ตอนที่ 1260 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1160

ตอนที่ 1260 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1160

ป่าเอ๋อร์เชิดหน้า “นี่เป็นโรงแรมของคุณพ่อฉัน ฉันอยากจะไปที่ไหนก็ไปที่นั่น

โยวจื๋อเอ่ยเสียดสีกลับไปว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เชิญคุณหนูใหญ่ป่าเอ๋อร์ไปจัดการจับเย่เชินหลินให้อยู่หมัดด้วยตนเองแล้วกันนะครับ ผมคงรับรองคุณไม่ไหว”

ป่าเอ๋อร์หน้าทะมึน “คุณ!” เห็นท่าทางเย็นชาของโยวจื๋อแล้ว ป่าเอ๋อร์ก็มีท่าทีอ่อนลงก่อน “ฉันก็แค่ร้อนใจเท่านั้นเอง!”

โยวจื๋อมองป่าเอ๋อร์อย่างดูถูก ไม่อยากจะทะเลาะกับอีกฝ่ายจนเข้าหน้ากันไม่ติด จึงถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “คุณรู้ไหมว่าเย่เชินหลินชอบเซี่ยชีหรั่นได้อย่างไร ตอนแรกเซี่ยชีหรั่นเป็นหญิงรับใช้คนหนึ่งของเย่เชินหลิน”

ป่าเอ๋อร์เอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดว่า “หรือว่าเย่เชินหลินจะชอบคนประเภทนี้กัน เซี่ยชีหรั่นเป็นฝ่ายปีนขึ้นเตียงเย่เชินหลินหรือ”

โยวจื๋อเอ่ยเตือนป่าเอ๋อร์ด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้าหากว่าว่าคุณยังพูดจาเหมือนปากไม่มีหูรูดอยู่อีกล่ะก็ ผมกล้ารับประกันเลยว่าอีกร้อยปี เย่เชินหลินก็จะไม่มองคุณแม้แต่แวบเดียว”

ป่าเอ๋อร์ถมึงตาใส่โยวจื๋ออย่างดุร้าย แอบคิดเงียบๆว่า ถ้าในภายหลังสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ก็จะให้โยวจื๋อได้เห็นดีกัน โยวจื๋อมองป่าเอ๋อร์ที่กำลังวางแผนคิดบัญชีอยู่ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

เนื้อวัวหอมฉุยส่งเสียงซ่าซ่า พ่อครัวสาดเครื่องปรุงลงไปด้านบนอย่างชำนาญ ทั้งห้องอาหารมีแขกเพียงแค่สองคน เสียงเพลงอันไพเราะดังอยู่ด้านข้าง เย่เชินหลินคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งใส่ในชามเซี่ยชีหรั่น “กินเสีย”

แก้วไวน์ด้านข้างถูกเติมด้วยแชมเปญ เซี่ยชีหรั่นเอ่ยขอบคุณด้วยความเคยชิน เห็นหญิงสาวที่รินไวน์อยู่ด้านข้างก็ร้องออกมาอย่างตกใจ “คุณคือป่าเอ๋อร์หรือคะ”

เย่เชินหลินมองไปที่ป่าเอ๋อร์ ป่าเอ๋อร์สวมชุดหญิงรับใช้ยิ้มอย่างไร้พิษสง “ในฐานะผู้ดูแลต้องผ่านประสบการณ์ในงานแนวหน้าเหมือนกับที่พนักงานทำทั้งหมด ดังนั้นฉันจึงมาทำงานแนวหน้านี้เป็นพิเศษ เชิญพวกคุณทานได้เลยค่ะ”

“ไม่เลว” เย่เชินหลินตอบเสียงเรียบ ตอนนี้ผู้ดูแลที่สามารถมาทำงานในแนวหน้าได้นั้นไม่เยอะแล้ว เมื่อมองดูป่าเอ๋อร์ก็ไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อก่อนอีก

ป่าเอ๋อร์ยิ้มอ่อนโยน มองไปทางทั้งสองคน พลางเอ่ยว่า “เชิญพวกคุณทานได้เลยค่ะ” เมื่อหมุนตัวกลับไป มือที่จับขวดอยู่นั้นก็บีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ความแค้นที่ให้เธอรินไวน์ให้นี้ เธอไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน

นอกริมระเบียงทางเดิน ป่าเอ๋อร์สลัดแขนที่ถูกจับเอาไว้ ร้องไห้ไปพูดไปว่า “ฉันจะไม่ทำเรื่องเลวร้ายกับพวกคุณ ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันจะต้องจัดการบริหารโรงแรมให้ดีให้ได้”

“ทำไมเธอถึงยังคิดไม่ได้กันนะ ทำคนตายไปแล้ว ทั้งโรงแรมมีส่วนของพวกเราสามคน” ชายที่อยู่ด้านข้างคว้าข้อมือป่าเอ๋อร์เอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม

ป่าเอ๋อร์สลัดอย่างไรก็สลัดไม่หลุดจากการกักขังของชายคนนี้ เห็นระเบียงทางเดินมีชายคนหนึ่งเดินมา ก็ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไป

เย่เชินหลินเดินผ่านทั้งสองคนไปด้วยสายตาที่มองตรงไปข้างหน้า ไม่วอกแวก จนกระทั่งได้ยินเสียงดังกังวานของฝ่ามือและเสียงสะอื้นเบาๆของป่าเอ๋อร์ “ฉันจะไม่ทำเรื่องเลวร้าย”

