ตอนที่ 1275 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1175

บทที่ 1275 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1175

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ดึงเย่เชินหลินเอาไว้ สูดดมกลิ่นหอมจากดอกกุหลาบจางๆแล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมา “ขำอะไร?” เย่เชินหลินถามอย่างหงุดหงิด

“ยังจำตอนที่ฉันเข้ามาเป็นคนใช้ในบ้านคุณได้ไหม ช่วงนั้นคุณป้ามาหา แล้วคุณก็ลงมือเข้าครัวเอง ตอนนั้นฉันคิดไม่ถึงเลยว่า คุณชายเอาแต่ใจอย่างคุณจะมีมุมอ่อนโยนกับเขาเป็นด้วย และคุณก็ดูคาดหวังกับอาหารที่ทำมาก อย่างกับเด็กอยากได้คำชมเลย”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็กระแอมไอ แล้วแก้คำใหม่ว่า “โอเค ไม่เหมือนเด็กก็ได้ ตอนนั้นฉันคิดว่า ความรักของแม่เป็นอะไรที่ล้ำค่าที่สุดแล้ว”

เมื่อเย่เชินหลินฟังจบ ก็จูงมือเซี่ยชีหรั่นเดินต่อ. เซี่ยชีหรั่นพึมพำอย่างท้อแท้ว่า “พูดขนาดนี้แล้วยังไม่ได้อีกเหรอ?”

เย่เชินหลินหยุดเดิน เซี่ยชีหรั่นจึงชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างตั้งตัวไม่ทัน “เซี่ยชีหรั่น คุณรู้ไหมว่าตระกูลนี้ขัดแย้งกันแค่ไหน ลูกชายสองคนและลูกสาวเพียงหนึ่งเดียวในตระกูลต่างก็ยื้อแย่งมรดกของผู้หญิงที่ชื่อว่าหม่าลี่มาตลอด เล่ห์เหลี่ยมของพวกเขาโหดร้ายถึงขนาดทำให้คุณต้องอยากขย้อนข้าวที่กินเข้าไปออกมาด้วยซ้ำ”

“แล้วยังไงเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นมองหน้าเย่เชินหลินจากนั้นก็พูดต่ออย่างสงสัยว่า “ฉันไม่ได้ต้องการสมบัติของพวกเขาซะหน่อย อีกอย่างฉันก็มีคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตากลมโตปริ่มน้ำของเซี่ยชีหรั่นมองมาที่เย่เชินหลิน. น้ำเสียงอ่อนหวานแกมสงสัยโจมตีหัวใจของเขาอย่างไม่อาจต้านทานได้

ความไม่สบายใจและความกังวลทั้งหมดที่มีต่างสงบลง เย่เชินหลินจูงมือเซี่ยชีหรั่นเดินไปอีกทาง แล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า “แน่นอนอยู่แล้ว”

ภายในห้างร้านแสนหรูหราที่มีพื้นที่เกือบร้อยตารางเมตรมีลูกค้าอยู่ในร้านแทบจะนับจำนวนได้ เซี่ยชีหรั่นประคอง.หม่าลี่เดินช็อปปิ้งรอบๆ

“ตัวนี้ ตัวนี้แล้วก็ตัวนี้” หม่าลี่ชี้เสื้อผ้าสองสามตัว พนักงานจึงรีบนำถุงมาเตรียมจะใส่ให้ หม่าลี่เลยพูดขึ้นมาว่า “สามตัวนี้ไม่เอา ส่วนตัวที่เหลือเอามาหมด”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มแกนๆออกมา “คุณย่าคะ ฉันไม่อยากได้เยอะขนาดนั้น ถ้าซื้อไปทั้งหมดนี้คงต้องเปลี่ยนวันละสามรอบ สองปีก็ใส่ไม่หมดหรอกค่ะ”

หม่าลี่ตบหลังมือของเซี่ยชีหรั่นอย่างใจดีแล้วเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรน่า ค่อยๆใส่ก็ได้ แกกำลังโตเลยนะ”

จากนั้นก็ยัดชุดกระโปรงใส่มือเซี่ยชีหรั่น พร้อมกับดันเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในห้องลองชุด “ใส่อย่างนี้มันจะดีจริงๆเหรอคะ?”

