ตอนที่ 1261 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1161

ตอนที่ 1261 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1161

โยวจื๋อพูดไม่หยุด เมื่อเดินผ่านห้องประชุม เซี่ยชีหรั่นก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นในห้องนั้น โยวจื๋อเอ่ยเรียบๆว่า “ดูเหมือนว่าจะมีคนครับ จากเสียงดูเหมือนจะเป็นคุณเย่”

เซี่ยชีหรั่นคิดจะจากไป แต่โยวจื๋อกลับแง้มเปิดประตูให้มีช่องเล็กน้อย บนโต๊ะ เย่เชินหลินโค้งตัวเล็กน้อย มือทั้งสองข้างไขว้อยู่ด้านหลัง และเอ่ยพูดอะไรบางอย่างกับหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าอย่างจริงจังบ่อยๆ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเสียงนุ่ม เป็นเสียงของป่าเอ๋อร์

“ดูเหมือนว่าช่วงนี้ป่าเอ๋อร์มักจะพบกับคุณเย่บ่อยๆ” โยวจื๋อหยอกเย้า หลังจากนั้นก็เหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้เลยพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า “ชีหรั่น ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ”

เซี่ยชีหรั่นยิ้ม ดึงประตูให้ปิดลง เอ่ยกับโยวจื๋อว่า “ไม่เป็นไรค่ะ พวกเขาอาจจะมีการติดต่อกันเรื่องงาน พวกเราไปเลือกของขวัญกันก่อนเถอะค่ะ”

กลางดึก เซี่ยชีหรั่นที่หลับอยู่ก็รู้สึกถึงการยุบตัวเล็กน้อยของเตียงข้างกายอย่างรางๆ เย่เชินหลินนั่งอยู่ข้างเซี่ยชีหรั่น มองดูหญิงสาวที่นอนหลับนิ่ง

“คุณกลับมาแล้วหรือคะ” เซี่ยชีหรั่นขยี้ตา แต่ถูกเย่เชินหลินหยุดเอาไว้ เย่เชินหลินคิ้วขมวด เอ่ยว่า “อย่าใช้มือขยี้ตา มันไม่ดี”

เซี่ยชีหรั่นหาว เอ่ยถามเหมือนไม่ใส่ใจว่า “ทำไมถึงดึกขนาดนี้ล่ะคะ”

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว “คุณกำลังซักไซ้หรือ”

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงระเรื่อ เอ่ยอย่างไม่เป็นตัวของตัวเองว่า “ฉันก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง ไม่อยากจะบอกก็ถือเสียว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกันค่ะ”

ยังไม่ทันจะเอ่ยจบ ริมฝีปากสีเชอรี่ก็ถูกจูบอย่างรุนแรง เย่เชินหลินผ่อนลมหายใจหนัก เอ่ยว่า “ไม่มีอะไร แค่อยู่ในห้องทำงาน พรุ่งนี้ต้องไปดูงานวันหนึ่ง คุณก็ทำตัวว่าง่ายนะ”

การหลีกเลี่ยงของเย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นนึกถึงท่าทีของเย่เชินหลินที่อยู่กับป่าเอ๋อร์ในช่วงเช้า ทำไมเย่เชินหลินถึงไม่พูดความจริงกัน

เซี่ยชีหรั่นนอนหลับลึกไปทั้งๆที่มีความสงสัยเล็กน้อย ไม่รู้ทำไม เวลาในการนอนของเธอถึงได้ยาวนานขึ้นเรื่อยๆ โยวจื๋อบอกว่าเป็นเรื่องปกติ

รุ่งเช้า เซี่ยชีหรั่นถูกเสียงนกร้องนอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น ภายในห้องก็ไร้เงาของเย่เชินหลินนานแล้ว เมื่อเปิดประตูออกไป ก็มีแม่บ้านยืนเรียงกันเป็นแถวโค้งตัวให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ด้านนอกประตู “คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าคุณจะทานข้าวก่อนหรือว่ามีสิ่งอื่นที่ต้องทำก่อนไหมคะ”

เซี่ยชีหรั่นสะดุ้งตกใจ มองไปทางแม่บ้าน 7-8 คน พลางสอบถามว่า “ใครให้พวกคุณมากัน”

เด็กสาวอายุไม่มากคนหนึ่งยิ้ม เอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นว่า “คุณชายเย่ให้พวกเรามาดูแลคุณค่ะ คุณผู้หญิง”

“ชีหรั่นหรือ” โยวจื๋อที่ถือน้ำเต้าหู้และปาท๋องโก๋มองมาทางเซี่ยชีหรั่นที่เผชิญหน้ากับแม่บ้านที่ยืนเรียงแถวอยู่อย่างประหลาดใจ เอ่ยยิ้มๆอย่างจนปัญญาว่า “ดูท่าอาหารเช้าของผมคงไม่อยู่ในสายตาของคุณนายเย่แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของโยวจื๋อเอาไว้ เอ่ยยิ้มๆว่า “คุณพูดอะไรน่ะ” เธอหันไปเอ่ยกับแม่บ้านที่ยืนเรียงกันเป็นแถวว่า “ตอนนี้ฉันไม่ต้องการคนดูแลชั่วคราว ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไร ฉันจะเรียกหาพวกคุณค่ะ”

