ตอนที่ 1253 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1153

ตอนที่ 1253 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1153

เมื่อปิดงับประตูลงแล้ว ก็มีชายชุดดำคนหนึ่งขวางทางโยวจื๋อเอาไว้ที่หน้าประตู โยวจื๋อมองชายคนนั้นเงียบๆ สุดท้ายแล้วก็เลือกที่จะใช้ใบหน้าที่อ่อนโยนและหวาดกลัวในการสอบถาม “ทำไมหรือครับ ผมไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีอะไรนะ”

ชายคนนั้นมองท่าทางพินอบพิเทาของโยวจื๋อแล้วก็ไม่พอใจมาก เอ่ยเสียงแข็งว่า “ประธานเย่ต้องการพบคุณ” เย่เชินหลินหรือ นัยน์ตาของโยวจื๋อเข้มขึ้น

“ประธานเย่ คุณนายหลับไปแล้วครับ สภาพจิตใจไม่เลวเลย” โยวจื๋อที่ยืนอย่างวิตกกังวลอยู่อีกด้านนั้นเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

เย่เชินหลินหยิบเครื่องไม้เครื่องมือในถาดแล้วส่งให้ชายที่อยู่ด้านข้างอย่างสง่างาม ชายคนนั้นตรวจอย่างละเอียด

“ประธานเย่ นี่คุณกำลังทำอะไรน่ะครับ” โยวจื๋อมองเย่เชินหลินอย่างมีโทสะ “ผมเป็นคุณหมอนะ หรือว่าคุณกังวลว่าความสามารถในการรักษาของผมจะไม่พอกัน”

“ประธานเย่!” ชายที่อยู่ด้านข้างส่ายหน้า เย่เชินหลินยื่นเครื่องไม้เครื่องมือในถาดให้กับโยวจื๋อ เอ่ยเรียบๆว่า “ชีหรั่น คงต้องรบกวนคุณแล้ว”

โยวจื๋อแสดงท่าทีภาคภูมิใจออกมา เอ่ยกับเย่เชินหลินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นว่า “วางใจเถอะครับ ผมเป็นบุคลากรที่ไม่เลวคนหนึ่งในวงการแพทย์ ยังมีใบรับรองและประกาศนียบัตรอีกมากมาย ถ้าหากว่าคุณอยากจะดู ผมสามารถไปเอามาให้คุณได้”

โยวจื๋อยังไม่ทันจะเอ่ยจบ เย่เชินหลินก็เดินออกไปแล้ว เมื่อได้ยินเสียงไกลออกไปเรื่อยๆ โยวจื๋อก็หยิบเข็มฉีดยาที่ฉีดให้กับเซี่ยชีหรั่นออกมาจากแขนเสื้อ มองดูของเหลวที่หลงเหลืออยู่ในหลอดฉีดยาแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “เย่เชินหลิน เกมนี้สนุกมากขึ้นเรื่อยๆแล้วไม่ใช่หรือ”

“ได้ยินว่าคลิปวิดีโอของเธอแพร่กระจายออกมา ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เย่เชินหลิน นี่โดนสวมเขาแล้ว”

“ฉันบอกแล้วว่าผู้หญิงที่สวยนั้นอยู่ไม่สุข ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเธอที่สวยขนาดนี้เลย”

เซี่ยชีหรั่นยืนฟังเหล่าหญิงสาวที่มาท่องเที่ยวในรีสอร์ทพูดคุยกัน เธอประโยค ฉันประโยค อยู่ที่หัวมุมทางเดินหนึ่งเงียบๆ สภาพจิตใจเกือบจะหลุดการควบคุม เซี่ยชีหรั่นหมุนตัว คิดจะไปหาสถานที่อื่นสูดอากาศสักหน่อย

“ไม่แน่ว่าเด็กคนนี้จะไม่ใช่ลูกเย่เชินหลินเช่นกัน!” ด้านข้างมีเสียงตื่นเต้นของหญิงสาวคนหนึ่งลอยมา

“รบกวนคุณพูดประโยคนั้นซ้ำอีกรอบด้วยค่ะ!” เซี่ยชีหรั่นเดินไปถึงด้านหน้าหญิงสาว และพูดกับหญิงสาวคนนั้นด้วยสีหน้าเฉยชา หญิงสาวคนอื่นๆเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็รีบปิดปาก สายตาที่มองหญิงสาวอีกคนหนึ่งนั้นเจือไปด้วยความปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่น

หญิงสาวคนนั้นเอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นยิ้มๆว่า “พวกเราแค่พูดล้อเล่นกันเท่านั้นเอง คุณเซี่ยคงจะไม่ได้ใจแคบขนาดที่กระทั่งคำพูดพวกนี้ก็ทนฟังไม่ได้หรอกนะคะ”

หญิงสาวคนอื่นๆล้วนแอบชื่นชมสติปัญญาของหญิงสาวคนนี้ เซี่ยชีหรั่นเอ่ยเรียบๆ “ฉันทนฟังไม่ได้ ไม่ว่าพวกคุณจะพูดอะไร ฉันขอเพียงแค่ให้พวกคุณจำเอาไว้ว่าฉันคือเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นคำนี้ หมายความว่า เธอเป็นหญิงสาวเพียงคนเดียวที่จะให้กำเนิดลูกแก่เย่เชินหลิน เป็นนักออกแบบอัญมณีของราชวงศ์อิตาลีเพียงหนึ่งเดียว เซี่ยชีหรั่น ชื่อนี้ทำให้พวกเขารู้ว่า ผู้หญิงที่ถูกเอ่ยถึงจากปากของพวกเธอมีความแตกต่างจากพวกเธอที่รู้จักแต่การนินทา

