ตอนที่ 1268 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1168

ตอนที่ 1268 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1168

เย่เนี่ยนโม่สวมห่วงยางลอยตัวอยู่ในสระว่ายน้ำ เย่เชินหลินเคยพูดเอาไว้ว่าจะต้องเรียนรู้ท่าว่ายน้ำที่ถูกต้องตามมาตรฐานให้ได้ภายในสองวัน ด้านข้างมีเสียงดังลอยมาเล็กน้อย เย่เนี่ยนโม่พบว่าขนาดห่วงยางของตัวเองนั้นเล็กลงเรื่อยๆ รูเล็กๆรูหนึ่งนั้นมีอากาศพุ่งออกมาไม่หยุด

“หม่ามี๊ หม่ามี๊!” เย่เนี่ยนโม่กวาดมือไปมาสองสามครั้ง ก็พบว่าตัวเองกำลังจมลงไม่หยุด จึงร้องเรียกเซี่ยชีหรั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เซี่ยชีหรั่นเพิ่งไปเอาน้ำผลไม้

ป่าเอ๋อร์เห็นเย่เนี่ยนโม่สำลักน้ำไปหลายอึก ก็โดดพุ่งลงไปในน้ำ ว่ายไปถึงข้างกายเย่เนี่ยนโม่อย่างชำนาญ สอดแขนเข้าไปใต้รักแร้ของเย่เนี่ยนโม่เอาไว้ พลางว่ายไปที่ขอบสระ

“กลับไปแล้วต้องบอกหม่ามี๊ของหนูนะว่าฉันช่วยชีวิตหนูเอาไว้ ต้องตอบแทนฉันดีๆ” ป่าเอ๋อร์กัดฟันพูด เมื่อว่ายไปถึงกลางสระ ป่าเอ๋อร์ก็รู้สึกว่าทั้งร่างไม่มีแรง เท้าก็เริ่มเป็นตะคริวไม่หยุด จิตใต้สำนึกก็ค่อยๆเลือนรางลงเรื่อยๆ

เงยหน้าขึ้นไปมองขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มที่อยู่บนระเบียง ชายหนุ่มที่อยู่ในที่ไกลๆนั้นยิ้มให้ตัวเอง พลางยกแก้วขึ้นสูง ถูกวางแผนคิดบัญชีเสียแล้ว! ความหวาดกลัวมหาศาลโอบล้อมรอบตัวป่าเอ๋อร์

โยวจื๋อต้องการให้เธอตาย ไวน์แดงที่ดื่มไปเมื่อครู่จะต้องมีปัญหาแน่นอน

ร่างกายของป่าเอ๋อร์ไร้เรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ ความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตรอดทำให้เธอว่ายไปทางขอบสระไม่หยุด “เนี่ยนโม่ ป่าเอ๋อร์หรือ!” เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ด้านข้างร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ลุกลี้ลุกลนคว้าร่มคันยาวส่งไปให้ป่าเอ๋อร์

ป่าเอ๋อร์ให้เย่เนี่ยนโม่คว้าร่มเอาไว้ มือทั้งคู่ที่เป็นตะคริวพยายามออกแรง “ระวังคนข้างกาย ระวังนะ!” ป่าเอ๋อร์ร้องงึมงำแล้วค่อยๆจมลงไปใต้ก้นสระ โยวจื๋อมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เทของเหลวสีแดงในแก้วข้างกายทิ้ง และเดินจากไปยิ้มๆ

เซี่ยชีหรั่นกรีดร้อง หมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมา ก็เห็นโยวจื๋ออยู่ข้างกาย มองมาทางเธอด้วยความอ่อนโยน เอ่ยถามเสียงเบาว่า “คุณดีขึ้นบ้างไหมครับ”

ความคิดของเซี่ยชีหรั่นยังคงสับสนวุ่นวาย จนถึงขั้นนึกไม่ออกว่าตัวเองเป็นอะไรไป ยื่นมือออกมาคิดจะเช็ดเหงื่อ แต่ในสมองก็ปรากฏภาพสายตาเศร้าเสียใจสุดท้ายของป่าเอ๋อร์ที่มองมาทางตัวเอง

“ป่าเอ๋อร์!” เซี่ยชีหรั่นร้องออกมาอย่างตกใจ โยวจื๋อมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด เอ่ยอย่างขมขื่นว่า “คุณป่าเอ๋อร์จากไปแล้วครับ”

“จากไป หมายความว่าอะไรคะ” เซี่ยชีหรั่นมองโยวจื๋อเขม็งอย่างต้องการคำตอบ สีหน้าโยวจื๋ออดไม่ได้ที่จะสงสาร ภายใต้สายตาเร่งรัดของเซี่ยชีหรั่น ก็ค่อยๆเอ่ยออกมาว่า “เพื่อที่จะช่วยชีวิตเนี่ยนโม่ และเพราะไม่ได้ยืดเส้นยืดสายก่อน ดังนั้นตอนที่ว่ายน้ำจึงทำให้เป็นตะคริวที่ขา ส่งผลให้คุณป่าเอ๋อร์เสียชีวิตแล้วครับ”