แม่บ้านมองสบตากัน เธอมองฉัน ฉันมองเธอแล้ว สุดท้ายก็มีหญิงสาวที่อายุค่อนข้างมากเล็กน้อยส่งวิทยุสื่อสารให้เซี่ยชีหรั่น เอ่ยเสียงเบาว่า “คุณนายมีเรื่องอะไร จะต้องเรียกหาพวกเรานะคะ ไม่อย่างนั้น คุณเย่กลับมา พวกเรายังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านกันแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นเห็นแม่บ้านที่เดินตามกันออกไปแล้วก็ถอนหายใจยาว โยวจื๋อโบกอาหารเช้าในมือ “ไม่อย่างนั้น พวกเราไปกินอาหารกันบนดาดฟ้าไหมครับ ที่ดาดฟ้ามีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ด้วย”

บนดาดฟ้า เซี่ยชีหรั่นบิดขี้เกียจอย่างสบายตัว โยวจื๋อชี้ไปที่ไกลๆ พลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมากว่า “นั่นไม่ใช่คุณเย่กับป่าเอ๋อร์หรอกหรือครับ”

เซี่ยชีหรั่นชะเง้อคอไปดู เย่เชินหลินก้าวขึ้นไปนั่งบนรถก็ ป่าเอ๋อร์ก็ตามขึ้นไปนั่งบนรถด้วย ทั้งสองคนมุ่งหน้าออกไปจากรีสอร์ท

“สองคนนี้ไปทำอะไรกันนะ” โยวจื๋อเอ่ยเรียบๆ เมื่อเห็นครึ่งร่างของเซี่ยชีหรั่นห้อยอยู่นอกดาดฟ้า นัยน์ตาโยวจื๋อก็ลุ่มลึกขึ้น ยื่นมือออกไปช้าๆอย่างคิดจะลองผลักเซี่ยชีหรั่น เสียงแก่ชราดังมาจากหน้าประตู “พวกคุณกำลังทำอะไรกัน”

“ผู้ดูแลหรือคะ” เซี่ยชีหรั่นมีความประทับใจที่ไม่ดีต่อผู้ดูแลเท่าไรนัก นับตั้งแต่ที่ผู้ดูแลรังแกจางห้าน เมื่อนึกถึงจางห้าน นัยน์ตาของเซี่ยชีหรั่นก็เต็มไปด้วยความสลดใจ

โยวจื๋อหดมือกลับมาไว้ด้านหลัง เสี้ยววินาทีเมื่อครู่ เขาเกือบจะผลักเซี่ยชีหรั่นลงไปได้แล้ว จึงมองผู้ดูแลเฒ่าคนนี้อย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

“เชินหลิน คุณเดินช้าหน่อยได้ไหมคะ ฉันตามไม่ทันแล้ว!” ป่าเอ๋อร์คิดไม่ถึงว่าเย่เชินหลินจะพาตัวเองมาที่หน้างานก่อสร้าง

เย่เชินหลินมองป่าเอ๋อร์ที่สวมรองเท้าส้นสูง เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกว่า “มีปัญหาอะไร”

ป่าเอ๋อร์ถามอย่างสงสัยว่า “ปัญหา ปัญหาอะไรคะ” เย่เชินหลินขมวดคิ้ว ทำไมฝ่ายตรงข้ามถึงได้ส่งคนที่ไม่ได้เรื่องมาเจรจากัน นี่ไม่ใช่การละเล่นของเด็กๆนะ

ป่าเอ๋อร์เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเย่เชินหลินแล้ว ก็รีบเอ่ยว่า “ไม่เลวเลยค่ะ ฉันคิดว่าล้วนไม่เลวเลย”

ป่าเอ๋อร์เอ่ยจบ เย่เชินหลินก็เดินจากไป ป่าเอ๋อร์ที่สวมรองเท้าส้นสูงนั้น เท้าก็ยังไม่หายดี เดินโงนเงนอยู่ครู่หนึ่งก็ล้มลงไปกองกับพื้น มือคู่หนึ่งยื่นออกมาประคองป่าเอ๋อร์เอาไว้แล้วก็ปล่อยออกในทันที

ป่าเอ๋อร์ที่ถูกคว้าเอาไว้สลัดตัวเองไปทางเย่เชินหลิน ริมฝีปากประทับลงที่ปกคอเสื้อด้านหลังเบาๆ ป่าเอ๋อร์ครุ่นคิดแล้วก็จูบลงไปบนปกคอเสื้อด้านหลังตรงๆ หลังจากนั้นก็ถูกสะบัดออกอย่างแรง

เย่เชินหลินไม่พอใจที่ป่าเอ๋อร์เข้าใกล้ตัวเองอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยเสียงแข็งว่า “กลับไป”