ตอนที่ 1281 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1181

บทที่ 1281 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1181

“สวัสดีค่ะ” เซี่ยชีหรั่นนั่งตัวตรงด้วยความระมัดระวัง กว๋อเหาโบกมือยิ้มๆ เขยิบเข้ามาใกล้เซี่ยชีหรั่น พลางยื่นมือออกมาพลิกหนังสือในมือของเซี่ยชีหรั่น “บ้านเก่าของห้องเพดานชีเจี่ยวบ้านเก่าหรือครับ หนังสือเล่มนี้น่าสนใจดี”

กลิ่นหอมเฉพาะตัวแผ่ออกมาจากร่างของกว๋อเหา เซี่ยชีหรั่นพิจารณาดมแล้ว ก็นึกขึ้นมาได้กะทันหันว่า นี่คือกลิ่นบลัชออนแบบที่อยู่บนร่างของCupidเมื่อวานนี้

“คุณเป็นอะไรไปหรือ” กว๋อเหาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เซี่ยชีหรั่นที่ได้สติกลับมาก็ส่ายหน้า เอ่ยยิ้มๆว่า “ไม่มีอะไรค่ะ”

กว๋อเหายิ้ม หมุนตัว พลางเอ่ยอย่างลึกซึ้งว่า “เหมือนกับห้องเพดานชีเจี่ยวบ้านตระกูลหวาหลังนี้ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสื่อมโทรม”

ภายในห้องพักผู้ป่วย นางพยาบาลและผู้ช่วยพยาบาลล้วนเอ่ยกับเซวียเหวินยูนอย่างตะกุกตะกักว่า “ฉันชื่อเสี่ยวเหมิง ฉันสามารถทำความรู้จักคุณได้ไหมคะ”

นางพยาบาลพวงแก้มแดงระเรื่อมองไปที่เซวียเหวินยูน เซวียเหวินยูนยิ้มเรียบๆ ชี้นิ้วไปทางเซี่ยชีหรั่นที่อยู่นอกประตู “ขอโทษด้วยครับ ผมไม่หวังให้คนรักของผมเข้าใจผิด”

“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่ทราบ.......” นางพยาบาลวิ่งผ่านร่างเซี่ยชีหรั่นไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ เซี่ยชีหรั่นทอดถอนใจ “ฉันกลายเป็นอาวุธเฉพาะทางอันยอดเยี่ยมที่คุณใช้หลบหลีกบรรดาสาวๆเสียแล้ว”

เซวียเหวินยูนมองเซี่ยชีหรั่น มุมปากน่ามองยกยิ้ม ชี้ไปยังน้ำแกงที่อยู่บนโต๊ะ พลางเอ่ยว่า “ในฐานะผู้มีพระคุณของคุณ จะสามารถรบกวนคุณป้อนน้ำแกงได้ไหม ผมใกล้จะหิวตายแล้ว”

“ก๊อกๆ!” เสียงเคาะประตูดังขึ้น จางเฟิงอี้เดินหัวเราะชอบใจเข้ามา ส่งโทรศัพท์ให้กับเซวียเหวินยูนอย่างมีนัยยะ เสียงเย่เชินหลินในสายโทรศัพท์นั้นเย็นยะเยือก “ถ้าหากว่าไม่อยากให้มือทั้งสองข้างต้องมีจุดจบเหมือนกับศีรษะล่ะก็ ยกขึ้นมาดื่มเองซะ”

เซวียเหวินยูนถือโทรศัพท์มือถือ ถามอย่างตกตะลึงว่า “เขารู้ได้อย่างไรกัน!” เซี่ยชีหรั่นลูบต่างหูมรกตที่แกว่งไปมาอยู่ข้างหูตัวเอง พลางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

เมื่อกลับไปถึงบ้านตระกูลหวา เซี่ยชีหรั่นก็เดินตรงขึ้นไปชั้นบน ตอนที่ก้าวข้ามขั้นบันไดนั้น พื้นที่ลื่นอยู่ก็ทำให้เซี่ยชีหรั่นลื่นไถลพุ่งตัวไปด้านหน้า เซี่ยชีหรั่นรีบคว้าราวบันไดทันที เพื่อเลี่ยงไม่ให้ตัวเองหกล้มลงไป

มองไปที่บันไดด้วยอาการตื่นตระหนก บนนั้นเต็มไปด้วยน้ำมัน “คุณหนูคะ” คนรับใช้คนหนึ่งคล้ายกับว่าเดินออกมาจากบ้านตระกูลหวาด้วยความเร่งรีบ เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ก้าวเข้ามาประคองอย่างรวดเร็ว

คนรับใช้เห็นขั้นบันไดที่เต็มไปด้วยน้ำมันก็ตกใจเช่นกัน “อาจจะเป็นพวกเราที่เลินเล่อเองค่ะ” คนรับใช้รีบเช็ดพื้น แผ่นหลังเซี่ยชีหรั่นกลับมีเหงื่อเย็นๆไหลซึม เป็นการประมาทเลินเล่อจริงๆ หรือว่ามีคนต้องการจะทำแบบนี้กันแน่

“ทำไมพวกเธอถึงได้รีบร้อนแบบนี้กันล่ะ” เซี่ยชีหรั่นถามคนรับใช้ คนรับใช้ตอบว่า “พวกเราก็ไม่ทราบค่ะ เป็นคำสั่งของท่านผู้หญิง พวกเราเพียงแค่ปฏิบัติตามเท่านั้นค่ะ”

คนรับใช้รีบเดินจากไป สายตาของเซี่ยชีหรั่นตกลงที่หน้าทางเดินบันได ก็นึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงที่ปรากฏตัวขึ้นมาสองครั้งคนนั้น คล้ายกับว่าล้วนหายตัวไปที่หัวบันได

