ตอนที่ 1276 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1176

บทที่ 1276 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1176

เซี่ยชีหรั่นตั้งสติแล้วพูดว่า “จู่ๆก็โดนสะกิดไม่ว่าใครก็ตกใจกันทั้งนั้นแหละ”

เซวียเหวินยูนเดินเข้ามาหาอย่างรีบร้อน แล้วมองไปรอบๆจากนั้นก็กดเสียงต่ำพูดว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมจู่ๆคุณถึงมาเป็น..... หยวนหยวน?”

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจออกมา จากนั้นก็เล่าที่มาที่ไปให้เขาฟัง เซวียเหวินยูนจึงพูดขึ้นมาว่า “คุณกับหยวนหยวนก็คล้ายกันจริงๆนั่นแหละ เพราะอาการป่วยของหม่าลี่มีความเป็นไปได้ที่เธออาจจะจำคุณผิด แล้วเย่เชินหลินล่ะ?”

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจแล้วพูดว่า “เขาอยู่กับฉันนี่แหละ แต่ว่าคืนนี้ฉันยังไม่เห็นเขาเลย”

มีเย่เชินหลิน เซวียเหวินยูนจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่จู่ๆเขาก็พูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างเคร่งขรึมว่า “ถ้าคุณตัดสินใจกวนน้ำให้มันขุ่นแล้ว งั้นคุณก็ต้องระวังคนคนหนึ่งเอาไว้ให้ดี”

“ใคร?”

“พ่อบ้านข่าเอ๋อ！”

ภายในห้องส่วนตัวที่ถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกไว้อย่างดี เย่เชินหลินมองมาที่หม่าลี่ ดวงตาฉายแววเฉียบขาดตามแบบฉบับนักธุรกิจ “ผมตกลง”

รอยยิ้มปรากขึ้นมาบนใบหน้าของหม่าลี่ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เย่เชินหลินมองมาที่หม่าลี่พร้อมกับพูดนิ่งๆว่า “แต่ว่าสัดส่วนที่ผมจะได้ต้องถึง80％นะ”

หม่าลี่เลิกคิ้วขึ้น “80％เลยเหรอ ความต้องการของคุณไม่น้อยเลยนี่” เย่เชินหลินมองมาที่หม่าลี่อย่างมั่นใจ เวลาผ่านไปนานพอสมควร จนทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ

“ฉันตกลง แต่ว่าคุณต้องออกไปจากที่นี่ทันที”

เซี่ยชีหรั่นนั่งเฉาอยู่บนโซฟา สายตาของผู้หญิงที่ชื่ออ้ายหลอนทำให้เธอขนลุกขนพองตลอดทั้งงาน ข้างนอกหน้าต่างมีเสียงกระดิ่งดังขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นหันไปมอง ก็พบว่าCupidกำลังมองเธออยู่นอกหน้าต่างเงียบๆ

เมื่อเธอเปิดหน้าต่างออก Cupidก็กระโดดเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สวยงาม กระดิ่งบนลำคอของมันมีกระดาษแนบมาด้วย

“มองลงมาข้างล่างสิ”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งมาหยุดตรงหน้าต่างแล้วมองลงไปข้างล่าง ภายใต้ท้องฟ้าดำมืด เย่เชินหลินกำลังยืนอยู่บนสนามหญ้าโล่งๆ แสงจันทร์สีหม่นสาดส่องมาที่ตัวเขา เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็เลิกคิ้ว พร้อมกับโค้งเล็กน้อย เพื่อขออีกฝ่ายเต้นรำ

เซี่ยชีหรั่นวิ่งลงไปข้างล่างอย่างเร่งรีบ แล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเย่เชินหลิน ไม่รู้ว่าเพราะวิ่งเร็วเกินไปเลยหอบ หรือว่าเพราะเห็นเย่เชินหลินใบหน้าถึงได้แดงหัวใจถึงได้เต้นเร็วอย่างนี้

เย่เชินหลินกุมข้อมือของเธอมาวางไว้บนไหล่ของตัวเองเบาๆ ไม่มีจังหวะ ไม่มีผู้ชม ทุกอย่างดำเนินไปตามการชักนำของเย่เชินหลิน จากนั้นเขาก็พาเซี่ยชีหรั่นโยกย้ายร่างกาย

“พรืด” จู่ๆเซี่ยชีหรั่นก็หลุดขำออกมา เย่เชินหลินก้มมองเธอแล้วเลิกคิ้วถาม “ขำอะไร?”

