ตอนที่ 1279 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1179

บทที่ 1279 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1179

เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆพร้อมกับกุมโทรศัพท์แน่น เซี่ยชีหรั่นคุ้นเคยกับภาพวาดที่ห้อยอยู่ตรงสุดโถงทางเดินเป็นอย่างดี ใบหน้าที่ยิ้มเล็กน้อยจนเห็นลักยิ้มบุ๋ม หลานสาวที่หม่าลี่ชอบที่สุด หยวนหยวน！

“แครก ！” เสียงเบาๆดังขึ้นมาจากชั้นล่าง เซี่ยชีหรั่นรีบใช้แสงจากโทรศัพท์ส่องไปยังทิศทางนั้น ตรงทางเลี้ยวของโถงทางเดินมีเงาของคนใส่ชุดยาวๆสีขาวลอยผ่านไป

ข้างหลังเหมือนมีดวงตาจดจ้องตัวเองอยู่ เซี่ยชีหรั่นค่อยๆหันไปก็เห็นภาพของหยวนหยวน คนที่ลอยผ่านไปเมื่อกี้เหมือนหยวนหยวนเลย?

“เซี่ยชีหรั่น กลับเข้าไปในห้อง” เสียงของเย่เชินหลินจากปลายสายออกคำสั่งอย่างไม่อาจโต้แย้งได้

เซี่ยชีหรั่นหันหลังวิ่งกลับไป ไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่มองตามตัวเองอยู่ตรงบริเวณบันได วันรุ่งขึ้น เซี่ยชีหรั่นเก็บกระเป๋าเรียบร้อย เมื่อเห็นสภาพซีดเซียวของตัวเองในกระจกก็อดตบหน้าตัวเองเบาๆไม่ได้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมา เหมือนคนกดเคาะกำลังเร่งรีบ เมื่อข่าเอ๋อเห็นเซี่ยชีหรั่นเปิดประตูออกมา ก็พูดอย่างร้อนรนว่า “อาการของคุณท่านไม่ค่อยดีเลย รบกวนคุณไปดูได้ไหมครับ?”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งตามพ่อบ้านมาจนถึงห้องของหม่าลี่ ภายในห้องที่มีพื้นที่มากมายกลับมีแค่เตียงไม้ขนาดใหญ่วางอยู่แค่หลังเดียว มีคุณหมอสองสามคนกำลังล้อมเตียงเอาไว้

เมื่อหม่าลี่เห็นเซี่ยชีหรั่น ก็กวักมือเรียกเธอ เซี่ยชีหรั่นจึงรีบเดินเข้าไปกุมมือของคนชราเอาไว้ “หยวนหยวน ย่าขอโทษ เพราะย่าแกถึงต้องตาย” หม่าลี่พูดออกมาพร้อมกับมองมาที่เซี่ยชีหรั่นด้วยแววตาที่อ่านยาก

เซี่ยชีหรั่นตบหลังมือของหม่าลี่เบาๆ คุณหมอจึงเอ่ยพูดเสียงเบากับข่าเอ๋อว่า “ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน ในระหว่างนี้พยายามตามใจเธอเข้าไว้นะครับ เธอจะได้จากไปอย่างสบายใจ”

หลับสนิทไปทั้งๆที่กุมมือของเซี่ยชีหรั่นอยู่ จนกระทั่งฉีดยาระงับประสาทให้เซี่ยชีหรั่นถึงได้ดึงมือออกมา “คงต้องรบกวนคุณเซี่ยอีกสักเดือนแล้วล่ะครับ อีกแค่เดือนเดียว” กรอบตาของข่าเอ๋อเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

ขณะที่กำลังเดินอยู่ในสวนดอกไม้ เสียงทะเลาะกันรุนแรงทำให้เซี่ยชีหรั่นหยุดเดินในทันที

“เธอเป็นแค่คนนอก ทำไมต้องเครียดขนาดนั้น ดูสภาพแกตอนนี้เถอะ”กว๋อเหาเอ่ยพูดอย่างดูแคลน

“คนนอก? แกรู้ไหมว่าแม่ไม่ยอมเจอพวกเราแต่ยอมเจอเธอแค่คนเดียว รอให้ถึงช่วงเปิดพินัยกรรมก่อนเถอะแล้วแกจะรู้ว่าคนนอกนี่แหละคือคนที่จะได้ทุกอย่างไป” อ้ายหลอนพูดอย่างเฉียบแหลมและใส่อารมณ์

สองคนนี้ดูภายนอกก็ดูเข้ากันดีไม่ใช่เหรอ? เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดอย่างแปลกใจ ทว่าเท้าดันลื่น เผลอไปเหยียบใบไม้แห้งจนส่งส่งเสียงขึ้นมา

“ใคร?” กว๋อเหากับอ้ายหลอนตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

มือคู่หนึ่งเอื้อมมาปิดปากของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้เบาๆ จากนั้นก็พาเซี่ยชีหรั่นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเซวียเหวินยูนเห็นท่าทางหอบเหนื่อยของเซี่ยชีหรั่นก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงว่า “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

เซี่ยชีหรั่นลูบหน้าอกตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจออกมาอย่างอดไม่ได้ “ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

เซวียเหวินยูนมองมาที่เซี่ยชีหรั่น ผ่านไปนานถึงได้ดึงเซี่ยชีหรั่นมาอยู่ข้างๆแล้วพูดออกมาอย่างจริงจังว่า “คุณน่าจะรู้ว่าคุณหน้าตาคล้ายหยวนหยวน”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เซวียเหวินยูนจึงพูดต่อว่า “จริงๆแล้วไม่ใช่ว่าคุณเหมือนหยวนหยวนหรอก แต่เป็นหยวนหยวนต่างหากที่เหมือนคุณ! เมื่อก่อนหยวนหยวนก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ชอบเย่เชินหลินเหมือนกัน หลังจากที่คุณปรากฏตัว เธอก็ไปศัลยกรรม”

เซี่ยชีหรั่นอ้าปากค้างไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา เรื่องพวกนี้เอาจริงๆแล้วมันก็ดูเหลวไหลมาก เซวียเหวินยูนหัวเราะแล้วพูดว่า “หยวนหยวนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขับชนรถอีกสามคัน เธอเสียชีวิตคาที่ แต่มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ หม่าลี่คิดมาตลอดว่าคนทำต้องเป็นคนในครอบครัว ผมพูดแบบนี้คุณพอจะเข้าใจหรือยัง?”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าอย่างนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพึมพำว่า “มิน่าล่ะหม่าลี่ถึงได้เย็นชากับลูกชายกับลูกสาวของตัวเองนัก”

เซวียเหวินยูนสะกิดเซี่ยชีหรั่นพร้อมกับพูดยิ้มๆว่า “ไม่ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ขอแค่คุณจำเอาไว้ว่าเรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับคุณก็พอแล้ว”

เมื่อเข้ามานั่งในห้อง เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกคอแห้ง จึงยื่นมือออกไปเตรียมจะหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ข้างๆแต่กลับคว้าได้แค่อากาศ แก้วน้ำที่ควรวางอยู่บนโต๊ะแต่ตอนนี้กลับวางอยู่บนหัวเตียง

เซี่ยชีหรั่นเดินมาที่หัวเตียง แล้วมองแก้วน้ำอย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลัง เธอไม่เคยมีนิสัยเอาแก้วน้ำมาวางไว้บนหัวเตียงอย่างนี้ แบบนี้ก็แสดงว่าต้องมีคนเข้ามาในห้องของเธอแน่. และต้องกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ!

ข้างนอกประตู เทียนซงชะโงกหน้าเข้ามากวักมือเรียกเซี่ยชีหรั่น พูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างมีลับลมคมนัยว่า “คุณลุงหน้าดุคนนั้นมาคุณ”

“คุณลุงหน้าดุ? เย่เชินหลินเหรอ?” เทียนซงพยักหน้า แล้วพูดเสียงเบาว่า “ผมจะพาคุณไปหาเขา แต่คุณห้ามส่งเสียงดังนะ เพราะพวกเขาไม่มีใครรู้”

ภายในห้องรับแขก. แววตาของเย่เชินหลินดุดันอย่างเห็นได้ชัด “คืนเธอมาให้ผม ประโยคนี้ผมจะไม่พูดซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง”

“คุณเย่ คุณกับคุณท่านทำข้อตกลงกันแล้ว ในระหว่างนี้ หวังว่าคุณจะให้เวลาคุณเซี่ยกับคุณท่านหน่อยนะ เธอเหลือเวลาไม่เยอะแล้ว”

เสียงของข่าเอ๋อสะอึก. ไม่ยอมบอกว่าจะให้เซี่ยชีหรั่นกลับไป ความอดทนของเย่เชินหลินใกล้ถึงขีดจำกัด จางเฟิงอี้ที่อยู่ข้างๆงอนิ้วที่เหนี่ยวไกปืนเอาไว้ สีหน้าของข่าเอ๋อก็เริ่มเครียดเกร็ง