เดินย่องไปถึงหัวบันได รอบด้านไม่มีอะไรที่ไม่เข้าพวก มีเพียงแค่ประตูบานหนึ่งที่สามารถเลื่อนได้ เซี่ยชีหรั่นเปิดประตู ด้านในเต็มไปด้วยไม้กวาดและยังมีเครื่องดูดฝุ่น อุปกรณ์เบ็ดเตล็ดต่างๆ ตอนที่คิดจะหมุนตัวกลับ โทรศัพท์มือถือก็แผดเสียงดังขึ้นมากะทันหัน

เซี่ยชีหรั่นสะดุ้งตกใจ ถอยหลังก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ เสียงที่ดังขึ้นในพื้นที่ว่างเปล่าทำให้เซี่ยชีหรั่นประหลาดใจ ในเวลาเดียวกันกับที่กดรับโทรศัพท์มือถือนั้น เซี่ยชีหรั่นก็ย่อตัวลงยกแผ่นไม้ข้างใต้ออกด้วยมือ มีช่องว่างช่องหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเซี่ยชีหรั่น

“กลับไป” เสียงของเย่เชินหลินเจือไปด้วยความวิตกกังวล เขาไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นเสี่ยงอันตราย

“เมื่อครู่นี้ฉันเกือบจะลื่นล้มแล้ว ฉันรู้สึกได้ว่ามีคนจงใจทำแบบนี้ ฉันอยากจะรู้ว่าเป็นใครกันแน่” เซี่ยชีหรั่นปรึกษากับเย่เชินหลินเสียงเบา ผ่านไปอยู่นาน ในสายโทรศัพท์ถึงได้มีเสียงเย่เชินหลินลอยออกมา “รักษาการติดต่อเอาไว้ตลอด”

เซี่ยชีหรั่นรับคำ ก้าวลงไปด้านล่างด้วยความระมัดระวัง พื้นด้านล่างถูกติดเชิงเทียนเอาไว้ทุกสองสามเมตร เพื่อคงสภาพอากาศในห้องใต้ดินไม่ให้เบาบาง

“หันกลับมามองดูว่ามีเครื่องหมายอะไรหรือไม่” เสียงของเย่เชินหลินดังขึ้นกะทันหัน เซี่ยชีหรั่นหันกลับไปมอง ทุกขั้นบันไดมีเส้นสีแดงเล็กๆอย่างที่คิดเอาไว้เลย ถ้าหากว่าเหยียบโดนเส้นสีแดง เส้นสีแดงนั้นก็จะเลอะเทอะ

หลังจากทำความสะอาดเส้นสีแดงนั้นเรียบร้อยแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็เดินหน้าต่อไป เสียงลมหายใจเบาๆในสายโทรศัพท์ ทำให้เธอรู้สึกใจสงบ จนกระทั่งเดินไปถึงปลายทาง ลูบถูกกำแพง

“ดูเหมือนว่าจะไม่มีเส้นทางให้เดินแล้ว” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยกับอีกฝ่ายที่อยู่ในสายโทรศัพท์

เย่เชินหลินที่อยู่ในสายโทรศัพท์ชะงักไปเล็กน้อย ค่อยเอ่ยว่า “ตอนนี้คุณก็กลับไปที่ห้องอย่างเชื่อฟังนะ”

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจเล็กน้อย หมุนตัวอย่างคิดจะจากไป โทรศัพท์มือถือก็ถูโดนฝุ่นที่เกาะอยู่บนกำแพงจนร่วงกราว เผยให้เห็นสีน้ำตาลที่แท้จริงของแผ่นไม้

“ข้างหลังนี้คือกำแพงกั้นอันหนึ่ง!” เซี่ยชีหรั่นร้องออกมา

ในสายโทรศัพท์มีเสียงลมพัดผ่าน ท่ามกลางความมืดมิดนั้นชัดเจนจนสามารถเห็นได้ เย่เชินหลินเอ่ยว่า “ยืนอยู่ที่เดิมแล้วหลับตาลง นับไป 60 วินาที”

แม้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะสงสัย แต่ก็หลับตาลงอย่างเชื่อฟัง ท่องตัวเลขในใจเงียบๆ มือเรียวยาวของเย่เชินหลินจับแขนเซี่ยชีหรั่น ฝ่ามือนั้นทาบทับอยู่บนดวงตาของเซี่ยชีหรั่นเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นดึงมือของเย่เชินหลินออก หันหน้าไปถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณมาได้อย่างไรกันคะ” เย่เชินหลินยักคิ้วมองเซี่ยชีหรั่นอย่างหมดคำบรรยาย

เมื่อเห็นว่าใบหน้ารูปไข่ของเซี่ยชีหรั่นแดงก่ำเพราะอากาศร้อนชื้นแล้ว เย่เชินหลินก็ลูบติ่งหูเซี่ยชีหรั่นแผ่วเบา เบนสายตาไปมองกำแพงไม้ที่แท้จริงที่เผยออกมา หลังจากเคาะแล้วก็ผลักประตูเข้าไป

เสียงแอ๊ดดังขึ้น หลังพื้นไม้นั้นเชื่อมโยงกับห้องห้องหนึ่ง ภายในห้องนั้นมีของใช้ของผู้หญิงวางอยู่ เสื้อผ้านับไม่ถ้วน เครื่องประดับศีรษะ และยังมีเครื่องสำอาง เย่เชินหลินใช้นิ้วสำรวจบนโต๊ะ เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “บนโต๊ะไม่มีฝุ่นเลยแม้แต่น้อย นี่แสดงให้เห็นว่าระยะนี้มีคนมาที่นี่”