เซี่ยชีหรั่นรีบหุบยิ้ม แล้วเหลือบมองท้องของตัวเอง “ฉันหอบท้องเต้นแบบนี้คุณไม่รู้สึกว่ามันเกะกะเหรอ?”

เย่เชินหลินไม่ตอบคำถาม เซี่ยชีหรั่นจึงเริ่มคิดว่าตัวเองทำเสียบรรยากาศหรือเปล่า แต่จู่ๆเย่เชินหลินก็จูบหน้าผากของเซี่ยชีหรั่น จากนั้นก็ผละออกอย่างเก้ๆกังๆ “นิดหน่อย”

เย่เชินหลินหายไป！หลังจากเซี่ยชีหรั่นตามหาเขามาหมดทุกที่จึงได้ข้อสรุปนี้มา เธอขว้างเครื่องบันทึกเสียงในมือทิ้ง เสียงของเย่เชินหลินมักจะทุ้มหนักและไม่เป็นมิตร ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เครื่องบันทึกเสียงบันทึกคำพูดของเขาเอาไว้ว่า

“เป็นเด็กดีรอผมกลับมา”

เธอมองตัวเองในกระจก รอยยิ้มบนมุมปากยังไม่หายไป ราวกับว่าความหอมหวานภายใต้แสงจันทร์เมื่อคืน และต่างหูสีเขียวมรกตที่ขยับไหว มาพรากความอบอุ่นของเย่เชินหลินไป

“หยวนหยวน” หม่าลี่เดินเข้ามาวางมือลงบนไหล่ของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ “เสียใจให้ผู้ชายแบบนั้นไม่คุ้มค่าหรอก ย่าจะหาคนที่ดีกว่ามาให้”

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น ไปเปิดตู้เสื้อผ้าเก็บของอย่างรวดเร็ว “ขอโทษค่ะ แต่ฉันต้องบอกคุณ ฉันไม่ใช่หยวนหยวน ฉันคือเซี่ยชีหรั่น และตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว”

“หยวนหยวน！” หม่าลี่ร้องลั่นออกมา จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ฉันให้ที่ดินเขาไป80％ โดยมีเงื่อนไขคือเขาต้องเลิกกับแก และเขาก็ตอบตกลง”

เซี่ยชีหรั่นหันกลับมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็ส่ายหน้ารัวๆ “ไม่มีทาง เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”

เมื่อหม่าลี่กวักมือ ข่าเอ๋อก็นำเครื่องบันทึกเสียงมาเปิดบทสนทนาระหว่างหม่าลี่และเย่เชินหลินที่เกิดขึ้นเมื่อวาน คำว่าตกลงของเขาทำให้เซี่ยชีหรั่นทรุดลงกับเตียงอย่างตกตะลึง

หม่าลี่กอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้เบาๆแล้วพูดปลอบว่า “อย่าเสียใจไปเลย ถึงแกจะมีลูกแล้ว ย่าก็สามารถหาคนที่ดีกว่านี้มาให้แกได้แน่นอน”

เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “คุณย่า ฉันขออยู่คนเดียวสักพักได้ไหม? แล้วเดี๋ยวฉันจะลงไปกินข้าวด้วย”

เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นไม่โวยวายจะไปแล้วหม่าลี่ก็พูดอะไรออกมาสักสองสามประโยค จากนั้นก็ตบหลังมือของเซี่ยชีหรั่นเบาๆแล้วพูดว่า “หลานรัก วันนี้เชฟจากฝรั่งเศสเพิ่งมาถึง อีกสักหน่อยแกรอชิมฝีมือเขาดูนะ ถ้าไม่ชอบย่าจะได้เปลี่ยนคนให้”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า หลังจากที่หม่าลี่เดินออกไปเธอก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าต่าง ชั้นที่เซี่ยชีหรั่นอยู่เป็นชั้นที่อยู่สูงที่สุดของตึก สมกับเป็นที่อยู่อาศัยของคนชนชั้นสูงจริงๆ

“เฮ้อ” เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้