“รนหาที่ตาย!” ชายคนนั้นตวาดด้วยโทสะ ตอนที่ฝ่ามือยกขึ้นอีกครั้งก็ถูกมือใหญ่ทรงพลังคู่หนึ่งคว้าเอาไว้ เย่เชินหลินออกแรงเล็กน้อย ฝ่ายตรงข้ามก็งอตัวประคองข้อมือร้องเจ็บปวด เมื่อเห็นเย่เชินหลิน ชายคนนั้นก็ทำได้เพียงแค่ถมึงตาใส่ป่าเอ๋อร์อย่างดุร้าย

“คุณเย่คะ ขอบคุณคุณจริงๆค่ะ” ป่าเอ๋อร์ใบหน้าบวมแดง มองไปทางเย่เชินหลินอย่างซาบซึ้ง เมื่อลองขยับดู ป่าเอ๋อร์ก็ร้องออกมา มองไปทางเย่เชินหลิน พลางเอ่ยอย่างจนปัญญาว่า “ดูเหมือนว่าจะขาพลิกจากเมื่อครู่ที่หลบเขาค่ะ”

เย่เชินหลินกวาดตามองข้อเท้าป่าเอ๋อร์ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งง่ายๆสองสามประโยค ป่าเอ๋อร์เห็นว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายคนนี้วางสายตาและให้ความสนใจกับตัวเอง ก็มีสีหน้าลำพองใจ แต่เบื้องหน้าอำพรางเอาไว้ด้วยการเอ่ยว่า “คุณเย่คะ ถ้าหากว่าคุณมีธุระ ฉันก็ไม่รบกวนคุณแล้ว ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”

เย่เชินหลินมองป่าเอ๋อร์ พยักหน้าเป็นการบอกลา และเดินจากไป ป่าเอ๋อร์มองเย่เชินหลินที่จากไปง่ายๆอย่างตะลึงตาค้างพูดอะไรไม่ออก ผู้ชายคนนี้ไปแล้วจริงๆหรือ ทิ้งตัวเองที่ได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ลังเลเลยแบบนี้หรือ

ลานสวนด้านนอก แม่บ้านเดินตามเซี่ยชีหรั่นที่ประคองท้องอยู่ไกลๆ “ฉันไม่อยากเดินแล้วจริงๆ!”

เซี่ยชีหรั่นขยี้เท้างอนๆ หยุดเท้า เย่เชินหลินหันหน้ามามองเซี่ยชีหรั่นด้วยใบหน้าที่เข้มงวดอย่างไม่ต้องสงสัย เซี่ยชีหรั่นเดินอย่างลังเลอยู่อีกสองสามก้าว จากนั้นก็โอบท้องตัวเองแล้วนั่งลงอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด “ฉันไม่เดินแล้ว คุณถมึงตาใส่ฉัน ฉันก็ไม่เดินแล้ว”

เย่เชินหลินเดินมาถึงข้างกายเซี่ยชีหรั่น มองนาฬิกาข้อมือ เอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกว่า “ยังเหลืออีกสิบเอ็ดนาที กับห้าวินาที”

“ทำไมฉันจะต้องเดินด้วยล่ะคะ” อาจจะเป็นเพราะน้ำเสียงอ่อนโยนของเย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นออดอ้อนอย่างหาได้ยาก

เย่เชินหลินมองนาฬิกาข้อมืออย่างลังเล จากนั้นก็ทำตัวใจร้ายยื่นมือไปทางเซี่ยชีหรั่น “11 นาที กับอีก 5 วินาที”

เซี่ยชีหรั่นน้ำตาคลอ มองเย่เชินหลิน เย่เชินหลินตะลึงค้าง ลูบผมเซี่ยชีหรั่น ทอดถอนใจว่า “คุณหมอบอกว่าสุขภาพของคุณไม่ค่อยดี จะต้องออกกำลังกายให้มากหน่อย”

มีเสียงดังลอยมาจากด้านข้าง เซี่ยชีหรั่นชะโงกศีรษะออกไปดูอย่างอยากรู้อยากเห็น ป่าเอ๋อร์สาปส่ง ขว้างรองเท้าส้นสูงข้างที่พังแล้วไปอีกด้าน เมื่อวานเธอเท้าพลิกจริงๆ แต่วันนี้ก็อดที่จะใส่รองเท้าส้นสูงไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าเดินมาได้ครึ่งทางก็พังเสียแล้ว

“ป่าเอ๋อร์หรือ”

เย่เชินหลินแค่หันหน้าไปมองป่าเอ๋อร์แวบหนึ่ง จากนั้นก็หันกลับมามองเซี่ยชีหรั่นด้วยความเข้มงวด “11 นาที กับอีก 5 วินาที”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มไม่ออก ร้องไห้ไม่ได้ต่อการเตือนของเย่เชินหลิน “ดูเหมือนว่าป่าเอ๋อร์จะได้รับบาดเจ็บ พวกเราไปช่วยเธอเถอะค่ะ”

เย่เชินหลินเลิกคิ้วมองเซี่ยชีหรั่น แววตามีความยึดมั่นที่จะต้องการเดินกับเซี่ยชีหรั่นไปตลอดทาง เซี่ยชีหรั่นยิ้มเฝื่อน ประนมมือทำท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม “ฉันเห็นว่าป่าเอ๋อร์ทรมานอยู่บ้างจริงๆ คุณไปช่วยเธอหน่อยเถอะค่ะ ฉัน.......ฉันจะเพิ่มอีกสิบนาที เดินเพิ่มอีกสิบนาทีได้หรือเปล่าคะ”