ตอนที่ 1277 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1177

บทที่1277 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1177

“ใช่ค่ะ” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ต่อให้ไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ก็ต้องฝืนยิ้มออกไป

“สวัสดีครับ ผมชื่อวิลเลี่ยม เป็นคนสวีเดน ที่บ้านทำธุรกิจผลิตนาฬิการายใหญ่ที่สุดในสวีเดน ผมอยากบอกคุณเซี่ยว่าคุณหน้าตาดีจนฟ้าโกรธามนุษย์มนาโกรธเกลียดเลยครับ！” วิลเลี่ยมพูดภาษาจีนอย่างติดๆขัดๆ

ฟ้าโกรธามนุษย์มนาโกรธเกลียด? เซี่ยชีหรั่นนิ่งอึ้งไป จากนั้นก็ตระหนักได้ว่าคนตรงหน้าคือชาวต่างชาติอาจมีบ้างที่ใช้หลักภาษาผิดไป เธอจึงพูดยิ้มๆว่า “คุณรู้ไหมว่าฟ้าโกรธามนุษย์มนาโกรธเกลียดหมายถึงอะไร?”

รอยยิ้มของเซี่ยชีหรั่นทำให้วิลเลี่ยมนิ่งไปชั่วครู่ ใบหน้าพลันปรากฏริ้วแดงขึ้นมา จากนั้นก็มองมาที่เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดขึ้นมาอย่างจริงจังว่า “รู้ครับ！ความหมายก็คือสวยจนทำให้พระเจ้าโมโห ทำให้คนอื่นโมโหด้วย！”

เซี่ยชีหรั่นมองคนต่างชาติตรงหน้าอธิบายอย่างหมดคำจะพูด เธอหัวเราะแล้วพูดขึ้นมาว่า “วันนี้คุณก็มาดูตัวเหรอ”

วิลเลี่ยมฟังประโยคนี้รู้เรื่อง จึงพยักหน้า เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นยืนเพื่อโชว์ท้องของตัวเองให้วิลเลี่ยมได้เห็นอย่างชัดเจน พร้อมทั้งส่งสายตาบอกว่าตัวเองมีลูกแล้ว

วิลเลี่ยมที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ลุกขึ้นตาม พร้อมกับมองมาที่เซี่ยชีหรั่นอย่างนึกสงสัย “วิลเลี่ยม ฉันมีลูกแล้วค่ะ” เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจออกมาพร้อมกับชี้มาที่ท้องของตัวเอง

“ยินดีด้วยนะครับ！” วิลเลี่ยมพูดออกมาอย่างจริงใจ

เซี่ยชีหรั่นเคาะหัวตัวเองอย่างปวดหัว จากนั้นก็นวดหน้าผากแล้วพูดออกมาให้เคลียร์กว่าเดิม “แต่ฉันมีลูกแล้วถ้าต้องคบกัน คุณไม่รู้สึกแปลกๆเหรอคะ?”

วิลเลี่ยมส่ายหน้าอย่างแปลกใจ “ก็ไม่นะ” เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับคนซื่ออย่างวิลเลี่ยม เซี่ยชีหรั่นจึงทำได้แค่พูดขึ้นมาว่า “วิลเลี่ยม ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”

วิลเลี่ยมเงียบไป เซี่ยชีหรั่นมองมาที่เขาด้วยความรู้สึกผิด แต่วิลเลี่ยมกลับยิ้มออกมา แล้วจับมือของเซี่ยชีหรั่นขึ้นมากดจูบเบาๆ พร้อมกับมองมาที่เซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาลึกซึ้ง “OK ถ้านี่คือเหตุผลจริงๆ ผมก็ขอยอมแพ้แต่โดยดี”

หลังจากที่วิลเลี่ยมจากไป เซี่ยชีหรั่นรู้สึกคอแห้งจึงดื่มน้ำเข้าไป ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายในชุดสูทรองเท้าหนังอีกคน

“คุณเซี่ยชีหรั่น?” ชายหนุ่มมองนาฬิกา แล้วเอ่ยพูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างหนักแน่น

“คุณคือผู้ก่อตั้งบริษัทธุรกิจออนไลน์รายใหญ่นี่นา！” เซี่ยชีหรั่นอุทานออกมาเมื่อเห็นผู้ชายที่มาปรากฏตัวตรงหน้า

ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วนั่งลง หลังจากตั้งนาฬิกาไว้สิบห้านาที ก็มองมาที่เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “หลังจากที่ผมทำการวิเคราะห์ภาพรวมแล้ว การพูดคุยกับคุณเซี่ยชีหรั่นควรที่จะเสร็จสิ้นภายในเวลาสิบห้านาที ตอนนี้เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นชายหนุ่มตรงหน้ามองมาที่ตัวเองอย่างเคร่งขรึม ก็พูดยิ้มๆขึ้นมาว่า “ถ้าคุณมีธุระคุณกลับไปก่อนก็ได้นะคะ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ผ่านไปแล้วสามนาที”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าเคร่งขรึมเพราะไม่อยากเสียเวลา เซี่ยชีหรั่นจึงต้องเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ได้ยินมาว่าสมาร์ทโฟนกับสมาร์ทวอทช์ของบริษัทคุณที่เพิ่งปล่อยออกมาตีตลาดต่างประเทศแล้วใช่ไหมคะ? แล้วเมื่อไหร่จะมีขายในประเทศล่ะ?”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว จากนั้นก็เริ่มแนะนำฟังก์ชันต่างๆของโทรศัพท์และนาฬิกาให้เซี่ยชีหรั่นฟังด้วยท่าทางจริงจัง ......สิบห้านาทีผ่านไป ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนอย่างพึงพอใจ แววตาที่มองมาที่เซี่ยชีหรั่นก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “คุณเซี่ยชีหรั่น ผมดีใจมากที่ได้มานัดเจอคุณ”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นดื่มกาแฟจนหมดแก้ว ก็ยกมือเรียกพนักงาน “ไม่ทราบว่าต้องการกาแฟเพิ่มหรือคะ?” พนักงานมองมาที่เซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนหวาน

เมื่อเห็นคราบกาแฟสีเข้มที่เหลือติดอยู่ตรงก้นแก้ว จู่ๆเซี่ยชีหรั่นก็นึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของเย่เชินหลินขึ้นมา เพราะไม่อยากให้เธอแอบดื่มกาแฟบ่อยๆเขาจึงบอกให้พ่อบ้านเอากาแฟไปซ่อนทั้งหมด

“ขอนมแก้วหนึ่งค่ะ ขอบคุณ” เธอเหมือนหลุดจากภวังค์ เซี่ยชีหรั่นได้สติกลับมาก็ยิ้มให้พนักงาน จากนั้นบริเวณท้องก็เกิดแรงสั่นขึ้นมาเบาๆ เซี่ยชีหรั่นเจ็บแปลบๆ จึงวางมือลงบนหน้าท้องแล้วลูบเบาๆ พูดเสียงอ่อนโยนขึ้นมาว่า “เด็กดีไม่งอแงนะ หม่ามี๊ไม่ดื่มกาแฟแล้ว เดี๋ยวหม่ามี๊ดื่มนมแทนนะ！”

เมื่อเก้าอี้ตรงข้ามโดนลากออก เซี่ยชีหรั่นก็เงยหน้าขึ้นไปพร้อมกับยิ้มออกมา “สวัสดีค่ะ ฉันคือเซี่ย.....เย่เชินหลิน！”

เย่เชินหลินมองมาที่เซี่ยชีหรั่นอย่างไม่ละสายตาไปไหน ราวกับไม่อยากพลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆทางสีหน้าของเธอ หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นนิ่งไปชั่วครู่เธอก็ลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกระเป๋าเดินออกไป

เดินไปถึงหน้าประตู บอดี้การ์ดก็ผงกหัวให้เซี่ยชีหรั่นอย่างสุภาพ ไม่ยอมปล่อยให้เธอออกไป เซี่ยชีหรั่นจึงสะบัดหน้าเดินกลับมาที่เดิมอย่างโกรธๆ เย่เชินหลินวางก้าวนมที่ร้อนกำลังดีไว้ตรงหน้าเธอ แล้วพูดเสียงเข้มว่า “นี่ต้องเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณดื่มกาแฟ”

เซี่ยชีหรั่นมองมาที่เย่เชินหลินอย่างเย็นชา แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ฉันว่าแทนที่จะพูดเรื่องกาแฟ คุณยังมีเรื่องต้องอธิบายกับฉันนะ”

เย่เชินหลินลุกขึ้นมาหยุดยืนหลังเก้าอี้ของเซี่ยชีหรั่น แล้วค่อยๆก้มลงโอบกอดแผ่นหลังของเธอ ใช้มือทั้งสองข้างกุมมือของเซี่ยชีหรั่นมาไว้บนหน้าท้อง แล้วพูดขึ้นมาแผ่วเบาว่า “บอกผมมา ตอนนี้คุณเกลียดผมหรือเปล่า?”

เซี่ยชีหรั่นชะงัก เกลียด? วินาทีที่ได้เห็นเย่เชินหลินเธอรู้สึกทั้งดีใจทั้งโกรธ แต่ว่าเกลียดไหมงั้นเหรอ? “ไม่”เซี่ยชีหรั่นยอมรับออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เย่เชินหลินจูบใบหูของเซี่ยชีหรั่นเป็นรางวัล จากนั้นก็พูดกลั้วยิ้มขึ้นมาว่า “เชื่อใจผมนะ ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ตั้งใจทำเรื่องที่คุณอยากทำต่อไป”

“เชื่อใจคุณ? คุณได้หุ้น80％ของหม่าลี่ไป แปลว่าคุณจะทิ้งฉันงั้นเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นคิดอะไรไม่ออก จึงเอ่ยถามขึ้นมา