ตอนที่ 1245 สาวใช้ของคุณเย่ 1145

ตอนที่ 1245 สาวใช้ของคุณเย่ 1145

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พ่อบ้านพูดขึ้นเบา ๆ “คุณไห่ โทรมาเพื่อขอยืมคนรับใช้ของเราทั้งหมด เพราะพวกเขากำลังจะย้ายมาอยู่ถัดไปจากเราครับ”

เซี่ยชีหรั่นแทบจะเร่งให้คนขับรถรีบกลับบ้านของใจร้อน เย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนยืนอยู่ข้างสนามอย่างเชื่อฟัง ไห่โจ๋ซวนสวมสูทและผูกโบว์เล็ก ๆ ราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย

"ชีหรั่น! คุณสบายดีใชไหม" ไห่ลี่หมินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นและถามอย่างเป็นห่วง

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างสดใส: "สบายดี ต่อไปเราจะเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว จากนี้ไปดูแลกันด้วย"

หลินหลิงเดินเข้าไปและกล่าวด้วยความเคารพต่อเย่เชินหลิน: "คุณเย่ ต้องรบกวนพวกคุณแล้วนะคะ"

เย่เชินหลินเองก็อารมณ์ดี ทั้งสองครอบครัวคุยกันสักพักเย่เนี่ยนโม่ก็ดึงกางเกงของเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “แม่ ผมก็อยากช่วยเหมือนกัน เนี่ยนโม่โตแล้วนะ”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มและพยักหน้า เย่เนี่ยนโม่ก็วิ่งไปที่สวนของไห่ลี่หมินเพื่อช่วยเคลื่อนย้ายดอกไม้ ไห่โจ๋ซวนหลังจากล้มลงแล้วก็วิ่งไปมา

เมื่อเห็นเด็ก ๆ มีความสุข เซี่ยชีหรั่นก็นึกถึงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในสวนสัตว์ขึ้นมา “ ไม่มีใครอ้างสิทธิ์เป็นแม่ของเด็กผู้หญิงคนนั้นเลยเหรอ?”

จางเฟิงอี้ที่อยู่ข้างๆส่ายหัวและพูดว่า “ผ่านไปหลายวันแล้ว ตอนนี้รู้เบื้องต้นแล้วว่าน่าจะถูกทิ้ง”

ขณะที่เซี่ยชีหรั่นเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก็นั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้และมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอจึงถามออกมาอย่างกังวล “สาวน้อย จำคุณป้าได้ไหม?”

เด็กหญิงตัวเล็กพยักหน้า: "คุณหาน้องชายพบหรือยังคะ?"

เซี่ยชีหรั่นยิ้มและตอบว่า: "อืม หาเจอแล้วค่ะ"

เด็กหญิงตรงหน้าก้มศีรษะลง ดวงตาของเธอแดงก่ำ: "แม้แต่น้องชายคนเล็กก็มีแม่แล้ว"

เด็กผู้หญิงคนนั้นน่าสงสารมาก เซี่ยชีหรั่นต้องการรับเลี้ยงเธอ แต่มีคนบอกว่าเธอมีคุณสมบัติไม่ตรงตามข้อกำหนดในการรับเลี้ยง เย่เชินหลินปลอบโยนเซี่ยชีหรั่น: "ถ้าคุณต้องการ คุณสามารถหาทุนให้กับบ้านเด็กกำพร้าได้"

คำพูดชองเย่เชินหลินราวกับธารน้ำใสสะอาดทำให้เซี่ยชีหรั่นตื่นเต้น “จริงด้วย! คุณสามารถย้ายมูลนิธิอ้านซิง ไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อที่คุณจะได้ช่วยเหลือผู้คนมากขึ้นได้”

เซี่ยชีหรั่นเขย่งปลายเท้าและจูบเย่เชินหลิน ดวงตาของเย่เชินหลินค่อยๆมืดลง เขายิ้มและเริ่มจูบอย่างลึกซึ้ง

เงินทุนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำให้เซี่ยชีหรั่นมีชื่อเสียงอีกครั้ง ในรถคันใหญ่ เย่เนี่ยนโม่และไฮ่โจ๋ซวนกำลังนั่งวาดภาพ ในขณะที่ หลินหลิงที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังบ่นเซี่ยชีหรั่น:

“ประธานงานยุ่งมากอยู่แล้ว โดยปกติไม่ควรไปเพิ่มภาระเขาอีก แครอทก็ต้องกิน ผักใบเขียวก็ต้องกิน เข้านอนตรงเวลาและอย่านอนดึกเพื่อวาดภาพออกแบบ ..”

