ตอนที่ 1252 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1152

ตอนที่ 1252 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1152

คำพูดของโยวจื๋อทำให้เซี่ยชีหรั่นลูบท้องตัวเองทันที หน้าท้องที่นูนออกมาทำให้เธอรู้สึกใจสงบ ในท้องของเธอยังมีอีกชีวิตหนึ่งที่พึ่งพาตัวเอง ตัวเธอไม่สามารถจะล้มลงไปทั้งอย่างนี้ได้

“รบกวนคุณช่วยเรียกเย่เชินหลินเข้ามาได้ไหมคะ” เซี่ยชีหรั่นพูดกับโยวจื๋อพลางยิ้มบางๆโยวจื๋อมองหญิงสาวที่คล้ายกับว่าไม่มีความโมโหตรงหน้าด้วยสีหน้าท่าทางซับซ้อน ปิดบังอาการตกตะลึงที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเอาไว้ ดันแว่นไร้กรอบ พูดยิ้มๆว่า “แน่นอนว่าได้ครับ”

ตอนที่เย่เชินหลินเข้ามา เซี่ยชีหรั่นก็กำลังมองดูบุปผาที่ยังไม่ผลิดอกแย้มบานด้านนอกลาน เย่เชินหลินยืนอยู่เบื้องหน้าเซี่ยชีหรั่น ให้สายตาของฝ่ายตรงข้ามสามารถมองเห็นเพียงแค่ตัวเอง บดบังวิวทิวทัศน์และแสงในวสันตฤดูทั้งหมดเอาไว้

“เย่เชินหลิน ฉันต้องการพบผู้หญิงคนนั้นค่ะ” เซี่ยชีหรั่นเอ่ย เปลี่ยนท่าทางให้สบาย

“ไม่ได้!” เย่เชินหลินคิ้วขมวด อารมณ์ของเซี่ยชีหรั่นแปลกจริงๆ หรือว่าหลังจากที่ได้เห็นเทปบันทึกวิดีโอแล้ว เธอยังพบกับปัญหาอื่นๆอีก สิ่งเหล่านี้วนเวียนพิจารณาอยู่ในสมองของเย่เชินหลินรอบแล้วรอบเล่า

“เย่เชินหลิน ให้ฉันได้พบกับเธอเถอะค่ะ ฉันจะต้องถามให้ชัดเจนให้ได้ว่าเธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ ฉันไม่อยากคุณฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ” มือเซี่ยชีหรั่นลูบหน้าท้องตัวเองช้าๆ หลังจากนั้นก็ออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

มือใหญ่คว้ามือข้อมือเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ทันที เย่เชินหลินหน้าเขียวคล้ำ ถามอย่างโหดเหี้ยมว่า “คุณรู้ไหมว่าตัวคุณกำลังทำอะไรอยู่”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มเฝื่อน คิดในใจเงียบๆว่า ลูกน้อย หม่ามี๊ทำผิดต่อหนู แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับมีสีหน้าดุร้าย “ถ้าหากว่าคุณพ่อของเขาเป็นคนที่สามารถใส่ความผู้อื่นไปทั่ว ใช้อำนาจตามอำเภอใจ อย่างนั้น ฉันก็ยินยอมให้เขาไม่ต้องเกิดออกมาตลอดกาล!”

“คุณ!” เย่เชินหลินเงื้อมือขึ้น ไม่เคยมีใครกล้าถามเขาจนถึงขั้นปฏิเสธเขาทั้งหมดแบบนี้มาก่อน

“ฉันต้องการพบเธอ!” เซี่ยชีหรั่นมองมือที่เงื้อสูงอยู่กลางอากาศ เอ่ยอย่างแน่วแน่ ด้านนอกประตู โยวจื๋อยิ้มน้อยๆและจากไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลิน หลังจากที่คนมากมายได้พบกับเคราะห์ร้ายขนาดนั้น โลกใบนี้จะยอมให้พวกคุณมีความสุขได้อย่างไรกัน

ภายในห้องที่มืดสลัว หญิงสาวที่ได้รับบาดเจ็บคลานมาถึงหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างยากลำบาก “ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ขอให้พวกคุณปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคลิปวิดีโอพวกนั้นมาจากที่ไหน”

มุมปากของหญิงสาวล้วนเต็มไปด้วยเลือด ชายคนนั้นพูดว่า ขอเพียงแค่เห็นเซี่ยชีหรั่น ก็สามารถพลิกเรื่องราวทั้งหมดได้ แบบนี้เธอก็สามารถได้เงินจำนวนมาก ค่าใช้จ่ายในการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของลูกก็มีแล้ว

เย่เชินหลินที่นั่งอยู่ด้านข้างนั้น นอกจากสายตาที่ทอประกายแห่งความเป็นปรปักษ์อย่างสุดซึ้งออกมา ก็คล้ายกับว่าไม่แยแสต่อคำพูดของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย “ในเมื่อคุณไม่ได้ทำ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงได้ยอมรับล่ะ” กลิ่นคาวเลือดบนตัวหญิงสาวทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง

“ฉันไม่ได้ยอมรับนะคะ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ ฉันถูกใส่ร้าย!” หญิงสาวมองเย่เชินหลินด้วยความระมัดระวังครั้งหนึ่ง เอ่ยพูดกับเซี่ยชีหรั่นเสียงดัง

“คุณมีหลักฐานไหม” เซี่ยชีหรั่นรู้สึกได้ว่าห้องห้องนี้ทำให้เธอหายใจไม่ออก จู่ๆก็ไม่อยากสืบค้นต่อไปแล้ว

“ฉันจะมีหลักฐานอะไรได้ คุณเซี่ยคะ คุณเป็นคนจิตใจดีที่สุด จะต้องไม่มองดูฉันถูกใส่ร้ายโดยไม่ทำอะไรเลยแน่นอน” หญิงสาวมองเซี่ยชีหรั่นอย่างร้อนรน

เซี่ยชีหรั่นมองหญิงสาวที่หมอบอยู่แทบเท้าตัวเองด้วยความสงสาร อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยตัวเองในใจ คนจิตใจดีอย่างตัวเองได้ใช้ลูกสาวมาทำการบีบบังคับ น่าขบขันเสียจริง เธอเอ่ยพูดกับหญิงสาวเรียบๆว่า “ฉันรู้ว่าคนร้ายไม่ใช่คุณ แต่ฉันก็รู้เช่นกันว่าคุณไม่ได้พูดความจริง คุณประเมินฉันต่ำเกินไปแล้ว

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นยืน โดยไม่หันไปมองเย่เชินหลิน และประคองท้องจากไปด้วยตัวคนเดียว พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลงอย่างแผ่วเบา หญิงสาวมองเย่เชินหลินด้วยความหวาดกลัว ทำไมเรื่องทั้งหมดจึงไม่เหมือนกับที่ผู้ชายคนนั้นพูดเอาไว้เลยสักนิดเดียว

“คุณรู้ไหมว่า ความผิดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุณก็คือเชื่อคนผิด ขอร้องผิดคน” เย่เชินหลินมองดูหญิงสาวจากที่สูง สายตาเย็นยะเยือก

“ไม่ๆ ฉันพูดแล้วๆ ครั้งนี้ฉันพูดความจริง” หญิงสาวตัดสินใจปกป้องตัวเอง

เย่เชินหลินใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก น้ำเสียงแข็งเล็กน้อย “ในเมื่อตอนแรกให้โอกาสคุณแล้ว คุณไม่พูด ผมคิดว่า หลังจากนี้ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องอ้าปากพูดอะไรแล้ว” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวถูกอุดเอาไว้

“สวัสดีค่ะคุณเซี่ย”

“คุณเซี่ย”

เซี่ยชีหรั่นก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางมีผู้คนเอ่ยทักทายตัวเองไม่หยุด แต่สายตาของพวกเขากลับทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกทุกข์ทรมาน ราวกับว่าตัวเองถูกปอกเปลือกออกจนเปลือย

เงาร่างอันคุ้นเคยที่อยู่ไม่ไกลกำลังย้ายกระถางต้นไม้ในแปลงดอกไม้ เซี่ยชีหรั่นปรับอารมณ์ความรู้สึก ก้าวขึ้นไปข้างหน้า พลางเอ่ยทักทาย “จางห้าน ไม่เจอกันนานเลยนะ ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

กระถางต้นไม้ในมือจางห้านร่วงลงพื้นทันที เห็นเซี่ยชีหรั่นแล้ว จางห้านก็รีบก้มหน้าให้กับหญิงสาวคนนี้ สุดท้ายแล้วเขาก็กอดความรู้สึกละอายเอาไว้ แต่ในสายตาของเซี่ยชีหรั่นกลับมองว่าทั้งหมดนี้เป็นการยอมรับเกี่ยวกับเรื่องเทปวิดีโอบันทึกนั้นไปโดยปริยาย

“คุณก็ดูแล้วหรือ” เซี่ยชีหรั่นถามเสียงเรียบ มือที่อยู่ข้างหลังกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ

จางห้านตะลึงค้าง เพิ่งจะนึกได้ว่าเซี่ยชีหรั่นถามถึงเรื่องอะไร จึงโบกมือส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่ๆ ผมยังไม่ได้ดู อะไรผมก็ไม่เห็นทั้งนั้น”

เซี่ยชีหรั่นหมุนตัวจากไปอย่างเย็นชา การพยายามปกปิดของฝ่ายตรงข้ามทำให้เธอรู้สึกอับอายมากยิ่งขึ้น แสงอาทิตย์ยามบ่ายทำให้ตัวเซี่ยชีหรั่นชื้นไปด้วยเหงื่อ แขนข้างหนึ่งจากด้านหลังดึงเซี่ยชีหรั่นมุ่งหน้าไปยังสถานที่ให้ร่มเงา เสียงของโยวจื๋อเย็นชาเล็กน้อย “ไม่ต้องการเด็กแล้วหรือ”