ตอนที่ 1259 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1159

ตอนที่ 1259 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1159

เซี่ยชีหรั่นบิดไปบิดมาอย่างอยู่ไม่สุข ถึงอย่างไรก็เป็นเพราะว่ามีเด็กอยู่ด้วย เธอรู้ว่าตัวเองหนักมาก

ก้นถูกตีอย่างไม่แรงไม่เบา เย่เชินหลินเอ่ยอย่างขบขันว่า “อย่าขยับ”

เซี่ยชีหรั่นถูกตีจนสะดุ้ง ขยับตัวแรงตามสัญชาตญาณ หลังจากนั้นก็รู้สึกถึงสัมผัสจากของแข็งตรงท้องน้อยของฝ่ายตรงข้าม เย่เชินหลินกัดฟัน โอบเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ เอ่ยพูดด้วยความกระอักกระอ่วนว่า “อย่าขยับ!”

เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าขยับตัวอีกอย่างเชื่อฟัง เย่เชินหลินผ่อนลมหายใจหนัก มองเซี่ยชีหรั่นหน้าแดงหูแดงที่อยู่เบื้องหน้า ตบแผ่นหลังเซี่ยชีหรั่นเบาๆ พลางเอ่ยถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”

เซี่ยชีหรั่นสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่อยู่ใต้ก้น สมองก็สับสนวุ่นวาย อุณหภูมิร้อนเห่อบนใบหน้าทำให้เธอคิดไม่ออกว่ามาหาเย่เชินหลินเพราะเรื่องอะไร สรุปว่าเรื่องอะไรกันแน่นะ

เย่เนี่ยนโม่หยิบรูบิคมารอยังสถานที่เมื่อวานนี้อย่างหมดอาลัยตายอยากพร้อมกับไห่โจ๋ซวน คิดอยากจะมอบรูบิคให้อ้าวเสว่ด้วยตัวเอง ถึงอย่างไรอ้าวเสว่ก็เป็นความทรงจำอันงดงามช่วงหนึ่งในตอนเด็กที่เขาพลัดหลงไป คุณครูของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าพวกเขาสองคน “คุณชายน้อยทั้งสองอยากฟังบรรยายไหมคะ”

เย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนพยักหน้า คุณครูจูงมือทั้งสองคนไปยังห้องเรียนที่ก่อตั้งในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพิ่งจะเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงอ่อนนุ่มคุ้นหูอ่านหนังสือต่อเนื่องไม่อยู่

ตัวเลขเต็มกระดานดำ อ้าวเสว่ดูเพียงแค่รอบเดียว หลังจากนั้นก็จำทั้งหมดได้ และท่องออกมาโดยไม่ตกหล่นสักตัว

เด็กคนหนึ่งแอบพูดกับเด็กอีกคนหนึ่งเบาๆว่า “ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นตัวประหลาด คุณแม่ของเธอ ไม่ต้องการเธอเพราะแบบนี้แน่นอน!”

“นายพูดว่าอะไรนะ! คุณแม่ของฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย!” เด็กหญิงวิ่งมาถึงด้านหน้าเด็กชาย หน่วยตาแดงระเรื่อ เอ่ยอย่างมีโทสะ

“อ้าวเสว่ กลับไปที่นั่งของตัวเองนะจ๊ะ” คุณครูที่จูงเนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนมาเอ่ยตำหนิอ้าวเสว่เสียงเบา

เย่เนี่ยนโม่เดินมาหยุดอยู่หน้าอ้าวเสว่ “อ้าวเสว่หรือ”

“อะไร!” อ้าวเสว่สะบัดหน้าหนี ท่าทางดุร้ายทำให้เย่เนี่ยนโม่คิ้วขมวด เด็กหญิงที่ขลาดกลัวคนนั้นไม่อยู่แล้วจริงๆ

“อ้าวเสว่!” คุณครูผลักอ้าวเสว่ สั่งสอนว่า “พูดกับคุณชายน้อยแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ”

อ้าวเสว่ก้มหน้าพึมพำ “คนมีเงินอีกแล้ว”

ไห่โจ๋ซวนก้าวขึ้นไปข้างหน้า วางรูบิคไว้ด้านหน้าอ้าวเสว่ ถามอย่างรอคอยว่า “ฉันชื่อไห่โจ๋ซวน เธอสามารถทำให้ฉันดูอีกครั้งได้ไหม”

อ้าวเสว่เงยหน้ามองไห่โจ๋ซวนที่สูงกว่าตัวเองเล็กน้อย จู่ๆก็เอ่ยออกมายิ้มๆว่า “อย่างนั้นฉันต้องการลูกอมหนึ่งห่อ!”