เมื่อต้องเผชิญกับการอบรมของหลินหลิง เซี่ยชีหรั่นก็เพียงแต่พยักหน้าแล้วก็พยักหน้าอีก ไห่ลี่หมินนั่งข้าง ๆ และพูดว่า “เนี่ยนโม่ยังอยู่ที่นี่นะ คุณช่วยไว้หน้าชีหรั่นในฐานะที่เป็นแม่หน่อย”

หลินหลิงเลิกคิ้ว: "นี่ฉันเก็บอารมณ์แล้วนะ"

"หลินหลิง" เย่เชินหลินที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นเบา ๆ

เมื่อมาถึงโรงกลั่นเหล้าองุ่นของรีสอร์ท ไห่ลี่หมินหัวเราะและพูดว่า "มีอุตสาหกรรมไหนบนโลกนี้ที่คุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องบ้าง?"

เย่เนี่ยนโม่ต้องการไปเล่นที่ลานบ้าน ไห่โจ๋ซวนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วจึงไล่ตามเขาไป เย่เนี่ยนโม่ถามว่า "เธอ ตามฉันมาทำไม"

ไห่โจ๋ซวนเงยหน้าขึ้น: "ใครตามพี่ ฉันเองก็อยากไปทางนี้เหมือนกัน"

เย่เนี่ยนโม่พูดไม่ออก เขาเล่นลากหญ้าไปมาและมีเสียงหวีดหวิวจากพื้นหญ้า เด็กทั้งสองเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของหญ้าอย่างประหม่า

สุนัขพันธุ์อลาสกันตัวหนึ่งกระโดดออกมาและกระโจนเข้าหาทั้งสองตัว “หนีเร็ว!” เย่เนี่ยนโม่ตะโกนและวิ่งไปข้างหน้าก่อน

หลังจากวิ่งไปสักพักเขาก็พบว่าไห่โจ๋ซวนยังอยู่ที่เดิม เย่เนี่ยนโม่จึงวิ่งกลับไปหาไห่โจ๋ซวนอีกครั้ง เขาดึงมือเล็ก ๆ ของไห่โจ๋ซวนและวิ่งไปด้วยกัน

เด็กทั้งสองวิ่งเหนื่อยหอบ เย่เนี่ยนโม่จึงกัดฟันและผลักไห่โจ๋ซวนออก: "เธอไปก่อน ฉันเป็นพี่ชาย ฉันจะล่อเขาไปเอง"

ไห่โจ๋ซวนที่ถูกเย่เนี่ยนโม่ผลักก็เดินโซซัดโซเซ หลังจากนั้นจึงกระทืบเท้าเพื่อไล่ตามเย่เนี่ยนโม่: "ฉันไม่ ฉันจะตามพี่ไป!"

ทั้งสองถูกสุนัขอลาสกันไล่ล่าถึงสองครั้งและในที่สุดทั้งคู่ก็ล้มลง สุนัขอลาสกันยื่นลิ้นหนาออกมาเลียทั้งคู่ด้วยน้ำลาย ก่อนจะจากไปอย่างพอใจ

“เจ้าโง่!” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างเหยียดหยาม

"ฉันไม่ใช่เจ้าโง่ พี่นั่นแหละเป็นเจ้าโง่" หลังจากติดตามหลินหลิงมานาน ไห่โจ๋ซวนก็ได้กลายเป็นคนไม่ยอมคน

เย่เนี่ยนโม่ก็เช่นเดียวกัน

เด็กทั้งสองโกรธกันไปกันมาเป็นเวลานาน เย่เนี่ยนโม่ก็เหยียดนิ้วก้อยออกและเกี่ยวก้อยกับไห่โจ๋ซวน : "โอเค ฉันเป็นพี่ชาย มาดีกันเถอะ ต่อไปเราจะเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน”

"เป็นเพื่อนที่ดี เหมือนกับที่คุณพ่อคุณแม่แล้วก็คุณลุงคุณป้าเป็นใช่ไหม?" ไห่โจ๋ซวนถามอย่างสงสัย เย่เนี่ยนโม่คิดสักพักและพยักหน้าอย่างจริงจัง