ตอนที่ 1256 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1156

ตอนที่ 1256 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1156

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เอ่ยอย่างแน่วแน่ “ฉันแน่ใจค่ะ”

เย่เชินหลินมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา ไม่ได้พูดอะไร โอบไหล่เซี่ยชีหรั่นเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง เพื่อไม่ให้เซี่ยชีหรั่นเห็นแววตาที่ซับซ้อนของตัวเอง เขาก้มหน้าจูบลงที่กลางกระหม่อมเซี่ยชีหรั่น “นอนเถอะ”

“อาจจะเป็นเพราะว่าเซี่ยชีหรั่นกังวลถึงเด็กมากเกินไป จากนั้นก็มีการกำหนดภาพขึ้นในจิตใต้สำนึก ปกติแล้วในช่วงเวลาหนึ่งจะหายไปเองอัตโนมัติ” โยวจื๋อที่อยู่อีกด้านหนึ่งเอ่ยเสียยืดยาว

เย่เชินหลินหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ โยวจื๋อกวาดตามอง ก็เห็นรูปตัวเองบนหน้าแรกของเอกสาร เย่เชินหลินเอ่ยเรียบๆว่า “ดูเหมือนว่าคุณชายโยวจะเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง ไม่รู้ว่านานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังคงพักอยู่ที่รีสอร์ทตลอดอีก”

โยวจื๋อดันแว่นไร้กรอบตัวเองอย่างขลาดกลัว เอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆว่า “เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจากการรักษาทางการแพทย์ของผม ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างพักร้อนโดยไม่มีกำหนด”

เย่เชินหลินเคาะโต๊ะ ยิ้มออกมากะทันหัน “ดูเหมือนว่าคุณชายโยวจะเป็นห่วงชีหรั่นมากนะครับ”

นัยน์ตาหลังแว่นไร้กรอบของโยวจื๋อทอประกายวูบ แต่ก็ถูกบดบังด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา “ผมเคยเห็นเธอในโทรทัศน์ เธอเป็นนักออกแบบในอิตาลีอะไรนั่นไม่ใช่หรือครับ ผมคิดว่าสิ่งที่เธอออกแบบนั้นมีจิตวิญญาณ!”

โยวจื๋อยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เย่เชินหลินขมวดคิ้ว โบกมือตัดบทเขา พลางเอ่ยว่า “อืม คุณไปได้แล้ว”

โยวจื๋อโค้งตัวแล้วยืดตัวขึ้น มองไปบนเอกสารของตัวเองยิ้มๆ “คุณเย่ครับ อย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ”

นอกประตูห้องเซี่ยชีหรั่น จางห้านเดินกลับไปกลับมาอยู่ที่หน้าประตู ยื่นมือออกไปหลายครั้งแล้วก็ยังไม่ได้เคาะลงไป “ทำไมถึงไม่เคาะประตูล่ะ กลัวหรือ” เสียงหยอกเย้าลอยมาจากด้านข้าง โยวจื๋อที่ยืนอยู่อีกด้านมองจางห้านยิ้มๆ

จางห้านถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างระแวดระวัง มองชายหนุ่มที่ยิ้มอย่างไม่มีพิษไม่มีภัยคนนี้ “คุณเป็นคนเลว คุณอยากให้เซี่ยชีหรั่นแท้งลูก ผมจะบอกเธอ ให้เธอระวังคุณ”

โยวจื๋อเลิกคิ้ว มองเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่อยู่เบื้องหน้า จู่ๆก็ก้าวขึ้นไปข้างหน้า ดึงมือจางห้านทุบไปที่ประตู พลางเอ่ยว่า

“ผมคิดว่าจิตวิญญาณที่กล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องของคุณนั้นดีมาก มาๆ เคาะประตูสิ จากนั้นก็บอกเซี่ยชีหรั่นว่า คุณเป็นผู้ชายที่อยู่ในคลิปวิดีโอคนนั้น ให้เธอได้เห็นว่า เพื่อนที่เธอเป็นห่วง กลับแอบวางแผนใส่ร้ายเธอลับหลัง!”

