ตอนที่ 1271 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1171

ตอนที่ 1271 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1171

“ประธานเย่ ผมกลับมาแล้ว ผมนำศพของจางห้านที่จัดการเรียบร้อยกลับมาด้วย คุณสามารถไปตรวจสอบดูได้ตลอดเวลาเลยนะครับ” ซูหวางเอ่ยพูดขึ้นมา

“ข่าวช่องนี้รายงานว่า สัปดาห์ที่แล้วมีผู้ชายหายตัวไปตอนนี้ยังไม่พบร่องรอย ทางตำรวจกำลังตามหาหลักฐานที่เกี่ยวข้องต่อไป” เย่เชินหลินย้ายสายตาจากเนื้อหาข่าวในโทรทัศน์มาที่ซูหวาง

“เจอแล้วจริงๆเหรอ? แน่ใจนะ?” เย่เชินหลินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ

ซูหวางลังเล จากนั้นก็กวาดสายตามองภาพในจอโทรทัศน์อย่างรวดเร็ว แล้วจึงก้มหน้าพูดว่า “ผมแน่ใจว่าเป็นเขา”

เย่เชินหลินพยักหน้าแล้วยกปืนสีดำขึ้นมาจ่ออยู่ที่ศีรษะของซูหวาง

“ประธานเย่ นี่มันอะไรกันครับ?” ซูหวางเริ่มมีน้ำเสียงตื่นตระหนก เตรียมขยับร่างกาย แต่จางเฟิงอี้กลับพูดขึ้นมาเสียงเย็นว่า “นึกถึงกะโหลกของแกเอาไว้ ฉันแนะนำว่าทางที่ดีแกอย่าขยับจะดีกว่า”

“แกยังจะเล่นละครอยู่อีกเหรอ?” เย่เชินหลินพูดออกมาเสียงเรียบนิ่ง ในโทรทัศน์ยังรายงานข่าวการตามหาบุคคลที่สูญหายไปอย่างต่อเนื่อง

ซูหวางกลับมามีท่าทีสงบ จากนั้นก็พูดยิ้มๆว่า “ผมก็ว่าผมทำงานได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องนะ แต่ทำไมคุณถึงมาสงสัยผมล่ะ?”

จางเฟิงอี้เหยียดยิ้มอย่างดูถูกแล้วพูดขึ้นมาว่า “ก็เพราะว่าแกจัดการได้อย่างไร้ที่ติ เลยไม่อยากให้พวกฉันเห็นบาดแผลของจางห้าน ดังนั้นจึงจับตัวคนอื่นมาสวมรอยเป็นจางห้านแล้วนำกลับมาให้พวกฉัน ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกเหรอ?”

“ฉันไม่ได้อยากรู้ว่าแกทำอะไรกับจางห้านบ้าง บอกฉันมา ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังแกคือใคร?” แววตาของเย่เชินหลินค่อยๆดุดันขึ้นมา ในที่สุดก็ถึงเวลากระชากหน้ากากบุคคลสุดท้ายออกมาแล้ว

ซูหวางหัวเราะออกมาเสียงดัง “จางห้านถูกผมกำจัดไปแล้วจริงๆ คุณไม่รู้หรอก ว่าเขาสั่นกลัวแค่ไหนตอนถูกผมเล็งปืนใส่ ส่วนใครอีกคนที่คุณพูดถึง พวกคุณลองค่อยๆเดาดูสิ”

อีกฝ่ายพูดจบได้ไม่ทันไรเย่เชินหลินก็เดินเข้าไปเสยปลายคางของซูหวาง จากนั้นเลือดสดๆก็ทะลักออกมาจากช่องปากของซูหวางจำนวนมาก เย่เชินหลินชักเท้าออกอย่างเรียบนิ่ง ตีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า “จัดการซะ”

“โยวจื๋อ ฉันมาแล้ว” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยเรียกเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆเปิดประตู จนเกิดเสียงดังเอี๊ยด เซี่ยชีหรั่นมองรอบๆห้อง ก็พบว่าโยวจื๋อไม่อยู่

กาแฟที่วางอยู่ในห้องรับแขกยังคงร้อนกรุ่น เซี่ยชีหรั่นจึงบ่นพึมพำออกมา “ไปไหนอีกแล้วเนี่ย?”

เหมือนจะมีเสียงอะไรบางอย่างอยู่ในห้องหนังสือ เซี่ยชีหรั่นจึงเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับส่งเสียงออกไปว่า “อยู่นี่เองเหรอ? ไม่ได้ยินที่ฉันเรียกหรือไง?”

