ตอนที่ 1247 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1147

ตอนที่ 1247 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1147

“เสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่ขัดถูแล้ว!” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยพูด พลางชูแหวนไปทางเย่เชินหลินด้วยความยินดี

เย่เชินหลินรับค้อนขนาดเล็กมาจากมือของเซี่ยชีหรั่น พลางก้มหน้าลงขัดถูแหวนให้เป็นรูปเป็นร่าง แสงสว่างจากนอกบานหน้าต่างทอประกายเป็นรัศมีเหนือศีรษะเย่เชินหลิน เพราะความมุ่งมั่นที่มีมากขึ้น ใบหน้าจริงจังในยามปกติจึงหล่อเหลาอย่างเห็นได้ชัด

เซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสแสงอาทิตย์ ถัดมาก็ถูกมือใหญ่แข็งแรงคู่หนึ่งดึงเข้าหา เย่เชินหลินจูบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มของเซี่ยชีหรั่นแผ่วเบา

ลมหายใจหอมหวานส่งผ่านระหว่างริมฝีปากของทั้งสองคน เย่เชินหลินผลักเซี่ยชีหรั่นออก หอบหายใจเล็กน้อย นัยน์ตาที่เข้มขึ้นด้วยความปรารถนา กลับถูกฝืนกดลงไปทั้งอย่างนั้น

เซี่ยชีหรั่นมองการเปลี่ยนแปลงของเย่เชินหลินอย่างตกตะลึง สีหน้าจริงจังของเย่เชินหลินมีร่องรอยความไม่เป็นธรรมชาติพาดผ่าน ดึงแหวนในมือออก และลุกขึ้นอย่างตื่นตูมเล็กน้อย

เย่เชินหลินคิ้วกระตุกให้กับความร้อนผะผ่าวจากถูกคว้าจับเอาไว้กะทันหันนี้ ก้มหน้ามองหญิงสาวที่ใกล้จะกลายเป็นนกกระจอกเทศ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกถึงการจ้องมองของเย่เชินหลิน ก็เอ่ยเสียงเบา “เพียงแค่อยากขอบคุณคุณที่ทำสิ่งเหล่านี้ค่ะ”

“ปล่อยมือ” เสียงแหบแห้งของเย่เชินหลินเจือไปด้วยความปรารถนา

เซี่ยชีหรั่นปล่อยมือทันทีราวกับถูกไฟช็อต เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นมาวางบนโต๊ะ ทาบทับลงไปอย่างรวดเร็ว เพื่อจูบที่ลึกซึ้งและดุเดือดยิ่งกว่าเดิม

เย่เชินหลินที่นั่งสังสรรค์อยู่ในงานเลี้ยงอันครึกครื้นนั้น สีหน้าเหม็นเบื่อเล็กน้อย ตอนนี้เขาอยากจะอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่นมากกว่า

“หลานชาย มาๆ ฉันจะดื่มให้หลานชายสักแก้ว” หวังเฉิง บิดาของป่าเอ๋อร์ ยกแก้วเบียร์ขึ้นมา ยื่นมาด้านหน้าเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินชนแก้วกับหวังเฉิงอย่างเห็นแก่หน้าเขา ตอนที่กลับไป เขาไม่ต้องการมีกลิ่นแอลกอฮอล์เต็มตัว หวังเฉิงเดินกลับไปข้างกายป่าเอ๋อร์ก็เอ่ยเตือนว่า “ครั้งนี้ ถ้าหากว่าสำเร็จก็สามารถเชื่อมความสัมพันธ์กับตระกูลเย่ได้แล้ว ถ้าล้มเหลวล่ะก็ ป่าเอ๋อร์ ลูกก็น่าจะรู้นะว่าควรทำอย่างไร!”

ป่าเอ๋อร์มองเย่เชินหลินที่เริ่มใช้มือนวดศีรษะอยู่ไม่ไกล เอ่ยเสียงเบายิ้มๆว่า “แด๊ดดี้วางใจเถอะค่ะ รอจนหนูกลายเป็นคนของเขาแล้ว ถึงจะไม่แต่งงานกับหนู แต่ก็มีประโยชน์กับโรงแรมของพวกเรามาก”

เซี่ยชีหรั่นพลิกตัวอย่างใจไม่สงบ แหวนวงใหม่ที่ทอประกายสว่างอยู่บนมือนั้น ทำให้เซี่ยชีหรั่นนึกถึงฉากอันเร่าร้อนในห้องออกแบบกับเย่เชินหลิน

หยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสาย กลับเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง “คุณคือใครคะ เย่เชินหลินกำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นตะลึงค้าง ฝ่ายตรงข้ามวางโทรศัพท์ไปแล้ว ทำไมถึงมีเสียงของผู้หญิงกัน เซี่ยชีหรั่นพลิกตัวลงจากเตียง เดินออกจากห้องและโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงห้องห้องหนึ่งที่ด้านในมีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์อันคุ้นหูดังขึ้น

แง้มเปิดประตูให้มีช่องเล็กๆด้วยมือที่สั่นระริก ป่าเอ๋อร์กำลังอยู่เหนือร่างเย่เชินหลิน มือของเย่เชินหลินกำลังโอบลำคอของป่าเอ๋อร์

