ตอนที่ 1267 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1167

ตอนที่ 1267 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1167

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว มองยาน้ำสีม่วง และประทับจูบลึกซึ้งอีกครั้ง สมองของเซี่ยชีหรั่นดังวิ้งๆ นึกถึงเรื่องที่จะใส่ยาให้กับเย่เชินหลินไม่ออกอีก

ตอนที่เซวียเหวินยูนมาหาเซี่ยชีหรั่นนั้น ซูหวางก็ขวางอยู่ที่หน้าประตู มองเซวียเหวินยูนพลางเอ่ยตามหน้าที่ว่า “คุณเซี่ยกำลังยุ่ง ไม่สะดวกจะต้อนรับแขกครับ”

แขก คำนี้ถูกซูหวางจงใจเอ่ยเน้นหนัก เซวียเหวินยูนยักไหล่ไม่ใส่ใจ มองบานประตูที่ปิดสนิท พลางเอ่ยว่า “สรุปแล้วเป็นเซี่ยชีหรั่นหรือเย่เชินหลินกันแน่ที่มีธุระ”

“ไม่เคยเห็นนายวอแวไม่เลิกราแบบนี้ ทำไม ชอบเซี่ยชีหรั่นขึ้นมาจริงๆแล้วหรือ นายไม่ได้ไร้ความสามารถกับผู้หญิงหรอกหรือ” โยวจื๋อที่กอดอกอยู่อีกด้าน เอ่ยเย็นชา

เป้าหมายของซูหวางบรรลุแล้ว มองทั้งสองคนจากไปเงียบๆ เซวียเหวินยูนหันหน้าไปมองโยวจื๋อด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า “ไม่ผิด ฉันค้นพบว่า ฉันชอบผู้หญิงคนนี้มาก”

โยวจื๋อมองเซวียเหวินยูนด้วยสายตาเย็นชา ดันแว่นไร้กรอบด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก หมุนตัวจะเดินจากไป เซวียเหวินยูนกลับเอ่ยเรียบๆว่า “ถ้าหากว่าฉันบอกว่าชอบเซี่ยชีหรั่น นายจะปล่อยเธอไปไหม”

โยวจื๋อไม่ได้หันหน้ากลับไป ในจุดที่เซวียเหวินยูนมองไม่เห็นก็ยิ้มออกมาอย่างโหดเหี้ยม ภายใต้กระจกแว่นนั้นเต็มไปด้วยแผนการคิดบัญชี เอ่ยยิ้มๆว่า “ละครสนุกกำลังจะเริ่มแล้ว นายก็สามารถตั้งใจดูได้นะ”

เซวียเหวินยูนมองโยวจื๋อที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ คิ้วก็ขมวดเป็นปมลึกยิ่งขึ้น สรุปแล้วว่าจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดีนะ

บนสนามกอล์ฟ เซวียเหวินยูนขวางเย่เชินหลินเอาไว้ “ชีหรั่นมีอันตราย รีบพาเธอจากไปเร็วเข้า”

ซูหวางก้าวขึ้นมาด้านหน้า คิดจะดึงเซวียเหวินยูนออกไป เย่เชินหลินโบกมือให้เซวียเหวินยูน พลางเอ่ยว่า “เหตุผลล่ะ”

เซวียเหวินยูนอ้าปาก นั่นเป็นชื่อที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ตลอดกาล จึงมองเย่เชินหลินอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง เซวียเหวินยูนเม้มริมฝีปาก กดเสียงต่ำ “ผมพูดได้เพียงเท่านี้ สรุปแล้ว คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เป็นปัญหาของคุณ”

เย่เชินหลินมองเงาร่างที่เดินจากไปของเซวียเหวินยูนแล้ว ก็หมุนตัวไปแกว่งไม้กอล์ฟด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

“ชีหรั่น ช่วงนี้คุณต้องเริ่มเรียนรู้วิธีการหายใจเข้าและหายใจออกพวกนี้แล้วนะ ผมจะหาเวลามาสอนคุณ” โยวจื๋อที่อยู่อีกด้านกำลังปอกผลไม้ให้เซี่ยชีหรั่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า มองโยวจื๋อด้วยแววตาขอบคุณ “ขอบคุณคุณนะคะ โยวจื๋อ“

โยวจื๋อจิ้มมีดลงไปที่แอปเปิ้ล พลางส่งให้เซี่ยชีหรั่น “ขอบคุณอะไรครับ ผมเห็นคุณเป็นเพื่อนคนสำคัญมากนะ”

ประตูถูกเปิดออก เซวียเหวินยูนเห็นมือโยวจื๋อที่เข้าใกล้เซี่ยชีหรั่นมีมีดอยู่เล่มหนึ่งก็มีสีหน้าเย็นชา ก้าวเข้ามาแย่งมีดออกไป โยวจื๋อส่งแอปเปิ้ลอีกครึ่งลูกให้อย่างอ่อนโยน “ทำไม นายก็อยากกินแอปเปิ้ลหรือ มาๆ ปอกเองนะ”

เซี่ยชีหรั่นเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของเซวียเหวินยูนแล้ว ก็ส่งแอปเปิ้ลอีกครึ่งลูกที่ทานเหลือไปให้เงียบๆ เอ่ยอย่างลังเลว่า “ไม่พอล่ะก็ ที่ฉันยังมีอีกครึ่งลูกค่ะ”

“พรืด” โยวจื๋อที่อยู่ด้านข้างหัวเราะออกมาเสียงเบา เซวียเหวินยูนมองโยวจื๋ออย่างเย็นชาแวบหนึ่ง พลางหันหน้ามาเอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นว่า “ชีหรั่น จะไปดูงานนิทรรศการอัญมณีกับผมไหม ได้ยินมาว่าเป็นนักออกแบบหน้าใหม่ แม้ว่าจะเทียบกับคุณไม่ได้ แต่ดูแล้วก็มีประโยชน์”

เซี่ยชีหรั่นมองไปทางเซวียเหวินยูนด้วยสายตาเป็นประกาย โยวจื๋อนั่งอยู่อีกด้านด้วยสีหน้านิ่งสงบ มองไม่ออกถึงความรู้สึก “ดูท่าจะครึกครื้นกันเสียจริง” เย่เชินหลินที่สวมเสื้อเชิ้ตซาตินสีดำยืนอยู่หน้าประตู เอ่ยเสียงเรียบ

โอบไหล่เซี่ยชีหรั่นเดินออกไปด้านนอก เซี่ยชีหรั่นงึมงำเสียงเบาว่า “ได้ยินว่าวันนี้มีงานนิทรรศการออกแบบ อยากไปดูจัง”

เย่เชินหลินหยุดเท้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีว่า “ผมเป็นผู้จัดงานนิทรรศการนั้น”

ผลงานออกแบบอัญมณีภายในสถานที่จัดงานนิทรรศการอัญมณีล้วนเป็นของผู้ที่เพิ่งจบการศึกษาจากสาขาการออกแบบ หรือหนุ่มสาวที่เป็นนักออกแบบที่ไม่ได้มีชื่อเสียงมากนัก เซี่ยชีหรั่นเดินไปพลาง ชมผลงานของคนอื่นไปพลาง

ภาพการออกแบบอัญมณีสไตล์พังก์รูปหนึ่งดึงดูดสายตาของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ “ไม่เลวเลย แต่รู้สึกเหมือนจะขาดอะไรไป” เซี่ยชีหรั่นพึมพำ

“เฮ้ คุณเข้าใจหรือไม่ว่าอะไรคือสิ่งที่เรียกว่างานศิลปะและแฟชั่น ฉันจบการศึกษาจากสาขาออกแบบที่มีชื่อเสียงเชียวนะ ขาดอะไรไป ฉันจะมองไม่ออกหรือ” หญิงสาวคนหนึ่งเงยหน้ามองเซี่ยชีหรั่น กวาดตามองขึ้นๆลงๆครู่หนึ่ง ก็ปรากฏแววเหยียดหยามเซี่ยชีหรั่นในนัยน์ตา

เซี่ยชีหรั่นเอ่ยยิ้มๆว่า “ฉันไม่ได้มีจุดประสงค์ร้าย เพียงแต่คิดว่า ถ้าเพิ่มองค์ประกอบในงานออกแบบของคุณอีกนิดจะดีกว่านะคะ”

เด็กสาวหันหน้าไปพึมพำอย่างเหยียดหยาม “มีความสามารถ คุณก็มาวาดเองสิ”

เย่เชินหลินมองภาพเบื้องหน้าทั้งหมดนิ่งๆ คิดจะช่วยเซี่ยชีหรั่นตามจิตใต้สำนึก เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นยกพู่กันขึ้นมา ร่างกายก็ชะงัก เท้าที่ก้าวออกไปก็เก็บกลับมา

รอบด้านถูกโอบล้อมด้วยนักออกแบบและนักท่องเที่ยวบางส่วน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกไม่คุ้นเคยกับการถูกจับตามองโดยฝูงชน เมื่อหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วก็รีบวาดรูปลงบนกระดาษ

“คุณดูสิ เพิ่มรายละเอียดตรงนี้กับตรงนั้นนิดหน่อย ก็สวยขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยแล้วใช่หรือไม่” เซี่ยชีหรั่นวางผลงานของตัวเองไว้ด้านข้าง คนรอบด้านพากันทอดถอนใจว่า “เปลี่ยนเป็นสวยมากขึ้นกว่าเดิมจริงๆ”

“เทคนิคของคุณหรือ คุณคือเซี่ยชีหรั่นหรือคะ” เด็กสาวมองเซี่ยชีหรั่นตะลึงค้าง พลางเอ่ยถาม นักออกแบบที่สกัดขวางเซี่ยชีหรั่นเอาไว้มีมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างคนต่างแย่งกันเอ่ยถามว่า “คุณคือเซี่ยชีหรั่น ที่เป็นนักออกแบบให้กับราชวงศ์ชนชั้นสูงชาวอิตาลีโดยเฉพาะคนนั้นจริงๆหรือ”