ตอนที่ 1280 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1180

บทที่1280 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1180

ตลอดการทานข้าวมีแค่คุณนายพูดอยู่คนเดียว จนกระทั่งคนใช้มาเก็บโต๊ะ เซี่ยชีหรั่นจึงฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ต้อนรับเป็นอย่างดีนะคะ วันนี้ฉันยังมีธุระ คงต้องขอตัวก่อน”

ไม่รอให้เซวียเหวินยูนพูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว ข้างนอกคฤหาสน์มีรถมาเซราตีคันสีดำจอดรออยู่ จากนั้นก็มีเสียงสดใสดังขึ้นมาจากในรถว่า “คุณนาย”

เมื่อเซวียเหวินยูนตามออกมาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเซี่ยชีหรั่นแล้ว “ลูกชาย ความชอบจะไปบังคับกันไม่ได้หรอกนะ ต้องปล่อยให้เป็นตามลำดับขั้นตอนไป” เมื่อเห็นท่าทางหงอยๆของเซวียเหวินยูน คนเป็นแม่ก็ถอนหายใจออกมา

“ทำไมพวกคุณรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน?” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยถามอย่างแปลกใจ จางเฟิงอี้จึงพูดออกมาว่า “จากนิสัยขี้หวงของคุณชายแล้วคุณคิดว่าเขาจะยอมปล่อยให้คุณอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวเหรอครับ?”

เซี่ยชีหรั่นกำลังจะพูดออกมาอีก รถก็จอดลงตรงหน้าคลับชื่อดัง “สวัสดีครับ เชิญตามผมมา” พนักงานเดินนำเซี่ยชีหรั่นไปที่ลิฟต์อย่างสุภาพ ขณะที่เซี่ยชีหรั่นกำลังจะเดินเข้าไปในลิฟต์กลับถูกพนักงานห้ามเอาไว้

“คุณเป็นแขกVIP เชิญทางลิฟต์ส่วนตัวเลยครับ” เซี่ยชีหรั่นมาหยุดอยู่บนชั้นที่สูงที่สุด จากนั้นพนักงานก็โค้งตัวเล็กน้อย แล้วเดินจากไป

เมื่อเปิดประตู ไอน้ำก็ปะทะหน้าเข้ามา นึกไม่ถึงเลยว่าชั้นบนสุดจะเป็นบ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่ กลางห้องมีหินก้อนใหญ่ที่เป็นจุดกำเนิดของน้ำพุกินพื้นที่ในห้องไปราวๆร้อยตารางเมตร ทั้งยังมีน้ำจากก๊อกที่ติดอยู่บนผนังไหลลงบ่อน้ำร้อนตรงหน้า

เซี่ยชีหรั่นหรี่ตาลง ในสระไม่มีคนอยู่ เมื่อก้าวเดินเท้าก็พลันลื่น เซี่ยชีหรั่นจึงเอนตัวไปข้างหน้า จากนั้นก็มีแขนคู่หนึ่งมารวบตัวเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่น

แผ่นอกสีแทนของเย่เชินหลินไหวกระเพื่อมตามแรงลมหายใจ วินาทีที่ใบหน้าสัมผัสกัน เซี่ยชีหรั่นก็หน้าร้อนผ่าว

“วันนี้ไปทำอะไรมา?” เสียงของเย่เชินหลินเรียบนิ่ง

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ ก็แค่ทานข้าว” เซี่ยชีหรั่นพยายามดันตัวออกห่างเย่เชินหลิน เพียงแค่ขยับเบาๆก็ถูกเขากอดรัดด้วยแรงที่มากกว่าเดิม ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ยิ่งใกล้กันมากขึ้น

เมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนรุ่มที่ถูกส่งต่อมาจากส่วนล่างของอีกฝ่าย ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นก็ยิ่งแดงหลายเท่า “เงยหน้ามามองผม” เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นแน่น น้ำเสียงเริ่มแหบพร่า ไม่สนร่างกายของตัวเองที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป

เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นแค่ลูกกระเดือกของอีกฝ่าย เย่เชินหลินถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสบตากับเซี่ยชีหรั่น “บอกผมมาวันนี้เกิดอะไรขึ้น?”