จู่ๆก็มีแมวดำตัวหนึ่งวิ่งผ่านเท้าของเซี่ยชีหรั่นไป เซี่ยชีหรั่นตกใจรีบก้าวถอยหลัง จนแผ่นหลังชนเข้ากับประตูบานหนึ่ง บนประตูมีสลักกลอน ลักษณะยังใหม่ๆอยู่เลย แถมยังไม่ได้ล็อกอีกต่างหาก

ในห้องเหมือนจะมีอีกเสียง เซี่ยชีหรั่นกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเอ่ยเรียก “โยวจื๋อ อยู่ข้างในหรือเปล่า?”

ไม่มีใครตอบกลับมา แต่กลับมีเสียงสิ่งของตกกระจัดกระจาย เซี่ยชีหรั่นจึงนำสลักกลอนออก แล้วค่อยๆผลักประตูเข้าไป จึงพบว่าในห้องมีแต่ข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิง

เตียงนอนสีชมพู ผ้าม่านสีชมพู เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นสีชมพู เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปข้างในช้าๆ จากนั้นก็มีแมวดำอีกตัววิ่งคาบก้อนด้ายออกมา

เซี่ยชีหรั่นกุมอกมองแมวดำตัวนั้นด้วยตาที่เบิกกว้าง จากนั้นสายตาก็ถูกดึงดูดด้วยรูปถ่ายที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หญิงสาวบนรูปถ่ายขาวดำยิ้มออกมาอย่างร่าเริง จนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ข้างๆรูปถ่ายมีภาพร่างการออกแบบเครื่องประดับมากมาย ทั้งยังมีสร้อยคออยู่เส้นหนึ่ง ลมข้างนอกพัดเข้ามาจนผ้าม่านตรงหน้าต่างปลิวไสว ราวกับผู้หญิงคนนั้นกำลังส่งยิ้มเยือกเย็นมาให้

“โยวเล่อ?！”

“ชีหรั่น บุกรุกเข้ามาในห้องคนอื่นแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ” เสียงของโยวจื๋อดังขึ้นมาจากข้างหลัง เซี่ยชีหรั่นหันกับมาก็ชนเข้ากับรูปวาดของโยวเล่อบนโต๊ะ

“ขอโทษฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันจะเก็บให้” เซี่ยชีหรั่นกำลังจะก้มลงเก็บ แต่ท้องที่ป่องออกมากลับทำให้เธอค่อนข้างลำบาก “หึๆ เดี๋ยวผมเก็บเอง ไม่เป็นไรน้องสาวผมไม่โทษคุณหรอก”

โยวจื๋อก้มตัวลงเก็บอย่างสง่า จากนั้นก็นำมาวางตรงหน้ารูปถ่ายของโยวเล่ออย่างเป็นระเบียบ เช็ดรูปถ่ายของโยวเล่อเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า “น้องสาวของผมชอบเย่เชินหลินมาก แต่กลับทำเรื่องสิ้นคิดลงไป ถ้าไม่มีคุณเธอ บางทีต่อให้ถูกปฏิเสธขนาดไหนผลสรุปมันก็คงจะดีกว่านี้”

เซี่ยชีหรั่นมองรูปถ่ายของโยวเล่อ จากนั้นก็ค่อยๆก้าวถอยหลัง มองโยวจื๋ออย่างระมัดระวังแล้วเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “เพราะงั้นการที่คุณมาตีสนิทกับฉันเพราะมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างใช่ไหม?”

โยวจื๋อเหมือนจะไม่สนใจท่าทางของเซี่ยชีหรั่น สอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงแล้วพูดออกมาอย่างสบายๆว่า “คุณมาหาผมเพราะอยากถามเรื่องชิ้นส่วนจากเศษแก้วที่แตกไปสินะ จริงๆแล้วไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ ในไวน์ที่ผมให้เธอวันนั้นมีสารที่ทำให้กล้ามเนื้อหดเกร็ง และผมก็เป็นคนเจาะห่วงยางของเย่เนี่ยนโม่เอง ตอนที่เธอลงไปช่วยเย่เนี่ยนโม่ผมก็ยืนมองเธอถูกฤทธิ์ยาเล่นงานอยู่ในเหตุการณ์นั่นแหละ”

“พอแล้วๆ คุณไม่ต้องพูดอะไรออกมาอีกแล้ว” เซี่ยชีหรั่นถอยร่น เรื่องทั้งหมดล้วนแล้วแต่อยู่ในแผนชั่วร้ายทั้งนั้น แบบนี้ยิ่งทำให้เธอรับไม่ได้

โยวจื๋อเดินเข้าไปหาสองสามก้าว ริมฝีปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ยังไม่พอหรอก เรื่องพวกนี้คุณต้องรู้เอาไว้ จางห้านถูกฆ่าแล้ว เดิมทีแล้วเขาจะอยู่ได้นานกว่านี้ เพียงแต่ว่าเขารู้สึกผิดต่อคุณ เลยอยากบอกเรื่องพวกนี้กับคุณมาตลอด ผมจึงต้องส่งเขาไปเจอพระเจ้าเร็วๆ”