ตอนที่ 1274 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1174

บทที่ 1274 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1174

“เอ่อ.....นี่มันชั้นสามนะขึ้นมาได้ยังไง?” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยขัดรอยยิ้มดีใจอกดีใจของเด็กชาย

เด็กชายมองมาที่เซี่ยชีหรั่น ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป ใบหน้าที่เดิมทีมีแต่รอยยิ้มบัดนี้เริ่มปรากฏแววดุร้ายออกมา แล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “คุณคือคนที่ขโมยCupidมาเหรอ?”

ยังไม่ทันที่เซี่ยชีหรั่นจะได้อธิบายอะไรออกมา เด็กชายก็ยื่นมือออกไปเตรียมคว้าCupidที่อยู่บนตักของเซี่ยชีหรั่นด้วยความเร็ว แต่ยังไม่ทันได้เข้ามาใกล้เซี่ยชีหรั่น เด็กชายก็ถูกโจมตีจนตัวไปปลิวไปชนผนังเสียก่อน

เย่เชินหลินหยิบปืนสั้นขึ้นมาควงเล่นพร้อมกับพูดนิ่งๆว่า “ถ้านายเข้ามาใกล้แม้แต่นิดเดียว สมองของนายอาจจะไปอยู่ตรงนั้น หรือไม่ก็ตรงนี้ ไม่อยู่ในกะโหลกของนายอีกต่อไปแน่”

เด็กชายอุทานออกมาอย่างตกใจ “ให้ตาย คุณมันรุนแรงชะมัด”

เซี่ยชีหรั่นโผล่หน้าออกมาจากข้างหลังของเย่เชินหลินแล้วพูดอย่างไม่ยอม “เธอก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันซักเท่าไหร่หรอก เข้ามาก็หาเรื่องกันแล้ว”

เด็กชายเบ้ปากแล้วพูดพึมพำว่า “หมาหมู่นี่หว่า”

เด็กชายพูดจบ เหล่าบอดี้การ์ดก็มาล้อมเขาเอาไว้

เย่เชินหลินโบกมือบอกให้บอดี้การ์ดปล่อยเด็กชายไป จากนั้นก็โอบเซี่ยชีหรั่นกลับมานั่งลงที่เดิม มือข้างหนึ่งก็คว้าจับCupidเมื่อเด็กชายเห็นCupidปล่อยตัวตามสบายยอมให้เย่เชินหลินจับโดยที่ไม่ดิ้นหนี ก็งึมงำออกมาอย่างประหลาดใจ “เป็นไปได้ยังไง Cupidยอมให้คนอยู่ใกล้ขนาดนี้เลยเหรอ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว”

เย่เชินหลินลูบขนCupidอย่างช้าๆ พร้อมกับกวาดสายตามองมาที่เด็กชาย จากนั้นก็พูดนิ่งๆขึ้นมาว่า “ไม่ว่าใครส่งนายมา กลับไปบอกเขาซะว่าฉันรอเจออยู่”

เด็กชายได้สติหลังจากที่นิ่งอึ้งไปนาน มองไปทางCupidทีหนึ่ง ส่งเสียงขัดใจออกมาแล้วหันหลังกระโดดลงไปทางหน้าต่างจนหายวับไปกับความมืด

“ทำไมเขาไม่ขึ้นลิฟต์เอาล่ะ?” เซี่ยชีหรั่นจ้องมองรอยเท้าบริเวณหน้าต่างแล้วเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย

เย่เชินหลินพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า “คงเก็บไว้ขึ้นครั้งหน้ามั้ง！” วันต่อมา ขณะที่เซี่ยชีหรั่นกำลังนอนเคลิ้มๆ ก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่กำลังเลียตัวเองอยู่

“อย่ากวน ฉันขอนอนอีกหน่อย” เซี่ยชีหรั่นเอาผ้าห่มคลุมหน้า เหลือแค่ผมนุ่มๆไว้นอกผ้าห่ม จากนั้นเส้นผมบนหัวก็โดนกระตุกย้ำๆ เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว พลิกตัวพร้อมกดเสียงต่ำอย่างโกรธๆ “เย่เชินหลิน！”

“หืม?” ที่มาของเสียงทำให้เซี่ยชีหรั่นนิ่งไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นไปมองเย่เชินหลินที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะหนังสือ จากนั้นก็ละสายตากลับมาที่Cupidที่เดินวนเวียนอยู่รอบกายเธอ

“คุณเรียกผม?” เย่เชินหลินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเซี่ยชีหรั่น แล้วแนบหน้าผากเข้าหากันอย่างใกล้ชิด ดวงตาเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน “อรุณสวัสดิ์”

“เหมี๊ยวๆๆ” Cupidพยายามเบียดเข้ามาในอ้อมกอดของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นจึงดันเย่เชินหลินออก แล้วอุ้มCupidขึ้นมาอย่างเป็นห่วง” แมวเหมี๊ยวเป็นอะไรไป?”