“เชอะ! ไม่ใช่ว่าอาศัยเย่เชินหลินที่เป็นคนให้สิ่งเหล่านี้กับเธอหรือ ฉันไม่กลัวหรอก ฉันชื่อเจียเจีย มีความสามารถก็ให้เย่เชินหลินช่วยเธอเรียกร้องความยุติธรรมกลับคืนมาสิ”

“ถ้าหากว่าคุณคิดแบบนั้นจริงๆล่ะก็ ผมสามารถช่วยจัดการให้ได้” โยวจื๋อหน้าตึง เอ่ยพูดเสียงเรียบกับเจียเจีย

เซี่ยชีหรั่นมองโยวจื๋อ ความรู้สึกคุ้นเคยก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจอีกครั้ง ไม่ผิด ความรู้สึกที่โยวจื๋อมีให้เธอนั้นเหมือนกับคนสองหน้า ด้านที่พินอบพิเทา อ่อนโยนเป็นปกตินั้นไม่ใช่เขา แต่ความเย็นชาโหดเหี้ยมที่แสดงออกมาเพียงเสี้ยววินาทีในเมื่อครู่นั้นต่างหากที่เป็นเขาจริงๆ

“คุณไม่ใช่โยวจื๋อคนแปลกประหลาดในวงการแพทย์ที่ได้รับรางวัลด้านการแพทย์จากต่างประเทศทั้งหมด และเทียบเคียงกับนักวิทยาศาสตร์สวีเห้าเซิงได้ในฐานะนักวิทยาศาสตร์และแพทย์แห่งยุคคนนั้นหรอกหรือ โรคมะเร็งของเพื่อนสนิทฉันก็ลงทะเบียนรักษาไว้กับคุณ” เจียเจียตะลึงมองโยวจื๋อ

โยวจื๋อยักไหล่ มุมปากยกขึ้นคล้ายกับว่ายิ้มให้เจียเจีย น้ำเสียงเจือไปด้วยความไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “คนมักจะป่วย ถ้าหากว่าคุณเจียเจียไม่ต้องการให้คนรอบตัวคุณทั้งหมดเกลียดคุณล่ะก็ ทางที่ดีที่สุดให้คุณหายตัวไปในตอนนี้ครับ”

เจียเจียขบริมฝีปากอย่างแรง มองไปยังเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่ยินยอม หญิงสาวรอบด้านก็ดึงเจียเจีย เพื่อให้เธอมีทางลง “เอาเถอะ พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ”

เห็นกลุ่มคนไกลออกไปเรื่อยๆแล้ว โยวจื๋อก็หมุนตัวกลับมา พับเก็บสีหน้าท่าทางเมื่อครู่ ตบลงที่หน้าอก น้ำเสียงก็เปลี่ยนกลับไป มีท่าทีพินอบพิเทา “ผมตกใจแทบตายแล้ว เมื่อครู่ผมเกือบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่แล้วทำให้เห็นอะไรตลกๆแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ!” เซี่ยชีหรั่นผงกศีรษะให้โยวจื๋อ โยวจื๋อปัดผมหน้าม้าบริเวณหน้าผากเล็กน้อย เอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ไม่ต้องขอบคุณครับ เมื่อครู่ คุณก็อย่าเก็บคำพูดของพวกเขาไปใส่ใจเลย” คล้ายกับกลัวว่าเซี่ยชีหรั่นจะอารมณ์ไม่ดี โยวจื๋อมองเซี่ยชีหรั่นอย่างร้อนรน

การปลอบใจและการแสดงออกของโยวจื๋อทำให้เซี่ยชีหรั่นหัวเราะพรืดออกมา แอ่นท้องตบไหล่โยวจื๋อ หยอกเย้าว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนที่ทั้งสองฝ่ายมีคนใดคนหนึ่งที่แกร่งกว่า อีกคนหนึ่งก็ต้องลดตัวลงมาเป็นข้าราชบริพารให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่ว่าเขาทำอะไร คนอื่นล้วนให้เครดิตอีกครึ่งหนึ่งกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า”

เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างสงบ เจือไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่สามารถสังเกตได้ โยวจื๋อตะลึง มองไปทางเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาซับซ้อน มีหลายครั้งที่เขาก็เคยถูกมองเป็นข้าราชบริพารของคนคนนั้น จนกระทั่งเซี่ยชีหรั่นจากไปไกลแล้ว โยวจื๋อถึงได้สติกลับคืนมา

“ทำไมถึงไม่กินของบำรุง!” เซี่ยชีหรั่นที่หลับลึกอยู่ ถูกเย่เชินหลินดึงข้อมือเอาไว้ ด้วยความที่ทั้งวันแทบจะไม่ได้กินอะไร จึงทำให้ร่างกายอ่อนยวบยาบ