ตอนที่ 1264 หญิงรับใช้ของเย่เชินหลิน 1164

ตอนที่ 1264 หญิงรับใช้ของเย่เชินหลิน 1164

บนรั้วกว้างที่ว่างเปล่า เซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินบังคับให้เดินไปรอบๆโต๊ะอาหาร สีหน้าเย่เชินหลินไม่น่าดูเป็นอย่างมาก ไม่พูดอะไรสักประโยค

โยวจื๋อหรี่ตามองเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินอย่างไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เซวียเหวินยูนเดินมาถึงข้างกายโยวจื๋อ เอ่ยเรียบๆว่า “ถ้าหากว่าเป็นไปได้ อย่าจัดการเซี่ยชีหรั่น”

โยวจื๋อหัวเราะออกมาเบาๆ “ทำไมหรือ เพิ่งจะไม่กี่วัน นายก็ถูกทำให้หลงใหลเสียแล้วหรือ”

แววตาของเซวียเหวินยูนมีเปลวไฟไหววูบวาบแปลกๆ จู่ๆก็ยิ้มชั่วร้ายออกมา ลากเสียงยาวเอ่ยว่า “ฉันถูกใครทำให้หลงใหล นายไม่ได้รู้ชัดมากกว่าหรือ”

โยวจื๋อชะงัก เบนสายตาออกไป หลังจากแสร้งเผยรอยยิ้มจอมปลอม “ฉันจะไม่ปล่อยเซี่ยชีหรั่นไปแน่”

อากาศที่มีฝนตกพรำๆนั้นหนาวขึ้นมาเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินที่กำลังจัดการงานในบริษัทแล้วก็ถอนหายใจเสียงเบา

นับตั้งแต่วันนั้น แม้ว่าเย่เชินหลินจะบังคับให้เซี่ยชีหรั่นกินข้าวและออกกำลังกายทุกวัน แต่เซี่ยชีหรั่นรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าฝ่ายตรงข้ามมีโทสะ

เย่เชินหลินหยุดปากกาในมือ รู้สึกได้ถึงสายตาของเซี่ยชีหรั่นที่มองมาทางตัวเองบ่อยๆ เขาโกรธ โกรธที่เซี่ยชีหรั่นปกป้องผู้ชายคนอื่นจนกระทั่งชีวิตก็ไม่ต้องการ ยิ่งโกรธตัวเองที่ถูกเซี่ยชีหรั่นสั่นคลอนความรู้สึก ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคย

“ชีหรั่น ไปกับผมสักรอบได้ไหม” เซวียเหวินยูนเคาะประตู เห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็เอ่ยขึ้น แววตาแฝงไปด้วยความร้อนรน

“ไม่อนุญาตให้ไป” เย่เชินหลินเอ่ยออกมาโดยไม่เงยหน้า

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากจะขัดใจเย่เชินหลินในช่วงเวลาสำคัญที่ทะเลาะกันอยู่แบบนี้ จึงเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ขอโทษด้วยค่ะ คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากออกไปข้างนอก”

เซวียเหวินยูนกวาดตามองเย่เชินหลิน เอ่ยเสียงเข้มว่า “ผู้ชายคนนั้นถูกจับเข้าคุก ตอนนี้พ่อแม่ของเขาต้องการพบกับคุณ”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างไม่อยากจะเชื่อ เอ่ยถามเสียงสั่นว่า “คุณทำหรือคะ”

เย่เชินหลินสีหน้าเย็นชาไม่ปฏิเสธ เซี่ยชีหรั่นเดินไปถึงด้านหน้าเซวียเหวินยูน เอ่ยว่า “ให้เวลาฉันห้านาทีค่ะ”

เซวียเหวินยูนมองเย่เชินหลิน พยักหน้าแล้วปิดประตู เซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ด้านหน้าเย่เชินหลิน ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ “พวกเขาเพียงแค่ต้องการเงินค่าทำงาน คนที่ทำผิดไม่ใช่พวกเขา”

เย่เชินหลินเอ่ยเรียบๆว่า “เชือดไก่ให้ลิงดู ถ้าหากไม่ทำแบบนี้ ก็จะมีคนอีกมากมายที่เลียนแบบเขา ครั้งนี้มีคุณ ครั้งหน้าก็ยังจะมีเรื่องแบบนี้อีก”

“แต่ว่าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์นะคะ คุณจะหลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นๆเลียนแบบการกระทำของเขา โดยทำเรื่องที่โหดเหี้ยมกับเขาได้อย่างไรคะ” เซี่ยชีหรั่นตะคอกด้วยโทสะ