เย่เชินหลินหหรี่ตามองCupidอย่างไม่ค่อยพอใจ Cupidหางสั่น จากนั้นก็ยอมลงจากตัวของเซี่ยชีหรั่นมานอนหมอบอยู่ข้างๆเย่เชินหลินแต่โดยดี

“คุณผู้ชาย คุณนาย มีคนมาหาครับ” พ่อบ้านเอ่ย แขกที่มาสวมใส่เครื่องแต่งกายพ่อบ้านตามแบบฉบับดั้งเดิมของอังกฤษ ทั้งยังไว้หนวดบนใบหน้าเคร่งขรึม ข้างๆมีเด็กชายเดินตามมาด้วยอย่างไม่เต็มใจ

“คุณเย่ ต้องขออภัยที่เมื่อวานคุณชายเทียนซงมารบกวน” พ่อบ้านโค้งคำนับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน การกระทำแสนสุภาพเป็นไปอย่างธรรมชาติ

“พ่อบ้านข่าเอ๋อ คุณดูสิCupidกำลังกินอาหารอยู่ ผมบอกแล้วว่ามันแปรพักต์ ตอนนี้มันตกไปเป็นของคนอื่นแล้ว！”

เทียนซงชี้ไปทางCupidพร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ข่าเอ๋อมองสำรวจCupidอย่างละเอียด จากนั้นก็หันมามองเซี่ยชีหรั่นอย่างประหลาดใจ ไม่นานก็เรียกสติกลับมาแล้วพูดว่า “คุณหญิงหม่าลี่เจ้านายของผมอยากเชิญทั้งสองท่านไปพบปะกันที่บ้านตระกูลหวาครับ”

เย่เชินหลินมองมาที่ข่าเอ๋อ แล้วส่งเสียงขึ้นมาว่า “บ้านตระกูลหวาที่ครองวงการธุรกิจกลุ่มสุดท้ายน่ะเหรอ?” ข่าเอ๋อยิ้มออกมานิดๆแล้วพยักหน้ารับ “บางทีคุณเย่อาจจะมีเรื่องอยากคุยกับกับเจ้านายของผมก็ได้”

เย่เชินหลินเก็บสายตากลับมา แล้วดันแก้วนมไปตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น พร้อมเอ่ยสั่งขึ้นมาว่า “ดื่มซะ”

เซี่ยชีหรั่นแอบเอานมวางลงใต้โต๊ะ Cupidจึงเดินเข้าไปเลียกินอย่างกระตือรือร้น เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นอย่างจนปัญญาแต่กลับไม่ต่อว่าอะไรเธอ ค่อยๆเช็ดมือด้วยกระดาษทิชชู่แล้วพูดขึ้นมาว่า “ถ้าแบบนั้นเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องนัดหมายกัน”

ข่าเอ๋อเงยหน้าขึ้นมาอย่างประหลาดใจ มองสำรวจผู้ชายคนนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง การได้พบเจอกับหม่าลี่ถือเป็นเกียรติสำหรับนักธุรกิจทุกคนแล้ว เพราะเธอถือครองที่ดินแปลงสุดท้ายทั้งหมด ซึ่งมีมูลค่าจนไม่สามารถตีเป็นราคาได้

“ได้ครับ ผมจะแจ้งเธอให้” ข่าเอ๋อยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็เบนสายตามาทางเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “ขอบคุณคุณเซี่ยที่ดูแลCupidนะครับ คงขอรบกวนแย่”

เทียนซงเดินเข้าไปอุ้มCupid เซี่ยชีหรั่นทำได้แค่มองมันอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ว่าCupidกลับมุดเข้ามาในอ้อมกอดของเซี่ยชีหรั่น พร้อมกับหันตูดใส่เทียนซง

“คุณเซี่ย จริงๆแล้วคุณสามารถไปเป็นแขกที่บ้านตระกูลหวาได้นะครับ แบบนี้คุณจะได้มีโอกาสเจอกับCupidบ่อยๆ” ข่าเอ๋อเอ่ยออกมาอย่างเรียบนิ่ง

เย่เชินหลินตวัดตามองข่าเอ๋ออย่างเย็นชา เซี่ยชีหรั่นจึงอุ้มCupidส่งให้เทียนซง แล้วเอ่ยขอโทษว่า “ขอโทษด้วยนะคะ ถึงฉันจะชอบCupidมาก แต่ว่าตอนนี้ฉันอาจจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆนะคะ”