ตอนที่ 1270
ตอนที่ 1270 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1170
October 28, 2026
ตอนที่ 1270 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1170
เซี่ยชีหรั่นถามอย่างตกตะลึง “คุณรู้ได้อย่างไรกันคะ” เย่เชินหลินหลบตาอย่างกระอักกระอ่วน บีบนวดต่อไป ในตู้หนังสือมีหนังสือเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเด็กที่เย่เชินหลินอ่านมากที่สุดในเวลาว่างหนึ่งเดือนนี้!
เซี่ยชีหรั่นก็คิดเช่นนั้น แต่ก็ยังเอ่ยถามต่อไป “ก่อนว่ายน้ำไม่ได้ยืดเส้นยืดสายจะเป็นตะคริวไหมคะ”
เย่เชินหลินพยักหน้า “ไม่ผิด เพียงแต่ว่าสำหรับคนที่ว่ายน้ำบ่อยๆแล้ว เป็นไปไม่ค่อยได้ แต่หากมีสารจำพวกที่มีแอลคาลอยด์จากภายนอกเป็นส่วนประกอบเข้าสู่ร่างกาย ก็สามารถให้ร่างกายคนเราแข็งทื่อเป็นตะคริวไปชั่วขณะได้”
เย่เชินหลินช่วยนวดน่องขาให้เซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยพูด เซี่ยชีหรั่นดูเหมือนครุ่นคิดพิจารณาอยู่ จู่ๆก็เด้งตัวลุกขึ้น แม้ว่าจะเป็นเย่เชินหลินก็สะดุ้งตกใจกับความกะทันหันนี้เช่นกัน
“เซี่ยชีหรั่น” เย่เชินหลินเอ่ยเรียกรอดไรฟัน
เซี่ยชีหรั่นผลักประตูแล้ววิ่งออกไป แต่ถูกเย่เชินหลินคว้าตัวกลับมา เย่เชินหลินถามเสียงทุ้มต่ำว่า “ทำไมหรือ หืม”
มือของเย่เชินหลินมักจะนำพาเวทมนตร์ที่ทำให้เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถต่อต้านเอาไว้ด้วย เซี่ยชีหรั่นดิ้นรน พลางเอ่ยว่า “ฉันมีเรื่องสำคัญต้องไปทำค่ะ”
เย่เชินหลินเลิกคิ้ว เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นภายในห้องนั้นทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้ “ผมอยากรู้เรื่องสำคัญของคุณมาก”
เซี่ยชีหรั่นมองนัยน์ตาเย่เชินหลิน ลังเลว่าจะบอกเรื่องที่ตัวเองรู้ให้เย่เชินหลินฟังหรือไม่ มือของเย่เชินหลินจุดไฟบนร่างของเซี่ยชีหรั่นไม่หยุด เซี่ยชีหรั่นคว้าแขนของเย่เชินหลินเอาไว้ ถามหยั่งเชิงว่า “ฉันคิดว่าจางห้านไม่ได้ฆ่าตัวตายค่ะ”
“ทำไมถึงพูดแบบนั้นกัน” เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นนิ่งๆ เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปาก พาเย่เชินหลินกลับห้อง หยิบสมุดบันทึกของจางห้าน ส่งให้เย่เชินหลินอ่าน
เย่เชินหลินพลิกอ่านจนจบด้วยสีหน้าเย็นชา เมื่อวางสมุดบันทึกลง ก็เอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นว่า “สองสามวันนี้ ซากุระที่ญี่ปุ่นบานแล้ว พรุ่งนี้คุณไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นสักหน่อยเถอะ พาแม่บ้านไปด้วย”
เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างไม่อยากจะเชื่อ พลางเอ่ยว่า “คุณไม่เชื่อฉันหรือคะ”
เย่เชินหลินนวดขมับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมที่จะพูดคุย “นี่ไม่เกี่ยวกับว่า ผมเชื่อหรือไม่เชื่อคุณ ผมเพียงแค่ไม่ต้องการให้คุณไปเสี่ยงอันตราย คุณเข้าใจไหม”
ท่าทีของเย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นตกตะลึง ระดับการแสดงความเป็นเจ้าของของเขาถึงขั้นที่ไม่อนุญาตให้เธอก้าวออกไปยังโลกภายนอกอย่างเป็นอิสระแล้ว เหมือนกับเด็กน้อยที่ถูกปกป้องเอาไว้ในอ้อมแขน จึงวางเศษกระจกที่อยู่ในถุงกลับไปบนเตียง เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลิน พลางเอ่ยว่า “ฉันจะไม่ไปญี่ปุ่น เรื่องนี้ฉันก็จะไม่ถามอะไรอีกเช่นกัน”