ความเจ็บแปลบเล็กน้อยถูกส่งมาจากบริเวณท้อง เซี่ยชีหรั่นคิ้วขมวด เย่เชินหลินนั้นลุกขึ้นยืนนานแล้ว ไม่ยอมให้ใครได้อธิบายอะไรก็อุ้มเซี่ยชีหรั่นไปวางบนเตียง เซี่ยชีหรั่นเอ่ยเสียงเย็นว่า “ตอนนี้ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

เย่เชินหลินยืดตัวขึ้น ริมฝีปากบางเม้มแน่น นัยน์ตาคมปลาบ คิ้วขมวดเป็นปมแน่น “คุณอย่าคิดว่าเรื่องมันจะง่ายขนาดนั้น”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มเฝื่อน “ฉันกับคุณนั้นก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันแม้แต่น้อย ฉันโชคดีที่คิดเรื่องพวกนี้ตื้นๆแบบนี้”

เซี่ยชีหรั่นหยิบเสื้อคลุมมาแล้วเดินผ่านข้างกายเย่เชินหลินไป “เซี่ยชีหรั่น” เย่เชินหลินตะโกนเสียงต่ำด้วยความโมโหอยู่ด้านหลัง

เซี่ยชีหรั่นหยุดฝีเท้า นึกถึงหยาดน้ำตาและเสียงตะโกนโวยวายของชายที่อยู่บนดาดฟ้าแล้ว ก็เปิดประตูออกไป ด้านในมีเสียงขวดแก้วแตกเพล้งดังขึ้น

เซวียเหวินยูนกางร่มยืนรออยู่ท่ามกลางสายฝน เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปมองเงาร่างสูงตระหง่านที่ยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างหลังดอกพุทธรักษา เซวียเหวินยูนเอาร่มมากกว่าครึ่งให้กับเซี่ยชีหรั่น เมื่อหันหน้ามาก็เอ่ยเสียงเบาว่า “ถ้าหากว่าคุณไม่อยากไป ผมก็จะไม่ฝืนบังคับคุณ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า มองคนที่ยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างแวบหนึ่งแล้วก็ก้าวเข้าไปในรถ หยาดฝนโปรยปรายแฝงไปด้วยความหนาวเย็นจับกระดูก

เซี่ยชีหรั่นก้าวขึ้นไปบนลิฟต์โดยสารอย่างยากลำบาก หน้าประตูดาดฟ้ามีบอดี้การ์ดยืนเรียงกันเป็นหน้ากระดาน เซี่ยชีหรั่นถามเซวียเหวินยูน “คุณจัดการหรือคะ”

เซวียเหวินยูนส่ายหน้า เอ่ยว่า “ไม่ใช่ผม”

เงาร่างของเย่เชินหลินปรากฏขึ้นด้านหน้าเซี่ยชีหรั่น เหล่าบอดี้การ์ดกางร่มดูแลเซี่ยชีหรั่นที่ตั้งครรภ์ มีผู้ชราสองคนพาเด็กสาวที่อายุ 7-8 ขวบปีนข้ามรั้วเหล็กมาท่ามกลางสายฝน เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นก็ตาเป็นประกาย

“คุณคือผู้มีพระคุณที่พูดว่าจะช่วยชีวิตลูกชายของฉันใช่ไหมคะ” หญิงชราเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ร้องเรียกออกมา และคุกเข่าให้กับเซี่ยชีหรั่น

“พวกคุณรีบลุกขึ้นเร็วเข้า” เซี่ยชีหรั่นวิ่งไปด้านหน้าหลายก้าว บอดี้การ์ดก็ตามกางร่มให้เซี่ยชีหรั่นเป็นเงา

เซี่ยชีหรั่นถลึงตาใส่บอดี้การ์ด คว้าร่มมากางไว้เหนือศีรษะผู้ชรา ผู้ชราพึมพำว่า “ชั่วชีวิตนี้ของพวกเราทำมาหากินอย่างซื่อสัตย์สุจริต ได้ยินว่าเขาเข้าไปอยู่ในสถานที่แบบนั้น คนในหมู่บ้านล้วนนินทาพวกเรา เฮ้อ ชีวิตลำบากจริงๆ”

เซี่ยชีหรั่นเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของผู้ชราแล้วก็เอ่ยอย่างสะอื้นว่า “คุณลุกขึ้นมาก่อนเถอะนะคะ มีอะไร พวกเราก็มาพูดกันดีๆเถอะค่ะ”

ผู้ชราคุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้น ทั้งยังบังคับให้เด็กสาวคุกเข่าลงด้วยกัน “คุณผู้หญิง ประธานเย่สั่งให้สถานีตำรวจปล่อยคนแล้ว”

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่นเอ่ยเบาๆ หญิงชราได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะโขกศีรษะให้กับเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นมองผู้ชราเหล่านี้ด้วยความปวดใจ ในใจก็รู้สึกโศกเศร้าต่อการกระทำที่ไม่เห็นใจผู้อื่นของเย่เชินหลิน