เซี่ยชีหรั่นนิ่งไป เธอเห็นตัวเองกำลังลังเลผ่านเงาสะท้อนในดวงตาของเย่เชินหลิน จึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร”

“จริงเหรอ?” มุมปากของเย่เชินหลินยกเป็นมุมโค้ง นิ้วมือที่เดิมทีวางอยู่บนแขนของเซี่ยชีหรั่นค่อยๆขยับไล้ขึ้นมา จับกุมบริเวณลำคอของเซี่ยหรั่นเอาไว้แล้วพูดเสียงเบาว่า “ตรงนี้ใช่ไหม?”

เซี่ยชีหรั่นตัวแข็งทื่อ มองมาที่เย่เชินหลินอย่างไม่อยากจะเชื่อ มือของเย่เชินหลินรุกคืบขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง จนมาหยุดอยู่ที่มุมปากของเธอแล้วลูบไล้เบาๆ “ตรงนี้ก็น่าจะใช่”

ริ้วแดงบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นพลันหดหายไป คำพูดของเย่เชินหลินเหมือนลูกระเบิดขนาดใหญ่ รู้สึกว่าร่างกายของเซี่ยชีหรั่นแข็งทื่อไปในชั่ววินาที เย่เชินหลินถอนหายใจออกมา แล้วอุ้มเซี่ยชีหรั่นขึ้นมาอย่างสบายๆ

จากนั้นก็วางเธอลงไปในน้ำเบาๆ เซี่ยชีหรั่นดิ้นอย่างไม่สามารถอดทนได้ จุดไวสัมผัสถูกเย่เชินหลินจับกดเอาไว้ เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจเข้าเบาๆ เย่เชินหลินจึงพูดเสียงอ่อนโยนกว่าปกติว่า “คนดีอยู่นิ่งๆ”

ความอ่อนโยนของเย่เชินหลินเหมือนความสงบก่อนพายุจะมา เซี่ยชีหรั่นพยายามไม่ให้ตัวสั่น ปล่อยให้สองมือของเย่เชินหลินกวักน้ำทำความสะอาดบริเวณลำคอให้

ผิวของเธอกายเป็นสีแดงระเรื่อเนื่องจากแรงขยี้และไอร้อนจากน้ำ เซี่ยชีหรั่นส่งเสียงออกมาเล็กน้อย “เจ็บ！”

มือของอีกฝ่ายจึงเบาแรงลง เย่เชินหลินวางคางไว้บนไหล่ของเซี่ยชีหรั่น แล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า “การที่ผมปล่อยให้ความหึงหวงครอบงำ คุณรู้ไหมว่าผมต้องพยายามเท่าไหร่ ถึงจะสามารถควบคุมตัวเองไม่ให้จับคุณขัง”

“ฉันปฏิเสธไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เขาถึงสติหลุดแบบนี้” เซี่ยชีหรั่นวางมือลงบนหลังของเย่เชินหลินอย่างลังเล

ร่างกายของเย่เชินหลินสั่นสะท้าน จากนั้นสีหน้าก็เยือกเย็น พร้อมกับพูดออกมาว่า “ผมรู้ ไม่งั้นวันนี้เขาคงได้ไปรายตัวที่อื่นแล้ว”

เย่เชินหลินจับต่างหูสีเขียวมรกตของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นจึงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “คุณดูชอบต่างหูคู่นี้นะ”

“เหอะๆ เพราะมันคือสิ่งยืนยันว่าผมจะหาคุณเจอไง” เย่เชินหลินถอดต่างหูออกมา มือเรียวยาวกดบีบเบาๆ เครื่องติดตามขนาดจิ๋วก็ปรากฏออกมาตรงหน้าของเซี่ยชีหรั่น

“มิน่าล่ะฉันทำอะไรคุณถึงรู้หมด！” เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือหัวเราะดี เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นแน่นๆอีกครั้ง จากนั้นก็พูดว่า “คุณจะโทษผมก็ได้ แต่ผมไม่สามารถปล่อยคุณห่างจากสายตาได้จริงๆ”

ร่างกายของเซี่ยชีหรั่นกระตุกเบาๆ เธอจึงกุมท้องเอาไว้ สีหน้าของเย่เชินหลินพลันเปลี่ยนไป เขาเตรียมลุกขึ้นไปตามคนมา แต่เซี่ยชีหรั่นกลับจับมือของเย่เชินหลิน แล้วพูดออกมาด้วยใบหน้าแดงๆว่า “ไม่มีอะไร ลูกแค่ดิ้นน่ะ”