“เรื่องนี้ยังไม่ถึงคราวที่คุณต้องตัดสินใจ” เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเย็น
เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นก็ไปหาโยวจื๋อ โยวจื๋อไม่อยู่ที่ห้อง เซี่ยชีหรั่นตามหาไปรอบหนึ่งจนกระทั่งโยวจื๋อปรากฏตัวขึ้นในห้องอย่างรีบร้อน
“ชีหรั่นหรือ คุณกำลังตามหาผมหรือ” โยวจื๋อจัดแต่งทรงผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างเร่งรีบ เอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการขอโทษ “เมื่อครู่ไม่ทันระวังจึงหลับไปที่ระเบียงน่ะ”
เซี่ยชีหรั่นยื่นเศษกระจกให้กับโยวจื๋ออย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยว่า “ช่วยฉันสักอย่างได้ไหมคะ”
โยวจื๋อมองเศษกระจกในถุงด้วยความสงสัย “กระจกหรือ”
เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าเอ่ยว่า “ช่วยฉันตรวจหน่อยได้ไหมคะว่าด้านในมีส่วนประกอบอะไรบ้าง”
โยวจื๋อพยักหน้า “นี่ไม่มีปัญหาครับ เพียงแต่ว่าคุณจะตรวจมันไปทำอะไร สิ่งนี้มาจากไหนกันครับ”
เซี่ยชีหรั่นลังเลที่จะเอ่ย “ฉันคิดว่าการตายของป่าเอ๋อร์แปลกๆค่ะ” ใบหน้าของโยวจื๋อปรากฏความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึงได้ขึ้นมา สายตาที่มองไปทางเซี่ยชีหรั่นก็มีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา เอ่ยอย่างล้อเล่นว่า “ชีหรั่น คุณกำลังพูดอะไรน่ะ หรือว่าจะมีคนจงใจทำร้ายเธอกัน”
เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าลงอย่างเศร้าโศก “ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ วันนี้ฉันจะไปญี่ปุ่นแล้ว”
โยวจื๋อเก็บงำความแตกต่างที่มีในแรกเริ่มเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ก็ดันกรอบแว่น พลางเอ่ยว่า “เย่เชินหลินหรือ”
เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า โยวจื๋อตบไหล่เซี่ยชีหรั่น เอ่ยว่า “คุณวางใจเถอะ ผมเชื่อในสิ่งที่คุณพูด ผมจะช่วยคุณ รอคุณกลับมาจากญี่ปุ่นก็จะได้รู้ผลแล้ว”
หลังเซี่ยชีหรั่นจากไปแล้ว โยวจื๋อก็โบกแผ่นกระจกในมือ ยิ้มเฝื่อนๆ “ดูท่าจะปิดบังเอาไว้ไม่อยู่แล้วสินะ”
ขณะที่เดินไปตามริมถนนของญี่ปุ่น ดอกซากุระที่ลอยละล่องไปทั่วฟ้าทำให้ทั้งเมืองในญี่ปุ่นถูกปกคลุมอยู่ใต้สีชมพูเรืองแสง เซี่ยชีหรั่นเดินอย่างเบื่อหน่าย แม่บ้านก็เดินตามจังหวะอยู่ด้านหลัง
กลุ่มเด็กนักเรียนหญิงรวมตัวกันถ่ายรูปอยู่ที่เครื่องถ่ายรูปริมถนน เซี่ยชีหรั่นมองดูอยู่ครู่หนึ่ง เถ้าแก่เนี้ยะที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มแย้ม ลากเซี่ยชีหรั่นแล้วผลักเข้าไปด้านใน
โพสต์ไปหลายท่าทาง เซี่ยชีหรั่นก็ทำท่าทางประหลาดถ่ายรูปแล้วรูปเล่า จนกระทั่งอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ท้องฟ้ายามค่ำคืนกำลังจะมาเยือน ฝีเท้าผู้คนรอบด้านเต็มไปด้วยความเร่งรีบ บางคนเพื่อทำมาหาเลี้ยงชีพ บางคนก็เพื่อไปตามนัดหมาย
“ขอร้องท่านล่ะ ให้ฉันได้หัวใจของเขาเถอะนะ!” เสียงพึมพำของเด็กสาวคนหนึ่งลอยมาจาก น้ำพุขนาดใหญ่ที่มีผู้คนไปรวมตัวกันเป็นจำนวนมาก
เซี่ยชีหรั่นอดหัวเราะไม่ได้ “น้ำพุนี้ศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นเลยหรือ”
เด็กสาวเอ่ยอย่างจริงจังว่า “แน่นอนว่าศักดิ์สิทธิ์มากค่ะ ไม่เชื่อคุณลองดูสิ ขอเพียงแค่คุณคิดถึงจากใจจริง เขาก็จะปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าคุณ”