ตอนที่ 1258 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1158

ตอนที่ 1258 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1158

เย่เชินหลินมีสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อได้ฟังคำพูดของเซี่ยชีหรั่น บีบคางเซี่ยชีหรั่นอย่างแรง ให้สายตาของฝ่ายตรงข้ามอยู่ในระดับเดียวกันกับตัวเอง เอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังอย่างไร้ที่เปรียบว่า “คุณคือตัวแปรหนึ่ง ถ้าไม่ใช่ว่าคุณไปพบเข้าล่ะก็ เขาก็จะหายตัวไปเงียบๆ”

เซี่ยชีหรั่นฟังจนจบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เพียงแค่พยักหน้าเรียบๆ และเอ่ยว่า “ฉันต้องการกลับห้องแล้วค่ะ”

เย่เชินหลินคิ้วขมวด มองหน้าซีดเผือดของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นเดินล่องลอยจะออกจากห้อง แต่เส้นประสาทบนหน้าผากเต้นตุบๆ ทนไม่ไหวจนล้มอ่อนแรงลงไปในอ้อมกอดที่อบอุ่น

“สภาพของเธอในตอนนี้ไม่สามารถไปอเมริกาได้แน่นอน มีความเสี่ยงที่จะแท้งได้ตลอดเวลา ผมแนะนำว่าให้พักรักษาตัวอยู่ที่นี่ต่อไป” เสียงของโยวจื๋อลอยเข้ามาในโสตประสาทเซี่ยชีหรั่น ถัดมาก็มีมือใหญ่ที่หยาบคู่หนึ่งลูบแก้มเซี่ยชีหรั่นเบาๆ

“ออกไป” เย่เชินหลินสั่ง ครู่หนึ่งเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น “เซี่ยชีหรั่น ผมควรจะทำอย่างไรกับคุณดี” เย่เชินหลินประคองมือของเซี่ยชีหรั่นขึ้นมาแล้วจูบเบาๆ เจือไปด้วยความสับสนเล็กน้อย

“ฉันอยากไปเยี่ยมพวกเด็กๆที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่ะ” เซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้นมาและเอ่ยกับเย่เชินหลิน เย่เชินหลินปฏิเสธตามจิตใต้สำนึก “ตอนนี้ร่างกายของคุณยังไม่ค่อยดี ผมจะให้คนไปรับพวกเขามา”

“อย่างนั้นก็ช่างเถอะ ไม่ไปเยี่ยมก็ได้” เซี่ยชีหรั่นหันหน้ามองไปนอกหน้าต่าง กิ่งไม้ที่นอกหน้าต่างเริ่มมียอดอ่อนสีเขียวโผล่ออกมา ฤดูร้อนจะมาเยือนแล้ว

เย่เชินหลินประจูบรอยจูบอันอบอุ่นบนเปลือกตาเซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “เป็นไปตามที่คุณปรารถนา”

เครื่องบินส่วนตัวขนาดใหญ่จอดอยู่บนสนามหญ้า เซี่ยชีหรั่นคิดจะลงมาจากตัวเย่เชินหลิน จึงขยับเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกได้ถึงการคุมขังที่แน่หนาขึ้นจากฝ่ายตรงข้าม

“คุณเซี่ยครับ ตอนนี้คุณอย่าเคลื่อนไหวจะดีกว่า ไม่งั้น ให้ผมไปด้วยไหมครับ” โยวจื๋อที่อยู่อีกด้านหนึ่ง พยายามเอ่ยโน้มน้าว

เย่เชินหลินมองโยวจื๋อครั้งหนึ่ง เอ่ยสั้นๆว่า “ไม่ต้อง”

เครื่องบินเริ่มบินขึ้น ในไม่ช้าก็มองไม่เห็นเงาแล้ว ป่าเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างโยวจื๋อเอ่ยยิ้มๆว่า “เกมส์ของคนมีเงิน ไม่ใช่หรือ”

โยวจื๋อยักไหล่ แฝงไปด้วยการเหยียดหยาม “จางห้านอยู่ที่ไหน” ป่าเอ๋อร์ถามโยวจื๋อ อย่างระมัดระวัง “ตอนนี้จะทำอย่างไรกับเขาดี ฉันกังวลว่าเขาจะพูดความจริงออกมา”

โยวจื๋อยิ้มทัดผมป่าเอ๋อร์ไปไว้ข้างหู เอ่ยเสียงเบาว่า “คนตายไม่มีโอกาสได้พูดความจริง” จางห้านก้มหน้าก้มตาเขียนจดหมายอยู่ใต้แสงไฟสลัว เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มทำให้เขาเงยหน้ามองเครื่องบินที่บินไกลออกไปตามสัญชาตญาณ และก้มหน้าลงเขียนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นต่อ ด้านนอกมีเสียงปลดล็อคกลอนประตูดังขึ้น จางห้านนำกระดาษที่เขียนเสร็จไปครึ่งหนึ่งสอดเอาไว้ใต้เตียง มองผู้มาเยือน จางห้านถอนหายใจเสียงเบา “จะส่งผมไปสถานีตำรวจเมื่อไร”

ผู้มาเยือนมีรอยยิ้ม หยิบปืนสีดำออกมาอย่างผ่อนคลาย และเอ่ยกับจางห้านว่า “ตอนนี้”