จางห้านดิ้นรนให้หลุดพ้นจากมือของโยวจื๋อแล้ววิ่งออกไปด้านนอก โยวจื๋อมองแผ่นหลังของจางห้านด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

“โยวจื๋อเมื่อครู่นี้คนที่พูดคือคุณหรือเปล่าคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ” เซี่ยชีหรั่นเปิดประตูออกมา ก็เห็นรอยยิ้มประหลาดพาดผ่านใบหน้าของโยวจื๋อไป

โยวจื๋อเบนหน้าหนี ใช้แว่นอำพรางตัวเองเอาไว้ ยิ้มอ่อนโยนให้เซี่ยชีหรั่น เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อครู่นี้เห็นเงาดำเงาหนึ่งมาทำลับๆล่อๆ ป้วนเปี้ยนอยู่หน้าประตูห้องคุณ ผมเดินเข้ามาถามสองสามประโยค เขาก็ทิ้งของเอาไว้แล้ววิ่งจากไป”

โยวจื๋อยื่นแหวนวงหนึ่งให้กับเซี่ยชีหรั่น มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฝ่ายตรงข้ามด้วยความพอใจ แต่ปากก็ยังคงถามอย่างระมัดระวังว่า “เป็นอะไรหรือ”

เซี่ยชีหรั่นกำแหวนที่ทำหายไปเอาไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ “คนคนนั้นอยู่ที่ไหนคะ”

โยวจื๋อชี้ไปยังทิศทางนั้น เมื่อครู่เห็นเขาวิ่งไปทางนั้น แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยพูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็วิ่งไปตามทิศทางที่โยวจื๋อชี้ไปแล้ว

วิ่งไปจนถึงปลายทาง เซี่ยชีหรั่นก็เห็นเงาคนคนหนึ่งที่กำลังระบายอารมณ์โดยการชกต้นไม้อย่างรุนแรง เลือดรินไหลออกมาจากร่องนิ้วของฝ่ายตรงข้าม และติดอยู่บนลำต้น ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับชกต่อไป ทำเหมือนกับว่าไม่รับรู้อะไร

“จางห้าน คุณกำลังทำอะไรน่ะ!” เซี่ยชีหรั่นวิ่งเข้าไปหยุดยั้งการกระทำที่เป็นการทำร้ายตัวเองของจางห้าน

“ชีหรั่น.........” จางห้านตะลึงค้าง ปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นดึงมือของตัวเองออกมา ในใจมีความเสียใจและหวาดกลัวที่มีต่อเซี่ยชีหรั่นผสมปนเปกันไปมา

“คุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ไม่รู้จักเจ็บหรือไง!” เซี่ยชีหรั่นยกมือจางห้านขึ้นมา ช่วยจางห้านดึงเศษไม้ที่อยู่บนบาดแผลออกอย่างระมัดระวัง

ลูกกระเดือกจางห้านขยับไปมา “ชีหรั่น ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าหยิบเศษไม้ออกอย่างจริงจัง เมื่อได้ยินแล้วก็แค่ชะงักไปเล็กน้อย และเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “อืม คุณพูดสิ”

“ชีหรั่น ความจริงแล้วผม........” คำพูดที่อยู่ในใจค้างอยู่ที่ลำคอแล้วแต่ก็พูดไม่ออก จางห้านมีเหงื่อเย็นไหลไม่หยุด เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นโยวจื๋อที่ยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างที่อยู่ไม่ไกลนัก มองมาทางตัวเองยิ้มๆ แต่นัยน์ตากลับมีแววเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว

“คุณจะพูดอะไรกันแน่” เซี่ยชีหรั่นเงยหน้ามองจางห้านด้วยความแปลกใจ

จางห้านเลียริมฝีปากที่แห้งผาก มือทั้งคู่กำแน่น เปลี่ยนไปเอ่ยว่า “ไม่มีอะไร ผมเพียงแค่อยากบอก ขอบคุณคุณ เท่านั้น”

“อยากขอบคุณฉัน ก็อย่ากำหมัดแน่นขนาดนี้ เลือดออกอีกแล้ว!” เซี่ยชีหรั่นรีบกางมือจางห้านออก และถามขึ้นมากะทันหันว่า “เมื่อครู่นี้ คุณเห็นเงาคนวิ่งผ่านมาทางนี้บ้างไหมคะ”

“เงาคนหรือ ไม่มีนะ ที่นี่มีเพียงแค่ผมคนเดียวมาตลอด” จางห้านเห็นเซี่ยชีหรั่นที่เงยหน้าขึ้นมองตัวเองทันทีแล้วก็ถามอย่างระมัดระวังว่า “มีอะไรหรือ”