ตอนที่ 1265 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1165

ตอนที่ 1265 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1165

แขนขาของเซี่ยชีหรั่นเกร็งขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ผ่านไปชั่วครู่ถึงได้เอ่ยว่า “ไม่มีอะไร” โยวจื๋อมองออกว่าเซี่ยชีหรั่นไม่อยากสนทนาเรื่องนี้ จึงยิ้มแล้วเปลี่ยนหัวข้อไป

ประตูถูกเคาะ เซวียเหวินยูนเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็เอ่ยเชื้อเชิญ “ชีหรั่น วันนี้ไปประชุมเป็นเพื่อนผมได้ไหม ถ้าร่างกายไม่ไหวล่ะก็ ผมจะช่วยปฏิเสธให้คุณ”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เอ่ยว่า “เด็กยังอยู่นิ่งๆอยู่ค่ะ ฉันจะไปเตรียมตัวสักหน่อย” เห็นเซี่ยชีหรั่นเดินจากไปไกลแล้ว โยวจื๋อก็พูดกับเซวียเหวินยูนด้วยสีหน้าแปลกๆเล็กน้อย “ช่วงนี้นายใกล้ชิดกับเซี่ยชีหรั่นมากหรือ”

เซวียเหวินยูนยิ้มน้อยๆ มุมปากยกเป็นเส้นโค้งน่ามอง มองโยวจื๋อด้วยสายตาที่เจือไปด้วยแววเสียดสี “นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายอยากเห็นหรอกหรือ”

โยวจื๋อเม้มริมฝีปาก เอ่ยว่า “ไม่ผิด”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเก็บของเรียบร้อย เซวียเหวินยูนก็รออยู่ที่รถด้านนอกแล้ว เพื่อที่จะให้เซี่ยชีหรั่นนั่งได้อย่างสบาย เซวียเหวินยูนจึงขับรถบ้านมาคันหนึ่ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นห้องทำงานของเย่เชินหลินพอดี เซี่ยชีหรั่นวางกระเป๋าเขาไปในรถอย่างรวดเร็ว เอ่ยเซวียเหวินยูนกับว่า “รอฉันห้านาทีค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งเหยาะๆไปตามทางเดิน VIP นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเองขึ้นลิฟต์โดยสาร VIP ด้วยความยินดี ลิฟต์โดยสารขึ้นไปถึงชั้นบนสุดด้วยความเร็ว พื้นที่ขนาดใหญ่ที่ชั้นบนสุดนั้นมีเพียงห้องทำงานทรงครึ่งวงกลมเพียงห้องเดียว

“คุณผู้หญิง” ซูหวางยืนขวางอยู่ด้านหน้าเส้นทางที่เซี่ยชีหรั่นจะกำลังจะไป

เซี่ยชีหรั่นหอบเล็กน้อย “เขาอยู่ไหม” ซูหวางส่ายหน้า เอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นว่า “ประธานเย่ไม่อยู่ครับ”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า แล้วหันหน้าเดินจากไป แต่ในเวลาเดียวกันกับซูหวางหมุนตัวกลับไปนั้น ก็วิ่งตรงไปที่ห้องทำงานของเย่เชินหลินอย่างรวดเร็ว เปิดประตูกระจกบานใหญ่เข้าไป ภายในห้องนั้นว่างเปล่า มีเพียงแค่ม้วนเอกสารที่อยู่ในห้องทำงานอันน่าเกรงขามแห่งนี้

เซี่ยชีหรั่นเดินไปถึงรถด้วยสีหน้าเศร้าซึมเล็กน้อย เซวียเหวินยูนถามอย่างเข้าใจว่า “เย่เชินหลินไม่อยู่หรือ” เซี่ยชีหรั่นยิ้มให้เซวียเหวินยูน มุดตัวเข้าไปในรถ

ห้องโถงในโรงแรม มีคนยืนเรียงแถวรอต้อนรับเซวียเหวินยูนและเซี่ยชีหรั่นอยู่ ตอนที่เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปก็ถูกสภาพการณ์อันยิ่งใหญ่เบื้องหน้าทำให้ตกใจสะดุ้ง

“การจัดการของเย่เชินหลินมีเพียงแค่ยิ่งใหญ่ ไม่เล็กน้อยสินะ” เซวียเหวินยูนกระซิบหยอกเย้าข้างหูเซี่ยชีหรั่น ด้านหน้ามีผู้บริหารระดับสูงหลายคนเดินเข้ามา

“ประธานเซวีย การร่วมมือกับคุณในครั้งนี้ ทำให้ผมสามารถวางใจได้อย่างสบายเลย” ชายอ้วนท้วนคนหนึ่งมองมาทางเซวียเหวินยูนด้วยรอยยิ้มที่คล้ายกับพระสังกัจจายน์องค์หนึ่ง แขกต่างชาติส่วนหนึ่งยื่นมือออกมาจับมือเซวียเหวินยูนและเซี่ยชีหรั่น

รอจนถึงแขกหญิงคนหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นก็เห็นสีหน้าเซวียเหวินยูนขาวซีด มือที่ตั้งใจไพล่ไว้ด้านหลังนั้นสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของแขกรับเชิญหญิงก็มีร่องรอยความสงสัยเล็กน้อย เซวียเหวินยูนอดกลั้นต่อความหวาดกลัว ยื่นมือออกไป พร้อมกับรอยยิ้ม

“อ๊า! ท้องของฉัน” เซี่ยชีหรั่นที่อยู่อีกด้านกุมท้องแล้วย่อตัวอย่างรวดเร็ว เซวียเหวินยูนอาศัยเซี่ยชีหรั่นแล้วดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยอย่างขออภัยว่า “ขอโทษด้วยครับ หุ้นส่วนของผมไม่สบายเล็กน้อย ผมต้องขอตัวไปดูแลก่อนนะครับ”

เซวียเหวินยูนพาเซี่ยชีหรั่นจากไปอย่างรวดเร็ว จนถึงสถานที่ที่มองไม่เห็นใครแล้ว เซี่ยชีหรั่นถึงได้โบกมือ “ไม่ไหวแล้ว ให้ฉันหายใจหน่อยค่ะ”

เซวียเหวินยูนมองเซี่ยชีหรั่นด้วยแววตาที่เจือไปด้วยรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณมาก”

เซี่ยชีหรั่นเหลือบมองเซวียเหวินยูนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ฉันจะเก็บดอกเบี้ยนะคะ” เซวียเหวินยูนเอ่ยถามอย่างสนุกว่า “ต้องการอะไรหรือ เครื่องบินลำหนึ่ง หรือเกาะเล็กๆสักเกาะกัน”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ชี้ไปทางน้ำอัดลมในตู้ขายน้ำอัตโนมัติ พลางเอ่ยว่า “น้ำอัดลมแล้วกันค่ะ เย่เชินหลินมักจะไม่ยอมให้ฉันดื่ม”

เซวียเหวินยูนเลิกคิ้ว มองท้องเซี่ยชีหรั่น สุดท้ายแล้วเซี่ยชีหรั่นก็ได้รับเพียงแค่น้ำอัดลมแก้วเล็กๆแก้วหนึ่ง ละเลียดชิมไปเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นก็พึมพำออกมาว่า “ขี้เหนียวเกินไปแล้วจริงๆ”

เซวียเหวินยูนที่อยู่อีกด้านกำลังดื่มน้ำอัดลมที่ตัวเองไม่ชอบ มองข้ามการบ่นของเซี่ยชีหรั่น ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“ทางด้านพวกเรายังขาดเอกสารอีกฉบับหนึ่ง ตอนที่มาจะต้องลืมแน่ๆเลย” เลขาที่ตามมาด้วยเอ่ยกับเซวียเหวินยูนอย่างร้อนใจ

“ฉันจะไปกับคุณก็แล้วกัน” แขกรับเชิญสาวที่อยู่ด้านข้างมองเซวียเหวินยูน ใบหน้าแดงระเรื่อ เซวียเหวินยูนสีหน้าทะมึน เซี่ยชีหรั่นจึงเอ่ยยิ้มๆว่า “ไม่เป็นไร ฉันไปดีกว่าค่ะ”

“ท้องของคุณล่ะ” เซวียเหวินยูนมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความสงสัย เซี่ยชีหรั่นส่งสายตาปลอบประโลมให้เซวียเหวินยูน เอ่ยว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งรถแท็กซี่กลับไปก็ได้”

เซี่ยชีหรั่นเดินอยู่บนถนน เห็นรถแท็กซี่แต่ละคันที่ผิวปากและผ่านไปแล้ว ก็มองไปรอบด้านอย่างร้อนรน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น เลขาเอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นเบาๆว่า “คุณเซี่ยคะ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนแล้ว ฝ่ายตรงข้ามรอคุณจนใกล้จะขึ้นราแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นตัดสายโทรศัพท์ และต่อสายโทรศัพท์หาซูหวางอย่างลังเล “คุณเซี่ยหรือครับ”

“อืม คุณอยู่ที่ห้องทำงานหรือเปล่าคะ ช่วยมารับฉันหน่อยได้ไหมคะ” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างเกรงใจ

ซูหวางที่อยู่อีกด้านของสายโทรศัพท์รับคำอย่างรวดเร็ว ครู่หนึ่ง รถมาเซราติก็ปรากฏขึ้นข้างกายเซี่ยชีหรั่น รถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เชิงเขาด้วยความเร็วสูง จากคฤหาสน์เชิงเขาก็กลับไปถึงโรงแรม เซี่ยชีหรั่นมองซูหวาง พลางเอ่ยอย่างจริงใจว่า “วันนี้รบกวนคุณแล้วจริงๆ”