ตอนที่ 1263 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1163

ตอนที่ 1263 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1163

แสงไฟใต้กระจกกระพริบ เซวียเหวินยูนยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ ประคองแก้มและนวดไปบนแก้มของเซี่ยชีหรั่นต่อไป

“คุณปล่อยฉันเร็วเข้า” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยพูดทั้งที่ปากจู๋ เซวียเหวินยูนหัวเราะพรืดออกมา “ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่า ทำไมคนหน้าตายอย่างเย่เชินหลินถึงได้มีหญิงสาวที่น่ารักขนาดนี้แบบคุณอยู่ข้างกาย”

เซี่ยชีหรั่นนั่งนิ่ง โมโหจนไม่อยากจะพูดกับเซวียเหวินยูนอีก เซวียเหวินยูนที่อยู่ข้างๆเอ่ยเสียงเรียบว่า “นั่งดีๆ”

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง รถยนต์ก็ขับเป็นรูปตัว “S” ด้วยความเร็วสูง แซงหน้ารถไปสี่ห้าคันขึ้นไปอยู่ด้านหน้าแทน

“คุณบ้าไปแล้ว!” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยทั้งที่ยังขวัญหนีดีฝ่ออยู่ เซวียเหวินยูนนั่งยิ้มกริ่ม พลางเอ่ยว่า “แบบนี้ถึงจะสนุก”

“ประธานเย่ครับ ทางเราพลัดหลงกับรถของคุณผู้หญิงครับ” ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้ามองเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินเคาะโต๊ะเบาๆ เสียงดังกังวานที่เป็นจังหวะ ทำให้ซูหวางใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ “ให้คนทั้งหมดถอยกลับมา”

เย่เชินหลินออกคำสั่งอย่างเย็นชา ซูหวางตะลึง “ให้ทั้งหมดถอยกลับมาหรือครับ ไม่ต้องตามแล้วหรือ”

เย่เชินหลินเหลือบมองซูหวางแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นยะเยือก “อย่าให้ผมต้องพูดอีกเป็นครั้งที่สอง”

เซวียเหวินยูนยิ้มกริ่ม ให้เซี่ยชีหรั่นลงจากรถ รถจอดอยู่ริมผืนดินว่างเปล่าขนาดใหญ่ผืนหนึ่ง “หลังจากนี้ ที่แห่งนี้จะเป็นย่านธุรกิจที่ใหญ่ที่สุด แหล่งเก็บเงินเข้ากระเป๋าที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง”

เซวียเหวินยูนปล่อยมือเซี่ยชีหรั่นที่มองดูไปรอบๆ มีคนงานกำลังเริ่มทำงานแล้ว เซี่ยชีหรั่นมองเซวียเหวินยูน พลางเอ่ยว่า “นี่เป็นเรื่องที่หนึ่งที่ฉันรับปากคุณ”

เซวียเหวินยูนมองเซี่ยชีหรั่นยิ้มๆ “แน่นอน ชีหรั่น คิดไม่ถึงเลยว่า คุณจะเป็นคนที่รักษาคำพูดขนาดนี้ เย่เชินหลินไม่คู่ควรกับคุณแม้แต่น้อย ไม่สู้ คุณไปกับผมเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นมองใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ของเซวียเหวินยูน จ้องมองฝ่ายตรงข้ามเขม็ง ระยะห่างระหว่างแก้มของทั้งสองฝ่ายมีเพียงแค่นิ้วหนึ่งเท่านั้น ทั้งยังสามารถรับรู้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้อย่างเลือนราง

“ทำไมถึงไม่แสดงต่อไปล่ะ” เซี่ยชีหรั่นจ้องมองเซวียเหวินยูน เซวียเหวินยูนยืดตัวขึ้นตรงเว้นระยะห่างจากเซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยว่า “คุณอยากจะพูดอะไร”

“คุณหวาดกลัวที่จะสัมผัสกับผู้หญิงใช่หรือไม่” เซี่ยชีหรั่นก้าวเข้าไปจับเซวียเหวินยูนเอาไว้ เซวียเหวินยูนสีหน้าเปลี่ยน สะบัดเซี่ยชีหรั่นออกอย่างแรง ใบหน้าบิดเบี้ยว “อย่าแตะต้องผม”

เซี่ยชีหรั่นยืนยันความจริงในการคาดเดาในใจของตัวเองแล้ว ก็มองเซวียเหวินยูนนิ่งๆ พลางเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เอาชนะได้ยาก สู้ๆค่ะ!”