“อ้าวเสว่” คุณครูโมโหขึ้นมาเล็กน้อยบ้างแล้ว อ้าวเสว่ก้มหน้าไม่พูดอะไร ช็อคโกแลตห่อหนึ่งก็ถูกยื่นไปให้อ้าวเสว่ที่ก้มหน้าอยู่

เย่เนี่ยนโม่มองอ้าวเสว่ พลางเอ่ยว่า “ลูกอมไม่มี ช็อคโกแลตแล้วกัน”

อ้าวเสว่เห็นเด็กที่อยู่รอบๆมีท่าทางอิจฉาและกลืนน้ำลายไม่หยุด ใบหน้าเล็กๆนั้นก็เชิดขึ้น เอ่ยว่า “พวกนายตามฉันมา!”

ใต้ต้นไม้ เด็กชายสองคนยืนล้อมเด็กหญิงที่หน้าตาน่ารักมากคนหนึ่ง มองนิ้วมือสิบนิ้วของเด็กหญิงที่บิดรูบิคในมือด้วยความเร็วสูง

“ทำเสร็จแล้ว!” อ้าวเสว่ยื่นรูบิคในมือให้ทั้งสองคนดูอย่างภาคภูมิใจ ไห่โจ๋ซวนรับมาอย่างอิจฉา เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้เจอกับอ้าวเสว่สองปี ก็เกิดสนใจความสามารถในการจดจำตัวอักษรของอ้าวเสว่เป็นอย่างมาก จึงเอ่ยถามว่า “ไม่ว่าเป็นเลขอะไร เธอก็สามารถท่องออกมาได้หมดจริงๆหรือ”

อ้าวเสว่เอ่ยอย่างภูมิใจว่า “แน่นอน”

เย่เนี่ยนโม่เขียนตัวเลขหลายตัวลงไปบนพื้น อ้าวเสว่ก็สามารถเอ่ยท่องออกมาได้โดยไม่ตกหล่นสักตัว ทั้งสามคนเล่นด้วยกันจนเย็นมากแล้ว จนกระทั่งมีเสียงของแม่บ้านน้าเซวียลอยมาจากที่ไม่ไกลนัก

“คุณชายน้อยเนี่ยนโม่ คุณชายน้อยโจ๋ซวนหรือ” อ้าวเสว่ถาม “พวกนายจะไปแล้วหรือ”

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า วางรูบิคไว้ในมืออ้าวเสว่แล้วเอ่ยยิ้มๆว่า “พรุ่งนี้จะมาเล่นกับเธออีก”

เย่เนี่ยนโม่กับไห่โจ๋ซวนวิ่งออกไปด้านนอก อ้าวเสว่เรียกเย่เนี่ยนโม่เอาไว้ “เขาบอกว่าเขาชื่อไห่โจ๋ซวน อย่างนั้นนายชื่ออะไร”

“เย่เนี่ยนโม่ ฉันชื่อเย่เนี่ยนโม่!” เย่เนี่ยนโม่หันหน้ามายิ้มให้อ้าวเสว่ ไม้ใบที่ถูกสาดส่องด้วยแสงอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้านั้นดูกระดำกระด่างจนขับให้รอยยิ้มจริงใจของเย่เนี่ยนโม่โดดเด่นอย่างไร้ที่เปรียบ ส่องสว่างให้กับชีวิตของอ้าวเสว่

“ไปที่ไหนกันมาจ๊ะ” เซี่ยชีหรั่นข่วยเย่เนี่ยนโม่หยิบใบไม้ที่ร่วงลงบนไหล่ออก และเอ่ยพูดด้วยความรักและเมตตา

เย่เนี่ยนโม่ตอบอย่างว่าง่าย “หม่ามี๊ มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่เก่งมาก เธอชื่ออ้าวเสว่ สามารถหมุนรูบิคให้เป็นสีเดียวกันได้อย่างรวดเร็วด้วยครับ!” ไห่โจ๋ซวนที่อยู่ด้านข้างพยักหน้า

เซี่ยชีหรั่นมองสีหน้าเลื่อมใสของเด็กทั้งสองคนยิ้มๆ “ดูท่าเนี่ยนโม่และโจ๋ซวนจะชอบอ้าวเสว่คนนี้มาก”

เย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนครุ่นคิด หลังจากนั้นก็พยักหน้า เย่เชินหลินที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยออกมาว่า “พรุ่งนี้กลับรีสอร์ท”

วันถัดมา เย่เนี่ยนโม่จูงมือเซี่ยชีหรั่นไปหาอ้าวเสว่ อ้าวเสว่ได้ยินเย่เนี่ยนโม่ก็ถือรูบิควิ่งมาอย่างมีความสุข

เซี่ยชีหรั่นเห็นอ้าวเสว่แล้วก็เอ่ยชมว่า “เป็นเด็กหญิงที่งดงามมาก”