ตอนที่ 1273 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1173

ตอนที่ 1273 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1173

เซี่ยชีหรั่นสำรวจตัวเองอยู่สักครู่ ก็เอ่ยถามว่า “แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เซวียเหวินยูนพยักหน้าพร้อมกับเอ่ยวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้า “ไม่หลงเหลือความสวยไว้เลยสักนิด”

“เหวินยูน เธอเป็นใครเหรอ?” หญิงสาววัยแรกแย้มลงมาจากรถ สูงยาวเข่าดีได้มาตรฐาน เซี่ยชีหรั่นจึงต้องเงยหน้ามองหญิงสาวเซ็กซี่ตรงหน้าอย่างยากลำบาก

เซวียเหวินยูนหลบหลีกมือของหญิงสาวที่กำลังจะคล้องแขนตัวเองอย่างแนบเนียน จากนั้นก็พูดเสียงนิ่งว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าพยายามแตะตัวฉัน” หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างเก้ๆกังๆ ตามมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ก็ฉันลืมตัวนี่นา บอกมาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แม่บ้านของคุณหรือเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นหัวเราะออกมาแต่ไม่ได้โต้แย้งแต่อย่างใด กลับเป็นเซวียเหวินยูนที่แสยะยิ้มออกมาอย่างไม่พอใจ “ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่บ้านเธอก็ไม่มีปัญญาจ้างผู้หญิงคนนี้ไปทำความสะอาดหรอก”

“นี่! เซวียเหวินยูนมันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นใครเท่านั้นเอง” หญิงสาวเบิกตากว้าง ดวงตาภายใต้เครื่องสำอางเริ่มแดงกกล่ำขึ้นมา

เหวินยูนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ทันใดคิ้วคมก็พลันขยายออกจากกันพร้อมกับพูดกับหญิงสาวว่า “อยากรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร?” เขาพูดพร้อมกับดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามาหา แล้วหันไปพูดกับผู้หญิงที่กำลังเบิกตาอ้าปากค้างว่า “เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่สามารถแตะต้องฉันได้”

หญิงสาวมองเซวียเหวินยูนโอบไหล่เซี่ยชีหรั่นอย่างตกใจ. จากนั้นก็มองการแต่งตัวของชีหรั่น อดพูดพึมพำขึ้นไม่ได้ว่า “ที่แท้ก็ชอบแบบนี้นี่เอง”

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินจากไป เซวียเหวินยูนก็รีบปล่อยเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นไม่รอให้เซวียเหวินยูนพูดอะไรก็ชิงพูดออกมาก่อนว่า “ไม่รับคำขอบคุณเป็นนมนะ”

เซวียเหวินยูนเลิกคิ้ว หัวเราะแล้วพูดว่า “ดูเหมือนคำขอบคุณในวันนี้คงต้องใช้เงินจ่ายแล้วล่ะ งั้นผมพอจะมีเกียรติได้เลี้ยงคุณสักมื้อไหม”

รถเฟอรารีคันสีแดงแล่นไปตามถนน จากนั้นก็เห็นรถสองสามคันขับตามมาเงียบๆ เซวียเหวินยูนมองกระจกหลังแล้วจู่ๆก็พูดว่า “แอบหนีออกมาสินะ”

เซี่ยชีหรั่นตกใจในทันที “คุณรู้ได้ยังไง?!”

เซวียเหวินยูนบุ้ยปากไปทางกระจกหลังแล้วพูดยิ้มๆว่า “จับดีๆนะ” เซี่ยชีหรั่นมองเซวียเหวินยูนอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมจับประตูรถเอาไว้ตามที่เขาบอก

เซวียเหวินยูนหัวเราะออกมา จากนั้นก็เพิ่มความเร็วขับเบียดรถข้างหน้า จนรถทุกคนบนถนนต้องเปิดทางให้ แต่รถคันข้างหลังก็ขับตามมาอย่างไม่ถอดใจ

“เย่เชินหลินนี่ลงทุนจริงๆ” เซวียเหวินยูนมองรถที่ขับตามมาผ่านกระจกหลังด้วยความตื่นเต้น ขับมาได้ไม่นาน ข้างหน้าก็มีด่านตรวจ ซึ่งแต่ละคันช้ามากตรวจ

“แปลกจัง ปกติตรงนี้ไม่เคยมีด่านนี่นา” เซวียเหวินยูนลูบคาง จากนั้นก็นึกไปถึงผู้บงการอยู่เบื้องหลัง จึงหัวเราะออกมา มีแค่เย่เชินหลินเท่านั้นแหละที่ใหญ่ขนาดนี้

