ตอนที่ 1266 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1166

ตอนที่ 1266 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1166

เย่เชินหลินที่ถูกเซี่ยชีหรั่นลากเดินมาเป็นเวลานานก็หยุดนิ่ง เซี่ยชีหรั่นคิดจะชักมือกลับ แต่ถูกเย่เชินหลินจับเอาไว้แน่นกว่าเดิม เย่เชินหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีว่า “ดังนั้น ตอนนี้คุณกำลังขอร้องผมให้อนุญาตให้คุณไปงาน Road Show หรือ”

เซี่ยชีหรั่นเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของเย่เชินหลินแล้ว ในใจกลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดหรือน้อยใจเหมือนในอดีต แต่กลับมองเห็นได้ชัดเจนถึงความเป็นห่วงและความโดดเดี่ยวในแววตาของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณอนุญาตให้ฉันไปเข้าร่วมงาน Road Show อะไรนั่น เพราะว่าฉันจะไปค่ะ”

สีหน้าของเย่เชินหลินเปลี่ยนไปทันที แววตาก็คมปลาบขึ้น ปล่อยมือของเซี่ยชีหรั่น เสียงก็เริ่มเย็นชาขึ้น “อย่างนั้นตอนนี้คุณกำลังประท้วงผมหรือ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ก้าวเท้าไปถึงด้านหน้าเย่เชินหลินอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ เอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันให้เกียรติคุณ ไม่อยากให้คุณเป็นกังวล”

เย่เชินหลินแค่นเสียงเย็น “ไม่เป็นกังวลหรือ คุณวิ่งไปทั่วทั้งๆที่ตั้งครรภ์ลูกของผมแล้วบอกให้ผมไม่ต้องเป็นกังวลหรือ” เย่เชินหลินเอ่ยจบแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก ปิดปากเงียบมองไปที่เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นมีช่วงเวลาหนึ่งที่อ่อนไหวต่อเด็กคนนี้มากเกินไป

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ยื่นมือออกมาแตะแขนเย่เชินหลินเบาๆ หลังจากนั้นแนบหน้าผากลงไป สูดกลิ่นโคโลญจางๆที่มีเฉพาะบนร่างกายของเย่เชินหลินแล้วเอ่ยว่า “ฉันรับปากคุณค่ะว่า ฉันจะปกป้องตัวเองให้ดี”

เซี่ยชีหรั่นมองไม่เห็นสีหน้าที่ชัดเจนของเย่เชินหลิน รู้เพียงแค่ว่าเย่เชินหลินดันตัวเองออก แล้วก้าวเท้ายาวไปด้านหน้า เธอจึงมองเย่เชินหลินด้วยความอ้างว้างเล็กน้อย ยังไม่ได้จริงๆหรือ แม้ว่าตัวเองจะทำแบบนี้แล้วก็ยังไม่สามารถได้รับความเข้าใจจากผู้ชายคนนี้อีกหรือ

เย่เชินหลินก้าวเท้าเดินเร็วไปไม่กี่ก้าวก็หยุดลง และหันหน้ามองเซี่ยชีหรั่นอย่างหงุดหงิด “ตามมา”

“ไปไหนคะ” เซี่ยชีหรั่นที่ยังตกอยู่ในห้วงอารมณ์เศร้าเสียใจของตัวเองจึงยังไม่ทันจะรู้สึกตัว

เย่เชินหลินรังเกียจที่ฝ่ายตรงข้ามเคลื่อนไหวชักช้าเกินไป จึงเดินกลับไปอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่น กุมมือเซี่ยชีหรั่นเอาไว้แล้วจูงให้ก้าวเดินไปข้างหน้า พลางเอ่ยอย่างเผด็จการว่า “ไม่ใช่ว่าจะไปเข้าร่วมงาน Road Show หรอกหรือ”

ภายในห้อง VIP อันหรูหรา เถ้าแก่เหงื่อเย็นไหลท่วมร่างขณะมองเย่เชินหลิน แอบบอกเป็นนัยกับเย่เชินหลิน พระพุทธองค์องค์นี้ว่ากดดันคนที่อยู่ในงานมากเกินไปแล้ว เย่เชินหลินโอบเอวเซี่ยชีหรั่นแล้วนั่งนิ่งๆ สีหน้าเย็นชานั้นทำให้ดาราทุกคนล้วนไม่กล้าเข้าใกล้

เซวียเหวินยูนพยักหน้าเล็กน้อย ส่งสีหน้าว่าอยากจะช่วยนะ แต่ไม่สามารถช่วยได้จริงๆให้กับเถ้าแก่ เถ้าแก่ปาดเหงื่อ ยิ้มสู้ “งาน Road Show ในวันนี้มีดาราแนวหน้ามาช่วย”

“แปะๆๆ” เสียงปรบมือดังขึ้นตามเสียงพูดเถ้าแก่มาติดๆ ดาราคนหนึ่งที่เคยเดินพรมแดงระดับประเทศเปิดประตูเข้ามา ก็มองมาที่ทุกคนยิ้มๆ ดาราสาวเห็นเย่เชินหลินแล้วสายตาก็สว่างวาบ คิดจะเดินเข้าไปนั่งข้างกายเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินมองดาราสาวด้วยสีหน้าเย็นชาแวบหนึ่ง เครื่องหน้าทั้งห้าอันหล่อเหลากลับเข้มงวดอย่างไม่ไว้หน้า ฝีเท้าของดาราสาวชะงัก เปลี่ยนทิศทางเดินไปข้างกายเซวียเหวินยูน เซี่ยชีหรั่นมองเซวียเหวินยูนที่สีหน้าเปลี่ยนไปกะทันหันอย่างหยอกเย้า คิดจะช่วยเซวียเหวินยูนสักครั้ง แต่แขนก็ถูกจับเอาไว้แน่น มือของเย่เชินหลินเคลื่อนไหวไปมาบนร่างของเซี่ยชีหรั่นเงียบๆ แตะต้องส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นหอบหายใจเล็กน้อย ความคิดสับสน ยังจะมีเวลามาสนใจช่วยเซวียเหวินยูนที่ไหนกัน เย่เชินหลินมองเซวียเหวินยูนที่สีหน้าขาวซีดด้วยความพอใจ มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้งเล็กน้อย

“ขอโทษด้วย รบกวนแล้วครับ” ประตูถูกเปิดออกดังปัง โยวจื๋อปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู สีหน้าไร้รอยยิ้มที่เคยพบเห็นได้บ่อยๆ

“โยวจื๋อหรือ คุณตามมาที่นี่ได้อย่างไรกันคะ” เซี่ยชีหรั่นรีบโบกมือทักทายโยวจื๋อ

โยวจื๋อมองเซี่ยชีหรั่นแล้วก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “หลายวันมานี้ คุณไม่ได้ทานวิตามิน ผมจึงนำมาส่งให้คุณ”

เซี่ยชีหรั่นรับวิตามินมาอย่างแปลกใจ พึมพำว่า “ฉันไม่เคยทานวิตามิน”

เย่เชินหลินช่วยเซี่ยชีหรั่นเปิดฝาขวด เทออกมาสองสามเม็ดส่งให้เซี่ยชีหรั่น สายตาเหลือบไปทางเซวียเหวินยูนเล็กน้อย “ตอนนี้มีแล้ว

“ชีหรั่น ช่วยอะไรผมสักอย่างได้ไหม” จู่ๆเซวียเหวินยูนก็เอ่ยพูด เหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อครู่นี้ ทำให้สีหน้าเขาขาวซีดอยู่บ้าง

เงาร่างสูงใหญ่ปกคลุมอยู่เบื้องหน้าเซวียเหวินยูน เย่เชินหลินยืนนิ่ง ยืดตัวตรง มองไปที่เซวียเหวินยูน หางตาชี้สูงขึ้นเล็กน้อย เชิดคางขึ้นสูง มองเตือนไปทางเซวียเหวินยูน

เซวียเหวินยูนที่นั่งเกียจคร้านอยู่อีกด้าน เอ่ยเสียงเบาด้วยสีหน้าที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง “ให้เซี่ยชีหรั่นเป็นคนตัดสินใจเอง”

ใช้เพียงแค่ประโยคเดียว เย่เชินหลินก็นิ่งเงียบ ให้เซี่ยชีหรั่นตัดสินใจเอง การยอมรับแบบนี้ทำให้เขาเจ็บปวดใจ

เซี่ยชีหรั่นเห็นการขอร้องในแววตาของเซวียเหวินยูนเลือนราง เย่เชินหลินที่อยู่ข้างกายก็ไม่เอ่ยอะไรสักคำ แต่แรงที่ใช้จับแขนตัวเองนั้นแน่นขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยชีหรั่นดึงแขนเย่เชินหลินออกเบาๆ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันจะกลับมาในเร็วๆนี้ค่ะ”

เย่เชินหลินปล่อยมือและเดินก้าวเท้ายาวจากไปอย่างรวดเร็ว เซวียเหวินยูนลุกขึ้น พาเซี่ยชีหรั่นเดินผ่านร่างโยวจื๋อไป

“นายคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะทำแบบนี้” โยวจื๋อกลับสู่ท่าทีอ่อนโยนอย่างที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ สีหน้าอ่อนลงยิ่งกว่า ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องลงบนแว่นตาไร้กรอบนั้นดูสุภาพนุ่มนวลอย่างเห็นได้ชัด

เซวียเหวินยูนเหลือบตามองโยวจื๋อ ที่เม้มริมฝีปากแน่น ก็เอ่ยเสียงเย็น ยิ้มเรียบๆ “เมื่อไรที่นายตัดสินใจละทิ้งเรื่องที่นายจะทำ พวกเราค่อยมาคุยกันใหม่”

ดาดฟ้าที่กว้างขวางนั้นคือบาร์เหล้า เซวียเหวินยูนหยิบบัตรทองออกมา เอ่ยกับเถ้าแก่ว่า “รบกวนเคลียร์พื้นที่ในร้านให้โล่งด้วย ผมต้องการเหมาที่นี่”