่ดูแลคนหญิงที่ออสเตรเลียรายงานว่าไม่พบคุณหญิง วันนั้นบนเครื่องบินก็ไม่พบคุณหญิงเช่นกันครับ"

สายตาของเย่เชินหลินแผ่ความเย็นชาอย่างรุนแรง และพูดเบาๆ ว่า "ในเมื่อพวกเธอรีบที่จะอยากตาย งั้นก็รีบจัดการซะ"

"เชินหลิน ฉันจะเข้าไปอยู่บ้านหลังนั้น และอยู่เคียงข้างคุณตลอดไปได้ใช่ไหม? พี่เซี่ยเธอหล่ะคะ?" ถงจืงจืงนั่งอยู่ในรถอย่างลังเล และมองไปที่เย่เชินหลิน

เย่เชินหลินพูดอย่างแผ่วเบา "ได้" ดูเหมือนว่าเขาจะขมวดคิ้วเมื่อถงจืงจืงพูดถึงเซี่ยชีหรั่น "อย่าพูดถึงเธอต่อหน้าผมอีก"

แค่พูดถึงก็ไม่ได้? ถงจืงจืงยิ้มด้วยความพึงพอใจ รถจอดที่ประตูบ้านตระกูลเย่ ถงจืงจืงยกมุมปากขณะมองไปที่สถานที่แห่งนี้ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความมั่งคั่ง

"เธอมาได้อย่างไร?" โยวเล่อที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกลุกขึ้นมา

"พวกคุณรู้จักกัน?" เย่เชินหลินถามขึ้น

"ไม่รู้จักค่ะ" ทั้งสองตอบพร้อมเพรียงกัน

ใบหน้าหล่อของเย่เชินหลินไม่ได้แสดงออกอะไร และเดินไปที่ห้องหนังสือเพียงคนเดียว เมื่อเขาขึ้นไปชั้นบน เขาเหลือบมองทั้งสองที่มองหน้ากัน นัยน์ตาเย่เชินหลินเย็นชาขึ้นมา

"ฉันบอกแล้วว่าเย่เชินหลินชอบฉันแล้ว ทำไมเธอถึงยังไม่รู้ตัวและยังจะอยากอยู่ที่นี่อีก" ถงจืงจืงตบเข้าที่โซฟาราคาแพง

โยวเล่อ พูดด้วยรอยยิ้ม "ในตอนนั้นเย่เชินหลินให้ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยตัวเขาเอง ถ้าเขาไม่ได้พูดอะไร แล้วฉันจากอย่างกะทันหัน เธอคิดว่าเขาจะไม่สงสัยเหรอ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า" ถงจืงจืงหัวเราะอย่างไม่สามารถควบคุมได้ และยังตบที่วางแขนของโซฟาในขณะที่หัวเราะไปด้วย

โยวเล่อพูดด้วยความโกรธ "เธอหัวเราะอะไร!"

ถงจืงจืงปิดปากและพูดว่า "หัวเราะที่เธอช่างไร้เดียงสาหนะสิ ถ้าฉันจำไม่ผิด เย่เชินหลินเก็บเธอไว้เพราะเธอสามารถถอนการสะกดจิตได้ แต่ตอนนี้เย่เชินหลินชอบฉันแล้ว เธอคงไม่สำคัญสำหรับเขาอีกต่อไป?"

ถงจืงจืงมองโยวเล่อด้วยความพึงพอใจ และครุ่นคิดพลางปรบมือและพูดว่า "ยังไงก็ตามฉันจะบอกเธอไว้อีกอย่าง ฉันออกมาจากเกาะเพื่อหลีกเลี่ยงKIKI ดังนั้นตอนที่เธอเสนอเรื่องแลกเปลี่ยนตัว ฉันถึงได้ตอบตกลง แต่ยาอันนั้นฉันก็เป็นคนให้เธอ เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ฉันให้เธอมันไม่ใช่ของปลอม?"

โยวเล่อมองไปที่ถงจืงจืง ด้วยความตกใจ จากนั้นก็พูดด้วยความโกรธ "ถงจืงจืงเธออย่าได้หยิ่งผยองจนเกินไป"

ถงจืงจืงดูเหมือนจะได้ยินอะไรตลกๆ และยิ้มอย่างสดใสมากขึ้น "ฉันหยิ่งผยองแบบนี้แหละ แต่เธอก็อย่าลืมว่าฉันก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเรียกในตอนนั้น หัวของเธอคงปลิวไปนานแล้ว"

เย่เชินหลินขยับหูฟังในหูของเขา และฟังทั้งสองคนพูดคุยกันที่ชั้นล่าง การแสดงออกบนใบหน้าของเขาเคร่งขรึมมาก "เซี่ยชีหรั่น คุณอยู่ที่ไหนกันแน่"

"พวกคุณปล่อยฉันออกไปนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ!" มือและเท้าของเซี่ยชีหรั่นถูกพันไว้รอบเก้าอี้ พยาบาลนำอาหารมา และคลายผ้าที่ผูกไว้รอบปากเซี่ยชีหรั่นออกไป

นายแพทย์ที่พาเธอเข้ามาพูดอย่างมีความหมายว่า "บางครั้ง คนที่มีอาการทางจิตขั้นรุนแรงก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ป่วย"

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ปล่อยฉันออกไป!" เซี่ยชีหรั่นจ้องมองไปที่นายแพทย์

นายแพทย์มองไปที่ร่างที่มีเสน่ห์ตรงหน้าเขา ถอนหายใจและพูดว่า "คุณอยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังดีกว่านะครับ บางทีวันหนึ่งคุณจะสามารถออกไปได้ โอเคครับ กินข้าวเถอะ"