ตอนที่ 1248 สาวใช้ของเจ้านายเย่ 1148

ตอนที่ 1248 สาวใช้ของเจ้านายเย่ 1148

มือของเย่เชินหลินลูบเอาใจบริเวณท้องของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นหลับตาลงด้วยความสบายใจ เสียงชายหนุ่มดังขึ้นข้างใบหูเบาๆ “เมื่อครู่คิดอะไรอยู่หรือ”

เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างลังเลเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าหลินหลิงกับไห่ลี่หมินจะทะเลาะกัน เมื่อครู่นี้ฉันเห็นหลินหลิงเหมือนจะร้องไห้”

คิดถึงนิสัยดื้อดึงของผู้ใต้บังคับบัญชาตัวเองแล้ว คิ้วของเย่เชินหลินก็ขมวดขึ้นมา ถามเสียงเบาว่า “ดังนั้นล่ะ”

“นิสัยหลินหลิงกับไห่ลี่หมินนั้นแข็งเกินไป ถ้าไม่คิดหาวิธีล่ะก็ พวกเธอจะต้องทำสงครามเย็นกันไปตลอด” เซี่ยชีหรั่นพูดพึมพำกับตัวเอง

เย่เชินหลินตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ มือร้อนผะผ่าวคู่นั้นค่อยๆเคลื่อนออกจากบริเวณหน้าท้องอันอ่อนนุ่ม คิดถึงลูกในท้องของเซี่ยชีหรั่นแล้ว นัยน์ตาของเย่เชินหลินก็มืดลง กดความร้อนผะผ่าวของตัวเองที่ริมฝีปากเซี่ยชีหรั่นทิ้งเอาไว้ลงไป

เช้าตรู่ หลินหลิงนั่งอยู่คนเดียว เห็นเย่เชินหลินแล้วก็รีบลุกขึ้นยืน “ประธานเย่”

เย่เชินหลินเอ่ยอย่างลึกซึ้งว่า “บางครั้งก็อย่ากดดันไปทุกฝีก้าว เรื่องที่ไม่มีหนทางในการเปลี่ยนแปลงก็คือไม่มีหนทาง”

ท่าทางของหลินหลิงโศกเศร้าอยู่บ้าง “ในใจของเขานั้น เป็นเซี่ยชีหรั่นที่สำคัญที่สุดจริงๆ”

เย่เชินหลินยืนยันการคาดเดาในใจแล้ว ก็เอ่ยอย่างสงบเยือกเย็น “แต่ว่าตอนนี้เขาเป็นของคุณ”

เซี่ยชีหรั่นต้องการจัดงานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้ากากให้กับหลินหลิงและไห่ลี่หมิน เย่เนี่ยนโม่ก็งึมงำอยู่ข้างๆว่า “หม่ามี้ ผมสามารถแต่งเป็นลูกกวางน้อยได้ไหมครับ”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า “แน่นอนว่าได้สิจ๊ะ” ไห่โจ๋ซวนที่อยู่อีกด้านก็เอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “อย่างนั้นผมจะแต่งเป็นเจ้าชายน้อย!”

เย่เชินหลินนั่งอ่านรายงานอยู่ข้างๆ ปล่อยให้พวกเขาโวยวายตามใจชอบ เซี่ยชีหรั่นเดินไปถึงข้างกายเย่เชินหลินอย่างลังเล ถามว่า “ให้คนทั้งหมดในรีสอร์ตให้ความร่วมมือกับกิจกรรมครั้งนี้จะเป็นการรบกวนหรือไม่คะ”

เย่เชินหลินมองไปทางเซี่ยชีหรั่นที่ตึงเครียดด้วยความสนใจ เกิดใจที่อยากจะหยอกเล่นขึ้นมา แสร้งทำเป็นเอ่ยจริงจังว่า “อืม ทุกคนล้วนตื่นเต้น”

“อ๊ะ! ให้ฉันไปอธิบายดีไหมคะ ไม่ก็จัดงานขนาดเล็กก็พอแล้ว” เซี่ยชีหรั่นรีบโบกมือไปมา เธอไม่อยากสร้างความวุ่นวายให้กับผู้อื่น

เย่เชินหลินยิ้มดึงข้อมือของเซี่ยชีหรั่นเดินออกไปทางประตูใหญ่ ผู้ดูแลบ้านที่อยู่หน้าประตูทำความสะอาดไป พลางพึมพำไปว่า “ฉันจะแสดงเป็นปีศาจเฒ่าเขาเฮยซานหรือว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ดีนะ หนักใจจริงๆ”

เซี่ยชีหรั่นอ้าปากกว้างมองไปทางเย่เชินหลิน เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นให้เดินหน้าต่อไป ผู้ดูแลบ้านเห็นเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินก็รีบเอ่ยทัก “คุณชายเย่ คุณหนูเซี่ย”

เซี่ยชีหรั่นที่ถูกเย่เชินหลินดึงให้เดินไปข้างหน้า ก็หันหน้ากลับมาเอ่ยว่า “ฉันคิดว่า ถ้าคุณแต่งเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์จะต้องยอดเยี่ยมมากแน่นอนค่ะ!”