รถสปอร์ตสี่คันขับเรียงกัน มีรถมาเซราตีขับเข้ามาตรงกลาง จากนั้นผู้ชายในชุดสูทสีดำก็เดินลงมาจากรถ มองรถเฟอร์รารี่ที่ถูกล้อมเอาไว้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ดูเหมือนข้าวมื้อนี้คงต้องเอาไว้เลี้ยงคราวหน้าแล้วล่ะ” เซวียเหวินยูนมองผู้ชายเคร่งขรึมที่พกพารังสีไม่น่าเข้าใกล้ผ่านกระจกหลัง แล้วจึงพูดยิ้มๆออกมา

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจ ตอนแรกเธอคิดว่าจะหนีออกมาได้นานแล้วแท้ๆ เธอจึงบอกลากับเซวียเหวินยูน แล้วลงมาจากรถ

เมื่อเย่เชินหลินเห็นการแต่งกายของเซี่ยชีหรั่นสีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาเข้าไปโอบเอวเซี่ยชีหรั่นแล้วกระซิบข้างหูเสียงเบาว่า “ครั้งนี้พัฒนาขึ้นนี่ รู้จักใช้มุกสลับตัวด้วย”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าลงอย่างอายๆ “ชุดนี้ฉันขอเปลี่ยนกับคุณแม่คนอื่น”

เย่เชินหลินนิ่งไปเล็กน้อย โอบไหล่เซี่ยชีหรั่น แล้วจับยัดเข้าไปในรถ จากนั้นรถก็ขับพุ่งออกจากเส้นเหลือง

ณ ร้านขายเครื่องแต่งกาย เมื่อดีไซเนอร์เห็นเย่เชินหลินก็เอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบอย่างนอบน้อม “คุณเย่” จากนั้นสายตาก็มาหยุดที่เซี่ยชีหรั่น มองสำรวจเซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัยอยู่หลายรอบถึงได้ถามขึ้นมาว่า “คุณเซี่ย?”

“เสื้อผ้า” เย่เชินหลินพูดออกมาอย่างรวบรัด

ดีไซเนอร์เข้าใจในทันที จึงเดินนำเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในห้องลองชุด ไม่นานหลังจากนั้นเซี่ยชีหรั่นก็ออกมาด้วยลุคใหม่

“คุณเซี่ย ครั้งหน้าไม่ต้องลองแต่งลุคแปลกๆแบบนั้นแล้วนะคะ” ดีไซเนอร์เอ่ยพูดออกมาอย่างฉะฉาน

เย่เชินหลินเหลือบมองดีไซเนอร์นิดๆ แล้วโอบไหล่ของเซี่ยชีหรั่นอย่างพึงพอใจ ข้างนอก แม่บ้านเดินถือโทรศัพท์เข้ามาพูดกับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินว่า “เมื่อสักครู่หมอถังโทรมาบอกว่า ภรรยาที่อยู่อเมริกาจะคลอดก่อนกำหนดก็เลยต้องรีบกลับประเทศ คุณหมอเขาถามว่ารบกวนคุณนายไปอบรมก่อนคลอดกับหมอเฟ่ยเพื่อนของหมอถังแทนได้ไหม”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว หลังจากเกิดเรื่องของโยวจื๋อเขาก็ติดตามปัญหาทางด้านการแพทย์ของเซี่ยชีหรั่นเป็นอย่างมาก เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรบอกชื่อศูนย์อบรมกับชื่อคุณหมอให้จางเฟิงอี้ไปตรวจสอบ

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเรื่องของโยวจื๋อทำให้เย่เชินหลินรู้สึกไม่ปลอดภัย และเธอก็รู้สึกขอบคุณที่เขาเป็นกังวลเรื่องเธอถึงขนาดนี้ ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาปรากฏตัวที่ศูนย์อบรม

เฟ่ยหลอมองท่าทางเคร่งขรึมของเย่เชินหลินอย่างขำๆ. จากนั้นก็พูดเสียงนุ่มขึ้นมาว่า “คุณเย่ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่เจรจาธุรกิจ ข้างๆยังมีคนที่คุณรักแล้วไหนจะลูกของคุณอีก. คุณผ่อนคลายหน่อยก็ได้นะ”

สีหน้าของเย่เชินหลินเปลี่ยนเป็นไม่ชอบใจ เซี่ยชีหรั่นจึงรีบแก้ไขสถานการณ์ “งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า”