สมองของเซี่ยชีหรั่นขาวโพลน ปรากฏภาพสีหน้าสิ้นหวังของป่าเอ๋อร์มองมาทางตัวเองขณะที่กำลังจมน้ำ “ขอโทษ ฉันไม่ควรจากไปคนเดียว ฉันควรจะว่องไวกว่านี้” เซี่ยชีหรั่นพึมพำกับตัวเองไม่หยุด

โยวจื๋อขมวดคิ้ว คิดจะกดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ เซี่ยชีหรั่นปัดมือออก ประตูถูกเปิดออก แรงที่มากยิ่งกว่าโอบกอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ ใบหน้าเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา คิดจะดิ้นรนตัวออกมา

“เรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว” เย่เชินหลินลูบศีรษะเซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถดิ้นหลุดจากการกักขังของเย่เชินหลินได้ จึงอ้าปากกัดไหล่เย่เชินหลินทั้งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา เซี่ยชีหรั่นร้องสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวดออกมา

เย่เชินหลินคิ้วขมวด แต่มือก็ยังเคลื่อนไหวไม่หยุด ตบลงเบาๆ

เซวียเหวินยูนขมวดคิ้ว ถอนสายตาที่มองเซี่ยชีหรั่นกลับมา หมุนตัวจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา กำปั้นหนึ่งกระแทกเข้ากับกำแพง แววตาเซวียเหวินยูนเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด

“ทำไม เสียดายหรือ คนที่เธอต้องการไม่เคยเป็นนาย มีเพียงแค่เย่เชินหลิน ไม่แน่ว่าก็ต้องการฉัน ใครใช้ให้ฉันเป็นเพื่อนของเธอกันล่ะ” โยวจื๋อเอ่ยขึ้นช้าๆเมื่อเดินมาถึงข้างกายเซวียเหวินยูน

“ไสหัวไป” เซวียเหวินยูนสีหน้าเย็นชา ขับไสไล่ส่งโยวจื๋ออย่างไม่เกรงใจ

รอยยิ้มบนใบหน้าของโยวจื๋อที่แอบซ่อนอยู่หลังแว่นนั้นโหดเหี้ยมขึ้นเรื่อยๆ ดันกรอบแว่น โยวจื๋อฉีกรอยยิ้มจอมปลอมที่เป็นอาวุธของตัวเองออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันไปแน่ พวกเรามาดูกันดีกว่าว่าจะมีละครสนุกแบบไหนที่จะแสดงกันอีก”

“เนี่ยนโม่ล่ะคะ” เซี่ยชีหรั่นถามเสียงเบา นิ้วสัมผัสคราบเลือดเล็กน้อยที่ปรากฏขึ้นมาบนเสื้อเชิ้ตของเย่เชินหลินแผ่วเบา คิดหวาดกลัวอย่างต้องการจะถอยมือกลับ เย่เชินหลินคว้ามือที่คิดจะหลบหลีกของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ วางไว้บนบาดแผลของตัวเอง ใช้การกระทำปลอบประโลมเซี่ยชีหรั่น

“เขาไม่เป็นอะไร จำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น” เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเบา เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า มองดูใบไม้ที่ร่วงหล่นกะทันหันทางนอกหน้าต่าง และเอ่ยเรียบๆว่า “สุสานของเธออยู่ที่ไหนหรือคะ ฉันอยากจะไปเยี่ยมสักหน่อย”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลิน นัยน์ตาที่ร้องไห้จนบวมแดงก็มีน้ำตารินไหลออกมาอีกครั้ง แทบจะเป็นการเอ่ยขอร้องเย่เชินหลินว่า “ไม่ต้องเตรียมการอะไร ฉันควรจะเป็นคนแบกรับเรื่องราวทั้งหมดแทนเนี่ยนโม่เอง”

ห้องเซ่นไหว้ผู้ตายสีดำมืดมีผู้มาเยือนไม่มากนัก หวังเฉิงมองดูภาพป่าเอ๋อร์ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวดอยู่อีกด้านหนึ่ง เมื่อหวังเฉิงเห็นเซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามา หวังเฉิงก็พุ่งตัวเข้าไปชี้หน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูดอกหนึ่ง “ลูกสาวของผมยังสาวขนาดนั้น เธอยังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีแฟน แต่ต้องจากไปทั้งแบบนี้เสียแล้ว”

คนที่อยู่ด้านข้างได้ยินแล้วก็ส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น เซี่ยชีหรั่นเอ่ยพูดน้ำเสียงสั่น “ให้ฉันเข้าไปพบเธอหน่อยได้ไหมคะ” จิตใต้สำนึกของหวังเฉิงคิดจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อมองสีหน้าของเย่เชินหลินแล้ว ก็เอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ลูกสาวของผมไม่ให้อภัยคุณแน่นอน”

ภายในลานเซ่นไหว้ผู้ตาย เซี่ยชีหรั่นมองใบหน้ายิ้มแย้มของป่าเอ๋อร์ วางดอกไม้ช่อหนึ่งไว้ด้านหน้ารูปภาพของป่าเอ๋อร์ “ฉันตายแทนลูกชายของคุณ คุณควรจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน” เสียงของป่าเอ๋อร์ดังขึ้นกลางอากาศ