เสียง “ปัง!” ดังขึ้นเงียบๆ จางห้านเอ่ยทันแค่ประโยคสุดท้ายประโยคเดียวว่า “ที่แท้คุณก็เป็นพวกเดียวกันกับพวกเขา”

เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นขึ้นไปบนเครื่องบิน วางเธอลงบนเตียงนุ่มสบายขนาดใหญ่ เครื่องบินค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นช้าๆ เซี่ยชีหรั่นนอนอยู่บนเตียงเงียบๆ มองดูการตกแต่งอันหรูหราและเมฆสีขาวที่ลอยผ่านไปนับไม่ถ้วนนอกบานหน้าต่าง สองศีรษะเล็กๆมุดออกมามองเซี่ยชีหรั่นยิ้มๆ “เนี่ยนโม่ โจ๋ซวน พวกหนูไม่ได้อยู่ด้วยกันกับคุณน้าหลินหลิงหรือจ๊ะ” เซี่ยชีหรั่นกวักมือเรียกเด็กน้อยสองคนที่วิ่งเล่นกันจนเหงื่อท่วมตัวมาที่ด้านหน้าตัวเอง

“หม่ามี๊ คุณน้าหลินหลิงจะให้ไห่โจ๋ซวนไปเรียนหนังสือที่อเมริกา หม่ามี๊ไม่ให้เขาไปได้ไหมครับ”

เนี่ยนโม่เอ่ยพูด พลางดึงแขนเซี่ยชีหรั่น หลายวันมานี้ เย่เชินหลินไม่ให้พวกเขามาหาเซี่ยชีหรั่น

“ใครให้พวกหนูหนีมาโดยไม่บอกผู้ใหญ่กัน” เย่เชินหลินถือโทรศัพท์ยืนอยู่หน้าประตูห้องโดยสาร มองมาทางเย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวน

เซี่ยชีหรั่นอยากจะปกป้องเด็กทั้งสองคน “ฉันให้พวกเขาขึ้นเครื่องบินมาเองค่ะ ไม่โทษพวกเขา”

เย่เชินหลินคิ้วกระตุก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทั้งสามคนต้องโดนลงโทษ” เซี่ยชีหรั่น เย่เนี่ยนโม่ และไห่โจ๋ซวนมองไปทางเย่เชินหลินที่มีท่าทางเข้มงวดอย่างน่าสงสาร โดยเฉพาะเซี่ยชีหรั่น เธอเข้าใจวิธีการของผู้ชายคนนี้

“ทำโทษโดยการยืนหันหน้าเข้าหากำแพง” เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเบา

“คุณพูดว่าอะไรนะคะ” เซี่ยชีหรั่นหันหน้ามามองอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเย่เชินหลินจะเสนอการลงโทษที่อ่อนหัดแบบนี้ออกมา เย่เชินหลินหน้าตึง มองเย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนที่หันหน้ายืนเข้าหากำแพงอย่างเชื่อฟัง และเลิกคิ้วขึ้นเมื่อหันไปมองเซี่ยชีหรั่นที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

เซี่ยชีหรั่นเดินไปถึงข้างกายเย่เนี่ยนโม่ เย่เนี่ยนโม่และไห่โจ๋ซวนเป็นฝ่ายเขยิบที่ว่างให้ตำแหน่งหนึ่ง ส่วนสูงของทั้งสามคนที่ยืนด้วยกันนั้นคล้ายกับจังหวะตัวโน๊ตดนตรีอย่างไรอย่างนั้น

เย่เชินหลินพยักหน้าอย่างพอใจ คุณหมอบอกว่าเซี่ยชีหรั่นต้องออกกำลังกายมากหน่อย ใช้วิธีนี้ก็ไม่เลว เขาหมุนตัวจากไปและทิ้งทั้งสามคนไว้ที่เดิม

เซี่ยชีหรั่นแนบตัวมองเมฆสีขาวและท้องฟ้าสดใสนอกบานหน้าต่างห้องโดยสาร เย่เนี่ยนโม่ชี้ไปทางชายทะเล พลางเอ่ยว่า “หม่ามี๊ สถานที่แห่งนั้นสวยมากเลยครับ”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้ามองดู เป็นน่านน้ำทะเลหนึ่งจริงๆ มองดูจากเครื่องบินที่บินอยู่นั้นเหมือนกับริบบิ้นสีฟ้า ที่มีลักษณะเหมือนกับโบว์อันหนึ่ง

“สวยมากจริงๆ!” เซี่ยชีหรั่นทอดถอนใจ

เย่เชินหลินทำงานเสร็จแล้วก็เห็นเด็กและผู้ใหญ่สามคนเบียดกันอยู่ที่บานหน้าต่าง จึงก้าวขึ้นไปข้างหน้า เย่เชินหลินโอบเอวเซี่ยชีหรั่นเบามือ เอ่ยเสียงเบาข้างใบหูเซี่ยชีหรั่นว่า “ดูอะไรอยู่หรือ”

เซี่ยชีหรั่นชี้ไปยังผืนทะเลที่เครื่องบินใกล้จะบินผ่านไปแล้ว ก็ทอดถอนใจว่า “สวยมากจริงๆค่ะ”