เซวียเหวินยูนยิ้มเจื่อน เขาจะสู้อย่างไร ที่แท้จริงแล้ว บุคคลที่ได้รับการยกย่องชื่นชมกลับเป็นผู้ชายที่กลัวผู้หญิง สิบกว่าปีแล้ว กระทั่งมือของหญิงสาวก็ยังไม่กล้าจูงหรือ

ด้านข้างมีเสียงร้องตื่นตระหนกของคนงานดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นกับเซวียเหวินยูนหันหน้าไปมองพร้อมกัน คนงานคนหนึ่งยืนโงนเงนไม่มั่นคงอยู่บนแผ่นคอนกรีตอัดบนตึกก่อสร้างสูงแห่งหนึ่ง

เซวียเหวินยูนขมวดคิ้ว เรื่องต้องห้ามของตึกธุรกิจก็คือการกระโดดตึก เขาวิ่งไปทางขึ้นบันไดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าเซวียเหวินยูนไม่ได้มีมาตรการป้องกันอะไรก็วิ่งขึ้นตึกไป จึงกอดหมวกนิรภัยวิ่งตามขึ้นไป

“พวกแกหลบไปให้หมด! พวกแกมันก็ดีแต่ประจบสอพลอผู้ที่มีฐานะสูงกว่า แล้ววางตัวปั้นปึ่งใส่คนที่ฐานะต่ำต้อยกว่า เงินค่าตอบแทนที่ผมทำงานอย่างยากลำบาก ทำไมถึงไม่ให้ผมกัน” ชายคนนั้นกระโดดอยู่บนแผ่นคอนกรีตไปมา แผ่นคอนกรีตโงนเงนไม่มั่นคง คนรอบด้านไม่มีใครสักคนที่กล้าเข้าใกล้

“คุณผ่อนคลายลงสักหน่อยเถอะ อย่าหุนหันพลันแล่น” เซวียเหวินยูนแหวกกลุ่มคนออกมา โบกมือเอ่ยพูดกับคนงานที่คิดจะกระโดดตึก พยายามที่จะให้ฝ่ายตรงข้ามสงบลง

“ผมเกลียดคนมีเงินอย่างพวกคุณที่สุด! คุณดูสิว่า ทุกวันพวกคุณล้วนสวมเสื้อผ้าที่งดงาม เกิดมาก็มีอนาคตที่ดี แต่พวกเราล่ะ ต้องใช้แรงงานหาเงินอย่างยากลำบาก สุดท้ายแล้วกระทั่งเงินค่าทำงานก็ไม่ได้!” คนงานเห็นเซวียเหวินยูนก็ยิ่งมีโทสะ

คนงานรอบด้านถูกปลุกอารมณ์ จึงมีท่าทีที่ไม่ดีต่อเซวียเหวินยูน จนถึงขั้นมีคนกลุ่มหนึ่งเริ่มเข้ามาล้อมเซวียเหวินยูน

“พวกคุณใจเย็นกันหน่อย!” เงาร่างเล็กๆพุ่งเข้ามาด้านหน้ากลุ่มคน เซวียเหวินยูนสีหน้าเย็นชา “เซี่ยชีหรั่น คุณออกมาทำอะไร ไสหัวกลับไป”

“พวกคุณใจเย็นกันสักหน่อยเถอะค่ะ แบบนี้ถึงจะจัดการแก้ปัญหาได้ดี” เซี่ยชีหรั่นยกมือทั้งคู่สูงขึ้นอย่างระมัดระวัง ทำให้ทุกคนได้เห็นความจริงใจของตัวเอง

“คุณไปเสีย ผมจะคุยกับเธอ!” คนงานร้องตะโกน เซวียเหวินยูนมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคนงานเหล่านี้ไม่พูดกันด้วยเหตุผลขึ้นมา ก็ไม่มีทางที่จะคุยกันรู้เรื่อง

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าให้กับเซวียเหวินยูน เซวียเหวินยูนค่อยๆถอยไปทางด้านหลัง สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของเซี่ยชีหรั่น ถ้าหากว่ามีปัญหาจะได้ช่วยเซี่ยชีหรั่นได้ทัน

“คุณฟังฉันพูดก่อนนะคะ มีปัญหาอะไร พวกเราสามารถพูดคุยกันได้” เซี่ยชีหรั่นค่อยๆเข้าไปใกล้คนงาน ลมพัดจนเธอปวดหัวเล็กน้อย

“คุณคือใคร คุณพูดแล้วมีประโยชน์หรือไม่” คนงานมองเซี่ยชีหรั่น พลางตะโกนออกมา

เซี่ยชีหรั่นแทบจะยกตัวเองให้สูงขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อจนแทบทนไม่ไหว จึงรีบพยักหน้า “ฉันชื่อเซี่ยชีหรั่น เป็นนักออกแบบอัญมณีคนหนึ่ง ในท้องของฉันมีลูกของเย่เชินหลินอยู่ คุณรู้จักเย่เชินหลินสินะ เป็นเจ้านายที่ใหญ่ที่สุดในวงการธุรกิจแห่งนี้ เขาจะต้องช่วยคุณได้แน่นอน”

คนงานเอ่ยอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่า “ผมจะเชื่อคุณได้อย่างไร!”