โทรศัพท์ในมือเซี่ยชีหรั่นร่วงลงบนพื้น ป่าเอ๋อร์ยิ้มให้กับเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่ใส่ใจ “ออกไป” เย่เชินหลินเอ่ยเสียงต่ำ

เซี่ยชีหรั่นที่ก้าวถอยหลังติดๆกันก็ชนเข้ากับไห่ลี่หมิน ไห่ลี่หมินรีบประคองเซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยถามว่า “เป็นอะไรหรือ”

เซี่ยชีหรั่นสะอื้น ส่ายหน้า แล้ววิ่งออกไปจากสถานที่ที่ทำให้เธอเสียใจอย่างรวดเร็ว ไห่ลี่หมินเปิดประตู เย่เชินหลินบีบคอป่าเอ๋อร์ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ป่าเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ

“พอแล้ว ปล่อยเธอเสีย!” ไห่ลี่หมินช่วยป่าเอ๋อร์ลงมา สายตาก็มองหญิงสาวที่เปลือยกายไปเกือบครึ่งอย่างลึกซึ้ง ผู้หญิงที่คิดจะปีนขึ้นเตียงของเย่เชินหลินนั้นมากมายเกินไปแล้วจริงๆ

“สิ่งที่คุณไม่ควรทำมากที่สุดก็คือทำให้เซี่ยชีหรั่นเสียใจ” ไห่ลี่หมินดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายของป่าเอ๋อร์เอาไว้อย่างเย็นชา

เซี่ยชีหรั่นค่อยๆเดินไปตามถนนเส้นเล็กอันเงียบเชียบ เสียงทะเลาะเบาะแว้งที่อยู่ไม่ไกลนั้นดึงดูดความสนใจของเธอ

“ผมบอกแล้วว่า ผมเป็นเพื่อนป่าเอ๋อร์คุณหญิงของโรงแรมพวกคุณ คุณไม่มีอำนาจในการไล่ผมไป” เด็กหนุ่มที่สะพายกระเป๋าหนังสือใบใหญ่ถูกคนที่มีท่าทางเหมือนผู้ดูแลผลัก

“คุณน่ะหรือจะเป็นเพื่อนของคุณหนูผม ไม่ดูเลยว่าตัวเองมีสถานะอะไร กลับไปดิ้นรนสักหลายปีค่อยมาพูดกันเถอะ” ผู้ดูแลกระชากเด็กหนุ่มอย่างเหยียดหยาม

“หยุดมือนะ! คุณพูดแบบนี้ได้อย่างไรกัน” เซี่ยชีหรั่นหยุดยั้งการกระทำของผู้ดูแลที่จะเตะเด็กหนุ่ม

“เป็นคุณ!” จางห้านร้องออกมาอย่างตะลึง

“คุณรู้จักฉันหรือ” เซี่ยชีหรั่นเห็นความตื่นตะลึงพาดผ่านนัยน์ตาฝ่ายตรงข้าม

จางห้านรีบส่ายหน้า “ผมไม่รู้จัก”

“คุณเซี่ย คุณไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ตีเนียนกินฟรีดื่มฟรีที่นี่มาตลอด ทั้งยังสวมรอยเป็นเพื่อนของคุณป่าด้วย” ผู้ดูแลบ้านพูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างมีมารยาท

“ผมไม่ได้ตีเนียนกินฟรีดื่มฟรีสักหน่อย ผมแค่เงินไม่พอ!” จางห้านหน้าแดงก่ำ

“ถ้าหากว่าคุณป่าไม่ใช่เพื่อนของเขา อย่างนั้นฉันมีคุณสมบัติจะเป็นเพื่อนเขาหรือไม่” สิ่งที่เซี่ยชีหรั่นรังเกียจที่สุดก็คนที่อาศัยบารมีของคนอื่นมาทำตัวหยิ่งผยอง น้ำเสียงจึงเย็นชาอยู่บ้าง

“คุณเซี่ยครับ คุณกำลังทำให้พวกเราลำบากใจไม่ใช่หรือครับ” ผู้ดูแลบ้านรู้ว่าตัวเองกำลังล่วงเกินคนโปรดของเย่เชินหลิน สีหน้าจึงดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ใช่ว่าฉันจะทำให้พวกคุณลำบากใจ ฉันเพียงแค่อยากบอกกับพวกคุณว่า อย่าใช้วิธีการของคนมีเงินของพวกคุณมาวัดบรรทัดฐานของทุกคน หาห้องเดี่ยวให้เขาห้องหนึ่ง ใช้บัญชีของฉัน”

ผู้ดูแลบ้านมองจางห้านที่เดินตามเซี่ยชีหรั่นไปแล้วทำหน้าทะเล้นใส่ตัวเอง ก็ปาดเหงื่อบนศีรษะ ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยว่า “คุณเซี่ย ตัวคุณเองก็เป็นคนมีเงินนะครับ”

“เมื่อครู่นี้ขอบคุณคุณมากนะครับ” จางห้านยืนอยู่ห่างจากเซี่ยชีหรั่นอย่างกลัวว่าดูหมิ่นความงดงามของผู้หญิงคนนี้ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า ป่าเอ๋อร์ เทียบกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้