ใบหน้าของผู้ดูแลบ้านแดงเล็กน้อย รับคำอย่างเขินอาย เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นไปจนถึงข้างน้ำพุ กลุ่มหญิงสาวและชายหนุ่มแปลกหน้าที่มาท่องเที่ยวรีสอร์ตกำลังพูดคุยว่าจะใส่ชุดอะไรในงานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้ากากกันดี

“ฉันอยากจะแต่งเป็นผีเสื้อตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่าดีหรือไม่” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอายๆ

“คุณหน้าตาน่ารักมาก ผีเสื้อเหมาะสมกับคุณมาก อย่างนั้นผมจะแต่งเป็นพ่อมดที่ปกป้องผีเสื้อแล้วกัน” เด็กหนุ่มแปลกหน้าที่อยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยใบหน้าแดงเล็กน้อย คนที่อยู่ด้านข้างโห่ร้องกันไม่หยุด จนทำให้ทั้งสองคนหน้าแดง

“ทุกคนล้วนชื่นชอบงานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้ากากนี้ไหมคะ” ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นแดงระเรื่อ ลูบท้องที่นูนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ นับตั้งแต่ที่ตัวเองตั้งครรภ์ นี่ก็กลายเป็นการกระทำอันเคยชินของเธอไปแล้ว

เย่เชินหลินมองใบหน้าที่ปรากฏความมีชีวิตชีวาของเซี่ยชีหรั่นแล้ว ก็จูบติ่งหูฝ่ายตรงข้ามแผ่วเบา “คุณเปล่งประกายมากที่สุด”

“พี่ไห่!” เซี่ยชีหรั่นรีบเดินตามไห่ลี่หมินที่กำลังเดินเล่นอยู่ไป

“ซีหรั่น เธอคงจะไม่ได้มาชวนให้ฉันไปเข้าร่วมงานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้าหรอกนะ” ไห่ลี่หมินยิ้มเฝื่อนๆ มองอุปกรณ์แต่งกายเป็นอัศวินที่อยู่ในมือของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ยื่นเสื้อผ้าส่งให้กับไห่ลี่หมินทั้งหมด พลางเอ่ยว่า “พี่หลินหลิงก็จะมานะคะ พี่จะต้องเข้าร่วมด้วยนะ”

ไห่ลี่หมินยังไม่ทันจะพูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็โบกมือวิ่งจากไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ให้โอกาสไห่ลี่หมินในการเปลี่ยนใจ ไห่ลี่หมินมองชุดอัศวินในมือแล้ว ก็นึกถึงใบหน้าที่มีโทสะของหลินหลิง รอยยิ้มจึงเลือนหายไป

“ฉันไม่ไปค่ะ” หลินหลิงที่สวมแว่นมองดูหุ้นอยู่เอ่ยขึ้น

เซี่ยชีหรั่นวางชุดกระโปรงยาวในยุคยุโรปกลางไว้บนเก้าอี้ เอ่ยอย่างซุกซนว่า “พี่ไห่ก็มานะคะ ยังมีโจ๋ซวนด้วย ถึงตอนนั้นพวกเขาไม่เห็นคุณจะเสียใจมากแค่ไหน”

หลินหลิงเหลือบมองเซี่ยชีหรั่นที่เดินจากไป ก็เบนสายตากลับมาที่เครื่องแต่งกายและหน้ากากอันงดงามที่อยู่บนเก้าอี้

เย่เนี่ยนโม่สวมชุดลูกกวางตัวน้อยวิ่งไปวิ่งมา เซี่ยชีหรั่นมองเสื้อผ้าเต็มตู้อย่างลำบากใจ ไม่ว่าจะเลือกอะไร ท้องก็จะนูนออกมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าส่วนเอวนั้นเทอะทะอยู่บ้าง

มือคู่หนึ่งยืนออกมาจากด้านข้าง หยิบกระโปรงยาวผ้าไหมสีเบจเรียบง่ายตัวหนึ่งออกมา กระโปรงยาวสีเบจแขนเสื้อชีฟองมีโบว์น่ารัก

“ชุดนี้หรือคะ” เซี่ยชีหรั่นหันกลับไปถามเย่เชินหลิน ใกล้กันเกินไปเสียจนริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นเกือบจะพาดผ่านริมฝีปากของเย่เชินหลิน ทั้งสองคนล้วนตะลึงค้างกันอยู่ที่เดิม

ลมหายใจหลอมรวมเข้าด้วยกัน เย่เชินหลินเป็นคนที่ได้สติคืนกลับมาก่อน ก็ยัดเสื้อผ้าให้กับเซี่ยชีหรั่นแล้วกลับไปนั่งบนโซฟาคนเดียว เซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ชุดกระโปรงที่เย่เชินหลินเลือกนั้นได้เข้ากับช่วงเอวได้พอเหมาะพอดี มองดูแล้วน่ารักเป็นอย่างมาก