ตอนที่ 1272 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1172

ตอนที่ 1272 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1172

“ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นสักหน่อย” เซี่ยชีหรั่นบ่นพึมพำ

ข้าวมื้อนี้เป็นไปอย่างราบเรียบ เมื่อโยวจื๋อล้างจานเสร็จ ก็พาเซี่ยชีหรั่นมาที่ดาดฟ้า แล้วพูดว่า “ตอนนี้เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ตรงนี้คือจุดที่โยวเล่อโดดลงไปในตอนนั้น”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเห็นใบหน้ายิ้มๆของโยวจื๋อก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาแปลกๆ โยวจื๋อหยิบโทรศัพท์ออกมา หลังจากที่เสียงยืดยาวดังขึ้นมา เสียงที่เซี่ยชีหรั่นคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้นมา

“คุณทำสำเร็จแล้ว?” เสียงของซือซือเต็มไปด้วยแววขำขัน

โยวจื๋อเอ่ยถามซือซือเสียงเย็นว่า “ตอนนั้นที่เธอบอกฉันว่าโยวเล่อโดดตึกเพราะเซี่ยชีหรั่น เธอได้ปิดบังอะไรฉันเอาไว้ไหม?”

ซือซือที่อยู่ในสายหยุดนิ่งไป ทันใดนั้นก็พูดกลั้วยิ้มออกมาว่า “เซี่ยชีหรั่นอยู่กับคุณเหรอ? เหอะๆ ไม่เจอกันนานเลยนะเซี่ยชีหรั่น”

เซี่ยชีหรั่นเม้มปาก ผ่านไปนานถึงได้เอยชื่อที่คุ้นเคยออกมา “ซือซือ”

โยวจื๋อวางสายโทรศัพท์ ไม่ว่าความจริงของเรื่องจะเป็นยังไง แต่เขาก็ได้รู้ว่าเขาเป็นหมากของซือซือ เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า “ซือซือพูดถูกส่วนหนึ่ง โยวเล่อชอบเย่เชินหลินจริงๆ”

โยวจื๋อยิ้มขมขื่นแล้วส่ายหน้า พูดกับเซี่ยชีหรั่นเสียงเบาว่า “อีกไม่นานเย่เชินหลินก็จะตามมาแล้ว”

ใบพัดอันใหญ่จอดนิ่งอยู่เหนือหัวของทั้งสองคน จากนั้นร่างกายที่คุ้นเคยก็ห้อยตัวลงมาตามบันไดลิงอย่างสบายๆ เย่เชินหลินจ่อปืนใส่ศีรษะของโยวจื๋อแล้วเอ่ยว่า “ฉันมาเร็วกว่าที่นายคิดเอาไว้ใช่ไหมล่ะ”

โยวจื๋อโบกมือแล้วเป็นฝ่ายวางปืนที่อยู่ในมือลงก่อน จากนั้นก็มองมาที่เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “พวกคุณไปเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นเดินไปหาเย่เชินหลินช้าๆพร้อมกับหันไปมองโยวจื๋ออย่างกังวล เย่เชินหลินเก็บปืน แล้วดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามาสำรวจขึ้นๆลงๆ เมื่อสายตาเห็นแผลที่ตกสะเก็ดแล้วบนลำคอของเซี่ยชีหรั่น แววตาของเขาก็พลันเยือกเย็น

เย่เชินหลินเหลือบมองโยวจื๋ออย่างลุ่มลึก แล้วจึงจูงเซี่ยชีหรั่นลงไปข้างล่าง เซี่ยชีหรั่นรู้สึกแปลกๆ จึงเอ่ยพูดกับเย่เชินหลินว่า “ฉันเป็นห่วงเขา”

เย่เชินหลินยังไม่หายโกรธ จึงตอบกลับไปด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่ว่าเขาจะทำอะไรล้วนแต่เป็นสิ่งที่เขาเลือกแล้ว สิ่งที่เราต้องทำคือเคารพการตัดสินใจของเขา”

ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นค่อยๆเบิกกว้าง หันหลังเตรียมจะเดินกลับไปทางเดิม แต่เย่เชินหลินกลับจับข้อมือของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ กัดฟันกรอดแล้วพูดขึ้นมาว่า “ต่อให้เขาไม่ทำอย่างนี้ยังไงก็ต้องถูกลงโทษตามกฎหมายอยู่ดี ทำไมคุณไม่ปล่อยให้เป็นไปตามเจตนาของเขาล่ะ?”

เซี่ยชีหรั่นกัดฟัน แล้วพูดกับเย่เชินหลินอย่างเสียใจว่า “เพราะว่าเขาคือเพื่อนของฉัน ฉันไม่สามารถทนเห็นเขาจากไปต่อหน้าต่อตาได้”

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นด้วยแววตาลึกล้ำ ปล่อยมือออกอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อมองตามแผ่นหลังของเซี่ยชีหรั่นที่รีบวิ่งขึ้นไป ก็รู้สึกเหมือนความสุขของเขาสามารถหายไปได้ทุกเมื่อ

สำหรับเซี่ยชีหรั่นแล้ว มีคนมากมายที่เธอไม่สามารถปล่อยวางได้ ต้องทำยังไงถึงจะทำให้ในสายตาของเธอมีเขาแค่คนเดียว

โยวจื๋อมองรูปของโยวเล่อ รอบข้างมีน้ำมันกับไม้ขีดที่เตรียมเอาไว้ เขาพูดงึมงำขึ้นมาเสียงเบาว่า “พี่ไม่อยากตายวิธีเดียวกับแก พี่กลัวว่าตอนที่ได้เจอกันแกจะจำพี่ไม่ได้ อีกไม่นานพี่ก็จะไปอยู่กับแกแล้วนะ”

“โยวจื๋อ！” เซี่ยชีหรั่นตะโกนลั่นจนทำให้โยวจื๋อชะงักนิ่ง เขาจุดไฟแช็กแล้วหันไปมองเซี่ยชีหรั่น

“คนท้องไม่ควรเคลื่อนไหวร่างกายเยอะนะรู้ไหม” โยวจื๋อสั่งสอนเซี่ยชีหรั่นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ พร้อมทั้งส่งแววตาตำหนิไปให้เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ

เย่เชินหลินทำได้เพียงกวาดสายตามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเย็นชา จากนั้นก็เบนสายตาหนีอย่างเงียบๆ คนมันตั้งใจจะตาย ใครก็ห้ามเอาไว้ไม่ได้หรอก

โยวจื๋อจุดไฟเตรียมไว้แล้วเรียบร้อย เซี่ยชีหรั่นจึงหันไปดึงแขนของเย่เชินหลิน “คุณรีบบอกให้คนไปแย่งไฟแช็กในมือของเขามาเร็วเข้า ไม่งั้นก็ไปเตะไม้ขีดพวกนั้นออกก็ได้”

เย่เชินหลินกับโยวจื๋อมองตากัน ทั้งสองต่างเข้าใจความหมายในแววตาของกันและกัน โยวจื๋อมองมาที่เซี่ยชีหรั่นอย่างลึกซึ้ง แล้วพูดเสียงดังฟังชัดออกมาว่า “ผู้หญิงคนนี้ซื่อบื้อ แล้วก็ขี้อ่อนไหวชอบคิดมากด้วย คิดอะไรก็ไม่ยอมพูดออกไปหรอก หลังจากนี้นายก็อย่าทำให้เธอเสียใจเสียน้ำตาล่ะ”

เย่เชินหลินตอบกลับเสียงเย็น “ไม่จำเป็นต้องให้นายบอก เธอเป็นคนของฉันอยู่แล้ว” โยวจื๋อเหลือบตามองบนพร้อมกับบ่นพึมพำ “กับคนกำลังจะตายก็ไม่ยอมไว้หน้าเลยนะ ขี้หวงจริงๆ”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินด้วยแววตาขอร้อง แต่เย่เชินหลินกลับโอบเอวเซี่ยชีหรั่นเดินลงข้างล่างอย่างไม่แยแส พร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้าว่า “ได้เจอกันเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว กลับกันเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้ารัว ทันใดนั้นใบหน้าก็พลันซีดเผือด เธอกุมท้องเอาไว้แล้วค้อมตัวลง เหงื่อเม็ดเป้งไหลลงตามกรอบหน้า

“เป็นอะไรไป?” เย่เชินหลินถามเสียงเบา จากนั้นก็อุ้มเซี่ยชีหรั่นรีบวิ่งลงตึกไป สักพักก็เปลี่ยนใจวกกลับไปชั้นบนอีกครั้ง

เมื่อโยวจื๋อเห็นเซี่ยชีหรั่นโดนอุ้มเข้ามา ไฟแช็กในมือก็ดับลงอีกครั้ง จากนั้นก็เอ่ยถามว่า “เป็นอะไรไป?”

“มาดูอาการเธอก่อนแล้วนายค่อยตาย” เย่เชินหลินออกคำสั่งอย่างไม่เกรงใจโยวจื๋อวางไฟแช็กในมือลงแล้วรีบเข้ามาหาเซี่ยชีหรั่น

แล้วไล่มองไปตามท้องของเซี่ยชีหรั่น จากนั้นโยวจื๋อก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกใจว่า “รู้สึกเจ็บแปลบๆเป็นช่วงๆใช่ไหม”