เซี่ยชีหรั่นมองชุดที่หม่าลี่ส่งมาให้ มันเปิดหลังนิดหน่อยทั้งยังสลักลวดลายอย่างประณีต

“เป็นผู้หญิงก็ต้องโชว์ด้านที่สวยที่สุดของตัวเองออกมาสิ ถึงจะท้องหรือแต่งงานแล้วก็เถอะ” หม่าลี่พูดพร้อมกับมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาใจดี จากนั้นก็ดันเธอเข้าไปให้ในห้องลองชุด

เย่เชินหลินนั่งอยู่บนโซฟา มีCupidนั่งคลอเคลียอยู่ๆข้าง มันยื่นอุ้งมือออกมาแหย่เย่เชินหลิน เมื่อเห็นเย่เชินหลินไม่สนใจก็ยังคงใช้อุ้งมือแหย่อยู่อย่างนั้น

เย่เชินหลินมองCupidอย่างนึกรำคาญ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาอนุญาตเซี่ยชีหรั่น เวลาของเธอก็ถูกแบ่งไปให้คุณย่าที่เพิ่งรู้จักครึ่งหนึ่ง ให้เขาครึ่งหนึ่ง ส่วนCupidก็ถูกหม่าลี่หลงลืมไปอย่างสมบูรณ์

“คุณเย่” พ่อบ้านพยุงหม่าลี่มานั่งลงตรงข้ามกับเย่เชินหลิน เย่เชินหลินโค้งเล็กน้อยเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ ทางด้านหม่าลี่ก็แอบประเมินเย่เชินหลินเงียบๆ ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวยังคงเฉี่ยวคมเหมือนตาเหยี่ยว เย่เชินหลินนั่งลงเผชิญหน้าอย่างสงบนิ่ง ไม่แสดงท่าทีเกร็งๆออกมาเลยแม้แต่น้อย

นานพอสมควรหม่าลี่ถึงได้ยิ้มออกมา พยักหน้าแล้วพูดว่า “ดูเหมือนหลานสาวของฉันจะหาสามีได้ไม่เลวเลยทีเดียว แต่ว่านะคุณเย่ คุณรักหลานสาวฉันจริงๆใช่ไหม?”

เย่เชินหลินมองมาที่หม่าลี่นิ่งๆ จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รักไม่รักต้องดูที่การกระทำใช้แค่ปากพูดไม่ได้หรอกครับ”

หม่าลี่พยักหน้า จู่ๆก็หัวเราะออกมา “งั้นเรามาพิสูจน์ด้วยการกระทำก็แล้วกัน คุณน่าจะรู้ ว่าฉันมีที่ดินแปลงใหญ่มาก มูลค่าของมันอีกสิบปีหลังจากนี้คงพุ่งถึงหลายแสนล้าน ถ้าคุณยอมเลิกกับหลานสาวของฉัน ฉันจะแบ่งให้คุณครึ่งหนึ่ง”

เย่เชินหลินนิ่งเงียบ พร้อมกับจ้องมองหญิงชราหัวแหลมตรงหน้า อีกฝ่ายเหมือนจะพึงพอใจกับความเงียบของเย่เชินหลิน นิ้วมือที่สวมใส่แหวนเพชรเม็ดใหญ่เคาะลงบนไม้เท้าของตัวเองเบาๆ จากนั้นก็พูดออกมาว่า “ผู้หญิงคนหนึ่งแลกกับสิทธิ์ถือครองที่ดินอีกครึ่งหนึ่ง คุณเย่ค่อยๆคิดก็ได้นะ”

เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาโดยมีคนคอยตามล้อมหน้าล้อมหลัง กระโปรงที่สั่งตัดโดยเฉพาะมีเพชรเม็ดงามฝังอยู่บริเวณชายขอบของกระโปรง เมื่อสวมใส่จึงขับให้รอบเอวโดดเด่นเป็นพิเศษ

“เอ่อ....พอได้ไหมคะ?” เซี่ยชีหรั่นหมุนตัว พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมาอย่างเขินอาย ท้องโตๆยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากกว่าปกติ

“สวยมาก” หม่าลี่รีบเข้าไปรับพร้อมกับพูดยิ้มๆออกมา “หลานย่าใส่อะไรก็สวยหมดแหละ”

เซี่ยชีหรั่นมองไปทางเย่เชินหลินด้วยสายตาคาดหวัง เย่เชินหลินเลิกคิ้วขึ้น แล้วพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยชมด้วยแววตาชื่นชม “ไม่เลวเลย”

คำพูดประโยคเดียวทำให้เซี่ยชีหรั่นตัวแทบลอย หม่าลี่มองสองคนตรงหน้าจู่ๆก็ยิ้มออกมา “งานวันเกิดของฉันคืนนี้ ก็ใส่แบบนี้สิ”

ภายในห้องแต่งตัว เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้กับช่างแต่งหน้า พอช่างแต่งหน้าพากันออกไป เซี่ยชีหรั่นก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ จากนั้นก็มีมือคู่หนึ่งวางลงบนไหล่ของเซี่ยชีหรั่นอย่างปลอบโยน